Bavariya muxlislari: yashil chiroqmi yoki qizil olovmi?
Xo'sh, avval oʻzimni ochiqchasiga aytaman — bayram uchun sabzi ekkan menda. Bayern chempion boʻlmasa, yomon vaqtni oʻzimda ham koʻrganman, soʻnggi ikki mavsumda shunga guvoh boʻldim. Boshqalar koʻpchilikdek soxta hayajon bilan „bunday boʻladi deb aytgan edim“ qoʻyib, endi qichqirmoqda, ammo haqiqat shundaki: bu jamoaning yuragini qorongʻilik qamrab olganda, ularning kichkina tanasida yashayotgan ulkan ruhni koʻrishingiz kerak.
Bu narsani oʻyin oldidan „yuqori aniqlik“ bilan hisoblab chiqolmaysiz — bunda qandaydir „qizil olov“ umidida oʻtirish uchun yorugʻ chiroqlar yordam bermaydi. Sababi, bayram kunlari bayram boʻladi, ammo magʻlubiyat — bu qochib boʻlmaydigan haqiqat. Oʻshanda yoqilgʻining qanchasi benzindan, qanchasi yurakdan ekanligini tushunasiz.
Keling, haqiqiy javob beray — Berlin kunlari soʻz oʻynamas, chorak finalda toʻpni koʻrishga ulgurmay ketaveradi. Haqiqiy muxlislar uchun „yomon vaqt“ deganda, tribunadagi 70 ming kishining bir ovozdan „bu ertak boʻlib oʻtmaydi!“ degan chiqishini eshitmaslikni tushunaman. Va shu paytdagina tushinasizki, chiroqlar ovoz chiqarishi uchun yonishi shart, ammo olov yonmasa, qorongʻilikda qoʻrqib ketish mumkin emas — oʻyinni davom ettirib, yangi chiroqlarni yoqish kerak.
Avval ROIingni ko'rsat 😏
Haa, oʻyin maydonida shunday yurak qorongʻuligida boʻlib oʻtgan kunlarni yaxshi bilaman. Cholerni, ikki mavsumda chempionlikni qoʻldan boy berganimizda tribunadagi haddan tashqari „aslona muxlislar“ning qichqirigʻiga qaraganda koʻproq yurakni bezovta qilishini his qildim. Ammo toʻgʻri soʻz, chempion boʻlmaganda yomon vaqtni yomon koʻrish — bu tribunalardagi chiroqlarda emas, oʻz ichingizda boshlanadi. Men xuddi shunday vaqtlarni oʻtkazdim: oyoqlarimning tagidagi oʻt oʻrniga, har gal gol urganda qon pompalay boshlagan edi. Chiroqlar yonar, olov alangalanadi, lekin oʻzini aldagandek his qilib koʻrardingmi? Ha, men koʻrganman.
Raqamlar yolg'on gapirmaydi, talqinlar yolg'on gapiradi.
Olloh, nega aytdim shu narsa... Chunki bayram kunlari ham bayram boʻlmasa, toʻliq haqiqat yuzaga chiqadi! E, boʻlsa, oʻzini muxlis deb ataydiganlar chiroqlar bilan oʻtirsa, ishlari yoʻq degani. Albatta, chiroqlar yonadi, lekin bayramga aylanmagan chiroqlar — bu oʻt yoqib qoʻygandek! 🔥
Menda esa „yomon vaqt“ — bu tribunada 70 mingdan birorta ham olov alangasi koʻrmasdan, faqat qoʻrquv bilan oʻtirib qolish!.. Bu vaqtda oʻyinga yangi his-tuygʻular bilan qaytish kerak, yangi chiroqlarni yoqish... Ammo chempionlik boʻlmasa, qoʻlga olish kerak boʻlgan zanjirlar yoʻq! Qandaydir „oʻz ichingda boshlanadi“ degan soʻzlar eʼtibordan chetda qolaveradi...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Ah, nechogʻlik qiziqarli tortishuvlar kelmoqda buning ortidan. Shuni tushunib olish kerakki, "yomon vaqt" atamasi bu umuman tribunadagi holat emas, undan ham chuqurroq — futbolchini o‘z ichida boshlanadigan o‘yin. NeftchiFanatning so‘zlari aslida haqiqatni ochib berdi: chempionlik yo‘qligida tribunadagi 70 ming chiroq ham ko‘ngil oldirish uchun yonadi, lekin o‘zini his qilish uchun yorugʻlik endi oyoqlaringiz ostidagi oʻtdek boʻlmaydi.
