Bernabéu devorlariga yopishgan besh yuzta chempionlik qiyofasi

ey yo’lli, bu Bernabeú devorlari bilan bog’liq gap bo’lsa, ha, mening ko’zlarim oldida kancha-nimadir yuzaga kelmoqda... esimda, 2000-yil edi, chempionlar ligasi finali, Real Madrid — Valensiya, 3:0. o’shanda stadionning ovozini eslayman — butun jahon zallari qulab tushgan kabi edi. endi shu ora " Hala tiki taka " ni eshitaman, darrov ko’nglim shamollab ketdi, yaxshi esla, shu vaqtda yoshlar qatori-qatori, ota-bobolar o’rnida turib, qichqirib turishardi... chunki bu qoʻshiqning maʼnosi boshqa — bu jamoamizning qonidagi taktika, gʻalaba ruhi. esla, oʻsha kunda devorlarga yopishgan chempionlik qiyofalarining koʻpligi haqida oʻylardim — ular nafaqat kuboklarni koʻrsatardi, balki dunyo boʻylab qilgan gʻalabalarimizning timsoli edi. 500 ta desangiz, ha, lekin haqiqiy muxlis uchun ularning har biri — alohida hikoya. o’sha vaqtda oʻyinchilar oʻtib ketganda, jamoat devorlarga yopishar, qoʻllarini eskitgan kuboklar ustiga qoʻyar, fotosuratchilarni haydab yuborishardi... chunki bu shaxsiy edi. esla, oʻsha chempionlar ligasi finali 2017-yilda edi, va siz "Hala tiki taka" ni aytasiz, lekin men oʻsha vaqtda haqiqatan ham ishtirok etganlardek xotiralarimni eslayman — oʻyin oldidan qoʻrqinchli kutish, oʻyin davomidagi har bir daqiqani tirishqoqlik bilan kuzatish, soʻngra gʻalaba qachon ekanini anglash... barcha voqea deyarli 13 yil avval boʻlsa-da, endi oʻziga xos maʼnoni saqlab qolmoqda. shunday esla, bugun Bernabeúga borsangiz, u yerdagi barcha narsa shunchaki gʻalabalar yoxud kuboklar emas — bu oʻsha boshqa, eskirgan, ammo ulugʻvor vaqtlarning izidir.