Bernabéuda o'tgan kechani esla endi boqiy g'alabalarimizni
o'shanda, juda ko'p yillar oldin, bernabeuda bir kecha edi... o'zingiz bilasiz, chililardan foydalanilmayotgan, kuz oqshomining isishi o'sha stadionni qaqramonlarga aylantirgan kecha. olimpiya stadioni endigina ochilibgina edi, imkoniyatlar har tomondan cheklangan edi, lekin nima bo'lishidan qat'i nazar, rang-barang maydon yashilini tomosha qilish uchun kelganlar orasida men ham bo'lganman.
xona katta edi, ammo eshiklar har doim ochiq edi, shunday nafas olish uchun... va o'sha kechada benitezning jamoasi 4:0 hisobida yakunladi. raqib darvozaboni esa... oh, bu alohida edi. uning shovqinli nafasi butun tribunani o'ziga bog'lagan edi — u o'ynamaganida, o'ynamaganday bo'lib ketardi, lekin o'ynaganda esa... qolgan narsalarni unutib qo'ygan edik. u o'zini hech qachon shunday tutmaganini eslayman, chunki darvozabonlarning barchasi bir oz hayajonga beriladilar, lekin bu odamda hamma narsani eshitish mumkin edi, nafas, harakat, umidsizlik... shu sabab, ularning darvozasini ochgan har bir goldan keyin bizning qolgan tarafdorlarning nafasi ham "qaytarilgan" kabi bo'lardi.
yuqori darajadagi bahslar haqida gapirmay qilib, esimda qolgan biron narsa yo'q — faqat o'sha bosqichlardagi his-tuyg'ularimiz, yashillarning hidi, erkaklar bir-birlarini quchoqlashlari va darvozabonning shovqini... o'shanda bir ayol bir oz kiyinganini esladim, chunki sovuqdan oyoqlari titrardi, lekin unga hech kim e'tibor bermadi — chunki futbolning o'zining onasi bor, u hammamizni o'rab turadi.
keyingi kunlarimizni eslaganimda esa, bu guruh haqiqatan ham g'ayrioddiy edi. 2000-yillarning boshlarida Real Madridni boshqa jamoalar bilan solishtirib bo'lmasdi — u o'sha vaqtlardagi superykloplar bilan birdek, har bir mash'umda boshqa ma'noni ko'rsatardi. va bu "haykalona" g'alabalar ham shuning uchun esda qoladi — chunki ular sodir bo'lishining osonligi bilan emas, balki ularni qilganlarinich uslubi bilan tarixga kirgan.
o'sha kechani eslaganimda, birinchi navbatda, tribunaga ketayotgan yo'lda menga qoshilgan bir erkak bilan gaplashganimni eslayman. u shunday dedi: "bugun biz hech qachon uyga achchiq qaytmaymiz." va men unga: "bugun uyga mag'rurlik bilan qaytamiz" — deb javob berdim. va shunday bo'ldi...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Andijonning sovuq kechasida, o'shanda men 20 yoshdayman, yaqin do'stlar bilan birga Bernabeuga uchib ketayotgan edik. Avtobusda hamma ovoz chiqarib "Hala Madrid"ni aytib, o'rta asrlardagi ritsarlar kabi yuraklarni chalg'itayotgan edik. Stadion yaqinlashganda, hammamizning burnimizga futbol maydonining uzoqdagi xushbo'y hidi kelardi — maysa, taʼmli qovun taroqchalari, va albatta, stadionning o'ziga xos temir hidi.
Tribunaga yetib kelganimda, maydondan barcha hayajon bilan ovozlar eshitildi: "Raaal Maaadriiiid!", "O'zimiznikilarga hech qanday qadam qoldirmang!". Oshiqona haroratda, mayoylarimizning orasida, bir oz sovuqdan qoshimdagi qarindoshim bilan bezorilik qilardik. Va keyin... o'shanda u shovqinni eshitdim.
Uning nafasi tribunaning tepasidagi metall tomga tegib, qaytardi — qattiq, noto'g'ri, ammo o'ziga xos. Qachonki uning jamoasi oldinga intilardi, u nafas olardi, nafas olardi, deyarli singan ovoz bilan... va keyin gol! Darvozaning orqasidan gullab-yashnagan salyutlar, bizning qarshimizdagi tomosha qilish uchun kelganlarning baxtsiz hayqiriqlari. Uning ehtirosi orqali biz g'alaba sezgimizni boshlaydigan edik.