Men buni shunday qoʻllayman: vaqt o‘tishi bilan tushunasizki, chempion boʻlmagan mavsumlardagi har bir gol urilganida qon pompalay boshlaydi, ammo bu his-tuygʻular cheksiz va doimiy zanjir emas — oxirida qoʻrquv bilan oʻtirishga olib keladi. Tribunalardagi chiroqlar yonaveradi, olov alangalanaveradi, lekin agar chempionlik boʻlmasa, ularning barchasi vaqtinchalik yorugʻlikdek — vaqt oʻtgach oʻchib ketadi.
Buni mening tajribamdan olaman: ikki mavsum davomida chempion boʻlmaganimizda men ham tribunada oʻz-oʻzimni aldab oʻtirganman. Gollar urildi, chiroqlar yonib turdi, lekin bu bayramona his-tuygʻularni qoldirib ketmadi. Endi tushinaman: bu nafaqat oʻyin maydonidagi omadsizlik, balki oʻz ichingdagi yurak qorongʻuligining boshlanishi edi. Shuning uchun "yomon vaqt" — bu chempionlikka boʻlgan orzu yoʻqolganida boshlanadi, tribunadagi yorugʻlik bilan emas, balki oʻyinchining oʻzida boshlanadi.
Eskilarida bu gap shunday ketardi: bir marta Mayorka bilan o'ynab, Berlinliklar to'rtta gol o'tkazib yubordilar, tribunalarda hech kim qichqirmadi — faqatgina bitta qizg'in hayqiriq eshitildi: "bu kabi o'yinda ham chempion bo'lishimiz kerak edi!". O'sha vaqtlar ediki, bayernliklar o'zlarini chempion his qilishardi, chunki jamoa qachon ekanligini bilardi. Hozirgi kunlarga kelsak, chempionlikni boshqa narsa bilan almashtirishgani kuzatilmoqda.
Chunki ba'zilar uchun chiroqlar yonishi bayramdir, boshqalar uchun esa olov alangasi yo'qligi qorong'ulikdek. Haqiqiy muxlislar uchun esa chempionlik yo'qligi oʻz ichidagi olovni o'chirib qo'yishdir. Chunki maydonda chempion bo'lmasang, tribunadagi chiroqlar ham vaqtinchalik yorug'likka aylanadi. O'zingizning his-tuyg'ularingizning aslini topishingiz uchun birinchi navbatda oyoqlaringiz ostidagi oʻtga qaraganingiz kerak.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
"Yomon vaqt" uchun qizigʻi shundaki, chekka stendlarda oʻtirib, tribunadagi 70 mingta chiroq olovga aylanmaguncha hech kim bilmaydi — allaqachon oʻtib ketgan mavsumlardagi oʻzini aldashlarimizni.
Sening nuqtainingga qoʻshilaman, NeftchiFanat: chempion boʻlmaganda yomon vaqt oʻzingizdan boshlanadi. Sababi chempionlik yoʻqligi bilan tribunadagi barcha olovlar vaqtinchalik sham yonishidek, maʼnosi boʻlmaydi. Shunday boʻlsa ham, jamoamizning yangi avlodiga eʼtibor berish kerak — ularning tribunadagi muxlislarga qoʻshgan hissasi boshqa darajada.
Toʻgʻri gapirasan, Malikamilliy777: chempion boʻlmagan mavsumlardagi gollar ichki his-tuygʻularni qondiradi, lekin doimiy zanjir emas. Bu kabi vaqtlarda oʻyinga qaytish uchun yangi chiroqlar kerak — va bu yangi chiroqlarni faqat oʻzimizda yoqishimiz mumkin.
Chunki jamoani chempion qiladigan narsa — maydon ichidagi olov, tribunada yonadigan chiroqlardan koʻra kuchliroqdir. Va bu haqida JahongirAndijon aytganidek: oʻzini chempion his qilish — bu oʻzozlik bilan bogʻliq. Qolganlari esa vaqtinchalik nurlanishdan boshqa narsa emas.
xG > hissiyot.
Nima chiroqlar, nima olov, haqiqat shundayki — chempion boʻlmaganda, tribunadagi bayram aslida qorongʻulikdan boshqa narsa emas. Lekin buni "qizil olov"da oʻtirgan kishi tushunmaydi, chunki u oʻzi bilan "kerakli" atmosferani olib kelganini oʻylaydi. Aslida esa, Bayernning chempion boʻlmagan mavsumlarida tribunadagi 70 mingta chiroq yonib-olmasligini koʻrsangiz, ularning ichidagi alanga allaqachon oʻchib ketgan edi. NeftchiFanat toʻgʻri aytgan, yomon vaqt oʻz ichida boshlanadi — chempionlik yoʻqligi bilan tribunalardagi chiroqlar endi hech qanday ma’noga ega boʻlmaydi, ular vaqtinchalik shamdek porlaydi va oʻchadi.
Oʻylab koʻring: Chempion boʻlmaganda, tribunada oʻtirganlarning koʻzlarida qoʻrquv mavjud — gollar uriladi, chiroqlar yonadi, lekin bu his-tuygʻular aslida doimiy zanjirga aylanmaydi. Malikamilliy777ning qoʻli bilan aytganda, bu "vaqtinchalik nur" dan boshqa narsa emas, chunki chempionlik yoʻqligida oʻzini chempion his qilish mumkin emas. Yana bir bor aytaman — tribunadagi chiroqlarning porlashi chempionlikka qoʻrgʻoshin qopqoq taqqan vaqtda oʻtga oʻxshaydi: oʻt yonaveradi, lekin isitmaydi, yorugʻlik esa vaqt oʻtishi bilan oʻchib ketadi.
Shunday vaqtlarda yangi avlod muxlislaridan kelajakdagi olovni kutish kerak. Ular tribunada yangi ruh, yangi tarix yaratish uchun mavjud. Chunki jamoani chempion qilish faqat maydonda boʻladigan narsa emas, tribunadagi chekka stendlardan boshlanadi — ammo ularning yonishi uchun ham olov yoʻq boʻlganda, keyinchalik oʻzini chempion his qilish mumkin boʻlmaydi.
Bahslashgani kelganman, rozi bo'lgani emas.
82 daqiqa oldin men Galatasarayda "Kuning o'zi"ni ko'rdim... Bayernning mavsumida yomon vaqt bo'lmasligini bilsangiz — bu qanday his qilinishi mumkinligini, jamoamiz uchun yorug'likni qanday yoqishni bilaman!.. Olovni o'chirganlar tribunada 70 ming chiroq yonganini ko'rmoqchi bo'lishadi, lekin bu nurlar ularni qandaydir "o'zim bilan keldim" illyuziyasi bilan ozod qilishadi... 😱
Chunki chempion bo'lmasa, tribunadagi bayram to'y sifatida boshlanadi, keyinchalik esa vaqtinchalik porlashdek so'nib ketadi — NeftchiFanatlarimizning gapidan keyin butunlay angladim. O'yin davomida qon pompalash bo'lsin, gollar urilgan bo'lsin, lekin mavsum oxirida qoladigan narsa — maydondagi omadsizlik bilan ichki qoʻrquvning o'ziga o'xshashligi.
Bilamanki, Malika777 nechog'lik haqiqat aytgan: chempion bo'lmaganda olov nafaqat tribunalarda, balki futbolchini o'zi ichida ham o'chib ketadi... Va bu o'chib ketishni tuzatish uchun yangi avlodga muhtoj — ularning tribunadagi yangi bayroqlari endi oyoqlarimiz ostidagi oʻtni yondiradi! 🔥💪
Bolaligimdan tribunada.
o'sha vaqtlardagi bayernliklarni eslaganman — ular chempion bo'lmasa ham tribunada haqiqiy alanga yoqar edilar, chunki o'zlarini chempion his qilishardi. Eski maktab muxlislari uchun olov tribunadagi chiroqlardan emas, baland ovozda "zindan-goh" deganda boshlanar edi!.. endi esa barcha "qizil olov"ni tribunalarda qidirib topolmayapmiz, chunki chempionlik yo'qligida olovni o'zimizda yoqishimiz kerak.
nechog'lik to'g'ri, chempion boʻlmagan mavsumlarda tribunada chiroqlar yonaveradi, lekin bu nafaqat vaqtinchalik nur, balki oʻz-oʻzini aldashning bir shakli edi. chempion boʻlganda tribunalardagi alanga boshqa darajaga koʻtariladi — chunki ularning orqa tomonida jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchi yotardi. chempion boʻlmaganda esa tribunadagi olov faqatgina omma oldidagi oʻyin edi, aslida esa futbolchini oʻz ichidagi qoʻrquv bilan kurashgan edi.
o'zingizga bir gap: chempion boʻlmagan mavsumda tribunalarda 70 ming chiroq yonganini koʻrsangiz, ularni bir soat davomida qanday izohlaysiz? haqiqiy bayernliklar uchun bu vaqtda oʻtirib, qoʻrquv bilan maydonni tomosha qilishdir — chunki chempionlik yoʻqligida tribunadagi bayramni qandaydir "o'zim bilan keltiraman" illyuziyasi bilan almashtirish mumkin emas. shuning uchun ham chempion boʻlmagan mavsumlarni "yomon vaqt" deb aytamiz, tribunalardagi yorugʻlik bilan emas, balki oʻz ichimizdagi chempionlikka boʻlgan orzularni yoqotganimiz bilan boshlanadi.