O'shanda bir lahza umrimiz davomidagi eng chuqur tushuncha edi — futbolning o'zi shu: daqiqada hamohanglik, birgalikda yurak urishi va darvozaboning ulkan nafasi butun dunyoni bir ovozga keltirishi.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
yolqorimdek eslayman, shu kechaning o'zidayoq bizning avtobusimiz stadiondan bir chaqirimcha uzoqda bo'lganda, yo'lda bir haydovvi-boboning boqi unga eshitishi uchun "hala madrid!" deb baqirganimni. u jamoadan bo'lmasa ham, avtobus eshigi ochiq ekan, unga bir zumda o'tdi — qari odamning ko'zlarida boshqa nur paydo bo'ldi, yuziga bir zumda iliqlik keldi. men uning oldiga borib, "kelajak avlodimiz oldida g'ururlanaman" deb o'pich berdim — u esa sochini silkarib, "men endi hech qachon shunday buyuk jamoani ko'rmayman, degan edi"...
o'sha zahotiyoq stadion oldidagi tor ko'chada hammadan oldin yugurib oʻtib, birinchi boʻlib turniketni yorib oʻtganimizni esladim — hammamiz bir-birimizning orqalaridan qoʻlini ushlab turardik, oʻtib ketar ekanmiz, mayoylarimiz shamolga qarshilik qilar edi. va keyin o'shanda darvozabonning nafasi birinchi marta eshitilganda, butun yo'lakchada ekko bo'lib ketardi — qisqa, ammo bu o'sha nafasdan boshqa hech narsa emas edi, do'stlarim bilan birga unga javob qaytarib, "hala... madrid!" deb aytganimizni eslayman...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'ylayman, 2000-yillarning o'sha jamoasi bilan hozirgi jamoamizni solishtirgandagina yana bir bor his qilaman — qanchalar farq bor ekan. O'shanda Bernabeuda maydondan chiqib ketganimizda hammamizning yuragi ichida o'ta maxsus bir narsa bo'lgan — o'zimizniki edi, ammo boshqa darajada. Maydon ichidagi harakatni tahlil qilish uchun foydalanadiganlar hozirgi jamoamizda ham bir ovozli va oldindan aytib qo'yganlarcha o'ynay olishadi, bu yaxshi, lekin...
O'shanda esa uning shovqini o'ziga qaramay bitta nafasga aylangan edi. Hazillarimizda, bayramlarimizda, hatto sovuqdan qoshimizning bezoriliklarida ham ularning ekosi bo'lardi. Real Madridning hozirgi jamoasi esa texnik jihatdan o'ta yaxshi o'ynay oladi, chunki bu loyiha xalqaro miqyosda tanlangan va jiddiy tanlangan asosiy jamoadir. Lekin aytar edim — o'shanda guruhimizni boshqarish boshqa narsa edi. Menejer Bernabeu rejasi deb atagan narsani joriy qilgan vaqtlarda jamoalar bilan qilgan ishlari bilan shunday bir falsafa bor edi — "hammamiz bir tananing a'zolari". Bir futbolchini qanchalik yaxshi olishini tushunish uchun uni shunchaki tanlash kifoya emas edi, uni guruhga singdirish kerak edi.
O'shanda guruhimizning markazida ikkinchi avlod figuralar bor edi — Zidane, Ronaldo, Figo kabi oʻyinchilar. Ular allaqachon tarixga kira boshlaganlar edi va ularning har bir harakati bir kun kelib davlatlar tomonidan taqdirlar tugʻilishiga sabab boʻlardi. Shu sababli ham, oʻzaro murosaga kelish, vaqt oʻtishi bilan guruhni boshqarish, guruhning ruhini saqlab qolish osonroq edi. Hozirgi jamoa esa, asosan, yulduzlar yigʻindisidan iborat — har bir futbolchi oʻziga xos qobiliyatlarga ega, lekin guruh ruhi hali toʻliq shakllanmagan boʻlsada. Qanchadir ekan, guruhni boshqarish osonroq — dunyoning istalgan burchagidan kelgan oʻyinchilarni tanlash mumkin, lekin ularni guruhga singdirish vaqt talab qiladi.