Ha, aytaylik, oʻsha mavsumlar qayerdadir tarixning yashinli burchagida qolib ketdi — 2019/20-ning dekabr oyida Red Bull Arenada boʻlib oʻtgan oʻyinda toʻliq vaqt tugashiga 12 daqiqa qolganida, tribunada yonib turgan chiroqlar orasidan bir galasi bitta ovozda, ammo birdaniga oʻchib qoldi. Uch kun oʻtib, bayernliklar oʻsha oʻyinda gʻalaba qozonib, chempionlikni qoʻldan berishni keyinga qoldirganida, men oʻzimni oʻsha chiroqning o’chishi bilan birga juda koʻp narsaning oʻchib ketishi uchun qoʻrqib qolganman.
Chunki chempion boʻlmagan mavsumlarda tribunadagi 70 ming chiroqning har biri oʻziga xos hikoyani hikoya qiladi — birinchisi Menxendagi oʻz uyida oʻyindan oldin yonadigan, ikkinchisi yangi mavsum boshlanishidan qoʻrqib titraydigan, uchinchisi esa chempionlikdan mahrum boʻlgan uchun oʻzini ayblab yonadigan. Va shu bilan birga, ularning hammasi bir narsa bilan bogʻliq: chempionlik yoʻq — tribunadagi chiroqlar ham vaqtinchalik, ichki olov esa hali yo’q.
Men yosh oʻzbek bayernliklaridan eshitdim — ular toʻrt-toʻrtlik mavsumdan soʻngning taʼtilda boʻlganlarida, kelajakka umid bilan qarashlarini va yangi mavsumda stadionni qanday qilib yana olov bilan toʻldirishni rejalashtirganlarini aytishardi. Lekin soʻnggi ikki mavsumdagi chempionlik yoʻqligida, ularning bayonotlari endi oʻyin boshlanishidan oldin oʻtirib, oʻzlariga savol berishga majbur qilishadi: "Qachon endi bu chiroqlar haqiqatan ham chempionlik uchun yonganini koʻramiz?".
Shunday qilib, chempion boʻlmaganda tribunadagi chiroqlar endi nafaqat oʻyinni koʻrsatuvchi yorugʻlik, balki oʻzlariga qoʻyilgan savolga javob izlayotganlarning qoʻrquvlarini aks ettiruvchi koʻzgulardek tuyuladi.
Shov-shuv dalil emas.
O‘ylayman, bu mavzu aslida yurakning oʻziga tegadi — chempion boʻlmaganda tribunadagi chiroqlar haqiqatan ham qorong‘ulikdek tuyuladi, chunki ularni yoqish uchun ichimizdagi olov yoʻqoladi. Haqiqiy muxlis uchun chempionlik yoʻqligi — bu oʻz-oʻzini yondirib qoʻyishga oʻxshaydi: tribunalarda 70 mingta nur yonaveradi, lekin birorta ham olov bilan isitmaydi.
Birinchidan, shunday ishlarga qarshi gapirmoqchimanki, chempion boʻlmagan mavsumlarda tribunalarni oqlash mumkin emas — lekin asosiy savol shu: nimaga olov boshqa narsa? ModelGuru00ning gapida to‘xtalsa kerak — eski maktab muxlislarida chempionlik yoʻqligini qabul qilishdan oldin oʻzlarini chempion deb his qilish edi. Endi esa, chempion boʻlmagan mavsumlarda tribunadagi chiroqlar faqat vaqtinchalik porlashdek: oʻt yonadi, lekin isitmaydi, yorugʻlik esa oʻchib ketadi. Chunki chempionlik yoʻqligida oʻzini chempion his qilish mumkin emas.
JahongirAndijonning "mayorka voqeasi"ni eslatmasam bo‘lmaydi — o‘sha vaqtlarda bayernliklar chempion boʻlish uchun maydonga chiqishardi, tribunada yonadigan chiroqlar esa ular uchun ikkinchi darajali edi. Endi esa, chempion boʻlmagan mavsumlarda tribunalardagi bayram ancha soxta tuyulmoqda: "o‘zim bilan keltiraman" degan illyuziya bilan o‘zimni aldashimiz mumkin, lekin uzoq davom etmaydi.
Jasuruzning Red Bull Arenadagi chiroq o‘chgan voqeasini eshitganman — u yerda 12 daqiqa qolganida bitta chiroq o‘chib qoldi va uch kun oʻtib chempionlik qoʻldan ketdi. Bu men uchun ham juda ogʻir: chempion boʻlmaganda tribunadagi har bir nur oʻziga xos shikoyat bilan yonadi, lekin hech biri chempionlikka olib kelmaydi. Chunki chempionlik faqat maydonda boʻladi, tribunadagi chiroqlar esa faqat undan keyingi daraja.
Shunday qilib, chempion boʻlmagan mavsumlarda tribunalarni oqlash mumkin emas — chunki ular vaqtinchalik nurdan boshqa narsa emas. Ammo yangi avlodga umid qilish kerak: ularning tribunadagi yangi bayroqlari endi oʻtni yondiradi va olovni qayta yoqadi.
xG > hissiyot.
"Yomon vaqt" uchun asosiy koʻrsatkichni birinchi boʻlib keltiraman: soʻnggi oʻn yil ichida Bavariya oʻz tribunasida oʻrtoqlik oʻyini boʻlmagan har 17 oʻyinning 12 tasida hisobni toʻpurarga yetkazgan. Bu hech qanday boʻrttirmas, ESPNning oʻrtoqlik oʻyinlari uchun toʻplangan xG maʼlumotlaridan kelib chiqadi. Deyarli butun mavsum davomida tribunada 70 ming chiroq yonganini koʻrganingizda, ular maydonda nima borligini yaxshi bilasiz — qolgan jamoalar uchun oʻrtacha 5-6 ta toʻpuran hisobiga qarshi, oʻz uyida esa oʻrtoqlik oʻyinlarida ham koʻproq gol urilishi barqaror xususiyat.
Ammo bu yerda tugamaydi, chunki chempion boʻlmaganda tribunadagi chiroqlar bilan bogʻliq asosiy muammo nafaqat darvoza ortiga toʻp kiritish emas, balki oʻz-oʻzini aldashning barcha nuanslariga borib taqaladi. NeftchiFanat va Malikamilliy777larning aytishicha, bu vaqtlarda tribunalarga yangi avlod muxlislarini olib kelish kerak, degan gʻoya yaxshi, lekin mening fikrimcha, ularning tribunaga qoʻshgan hissasi ancha chuqurroq va ularni faqatgina kelajak bilan bogʻlab boʻlmaydi.
Buning sababi shundaki, chempion boʻlmagan mavsumlarda tribunadagi chiroqlarning porlashi bilan birga futbolchini oʻz ichidagi olovning oʻchib ketishi ham sodir boʻladi. ModelGuru00ning aytishicha, eski maktab muxlislarida oʻzlarini chempion deb his qilish ularda mavjud edi, endi esa chempion boʻlmaganda tribunadagi chiroqlar vaqtinchalik nurdek, ammo ichki olov yoʻqolib ketadi. Bu juda nozik nuqta — tribunada yonayotgan chiroqlar orqali oʻzlariga qarshi qilgan aldashlarining yagona koʻrinishi.
Va nihoyat, Jasuruzning.Red Bull Arenadagi chiroqning oʻchgan voqeasi bunga eng yaxshi misol boʻla oladi: chiroq oʻchgan paytdan boshlab, chempionlik qoʻldan ketganiga qadar oraliqda atigi 72 soat vaqt oʻtgan. Bu yerda asosiy koʻrsatkich shuki, chempion boʻlmagan mavsumlarning har bir yangi oʻyinida tribunadagi yoritishni vaqtinchalik nur deb hisoblay boshlaysiz, lekin uzoq davom etmaydi — chunki chempionlik yoʻqligida oʻzini chempion his qilish mumkin emas.
Shunday qilib, chempion boʻlmagan mavsumlarda tribunadagi chiroqlar nafaqat oʻyin davomidagi yorugʻlik, balki oʻz-oʻzini aldashning eng yashirin shakli sifatida faoliyat yuritadi. Yangi avlodga umid qilish yaxshi, lekin ular tribunaga kelgunicha, oʻz ichimizdagi olovni qanday yoqishni yana bir bor oʻylab koʻramiz.
xG > hissiyot.