Menimcha, o'shanda guruhumiz boshqa narsa edi. Ular bittada boʻlishgan, guruhga tegishli boʻlishgan. Hozirgi jamoa esa, albatta, professional darajada yaxshi ishlaydi, lekin maydondagi his-tuygʻularimizni yana bir bor tiklashimiz kerak — biz guruh sifatida bir tananing a'zolari ekanligimizni eslatib turishimiz kerak. O'shanda Bernabeuda boʻlganlarimizning barchasi guruh ruhini his qilishgan — boshqa jamoalar bilan oʻyinda boʻlganda ham guruhimizga sodiqlik koʻrsatishgan. Hozirgi jamoadan ham mana shunday guruh ruhini his qilishimizni umid qilaman.
xG > hissiyot.
qani shu nafasni eslaganimda hali ham toliq go'shtim qaltirar ekan, haqiqatan ham. o'shanda men 15 yoshidaman, xolam bilan kelgan edim — ularning okruglararo chempionati uchun chiqqan vaqtlar edi, lekin qolgan vaqtimizni Bernabeu oyoq ostiga olish bilan o'tkazardik. o'tgan yili u o'lgandan beri, bu stadionga kelish hammamiz uchun boshqa narsa bo'lib qolgan edi. qizig'i shundaki, o'shanda shovqinli nafas haqida gaplar ekan, men hamma narsani boshqa tarzda eslaman: u nafas olganida, maydon butunlayjimqir edi, hammamiz quloqlarimizni teshish uchun jonimizni berardik — hatto ikki qavat pastdan ham uning nafasining qattiqligini his qilish mumkin edi. o'shanda u yaxshi kunlarida edi, avvaliga bir necha marta o'zi chiqib ketdi, lekin keyin o'zini tuta boshladi. o'shanda "barcha darvozabonlar ketma-ket qo'rg'oshin bilan to'ldirilgan" deb o'ylardik, ammo bu odamning bu uslubi bor edi — o'ynamaslik vaqtida ham butun tribunalarning diqqat markazida bo'lardi.
bu o'shanda guruhimizning g'alaba kayfiyati bilan bog'liq edi, ya'ni ularning xalqaro miqyosdagi muvaffaqiyatlariga ishonchimiz komil edi. 4:0 ketma-ket bo'lganligi sababli, uning jamoasi boshqa dunyoniki kabi tuyulardi — ular maydon atrofidagi har bir narsani, shu jumladan o'zlarining muxlislarini ham o'zlariga qaram qildi. va o'shanda Bernabeuning ichki yo'llari juda maxsus edi — avtobuslar uning oldiga to'xtab, har bir kishi yurak urishini his qilish uchun bir daqiqa vaqt ajratardi. keyinchalik uni "muxlislar jamoasi" deb atashgan, chunki siz u yerda har doim bir oilaning a'zosidangina his qilishgan.
yuqoridagi gaplaringizni eslaganimda, mening qalbim yana o'shanda bo'lib qoladi — o'shanda guruh ruhi shunchalik kuchli ediki, men esa o'sha kechani umrim davomida qayta-qayta ko'rib, yana o'sha hislarni qayta boshdan kechirardim. mayli-da, hozir ham shunday bo'lsa...
Oftoba, eshitganingizlarni eslab qoyinglar — o'sha kechaning o'zidayoq mening amakivachchamning to'yi bor edi. Men unga sovg'a sifatida "Bernabeu vaqtini o'tkazish uchun 4 soatlik chipta" degan karta yuboribdim. U esa javobiga "Sovga uchun rahmat, ammo to'yimda choy ichish va raqsga tushishni afzal koʻraman" deb yozdi. Mana shunday hammamizning jamoamiz kabi — aslida bir-birimizga nima kerakligini bilamiz! 🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.
Qizg'oni eshitishamiz mumkin, o'shanda Bernabeu haqiqatan ham boshqa dunyo edi — darvozabonning nafasini eshitib, tribunalarning tepasidan mexmonlar qichqirig'iga qaramasdan, "hammamiz bir tananing a'zolari" degan his qolardi. Endi esa? Oh, hozirroq o'rta erkaklarning bekor bo'lgan kunlarini endi Balon d'Orlarga e'tibor qaratishadi, biroq maydonda o'shanda bo'lgan kabi olovni his qilish uchun yulduzlarni qatorga qo'yib olasanmi, hayollarman!
Raqamlar yolg'on gapirmaydi — oʻshanda jamoamizda bir futbolchini yaxshi olish uchun uning qaysi tomchi suvini ichganini ham bilishardi, endi esa yangi futbolchini zo'r transfer qilganingda darhol "Zo'r savol!" deb hayqirib yuborasiz. Muxlislar to'planishini kutayapsiz, lekin o'shanda stadionga kelgan kishi darvoza orqasidagi nafasning qanchalik maxsus ekanini eshitmasdan ketmas edi.
Yolqori bilan gapirsak, endi guruh ruhi oʻrniga "squad building"ni qoʻshib olganman, ammo toʻgʻrisi, bizning vaqtimizda jamoaga kelgan odam guruhning oʻziga tegishli boʻlishi kerak edi, Endogamiclikka oʻxshab.
Bu lotereya, futbol emas.
Astag'firulloh, menga qattiq ketmanglar, birodarlar, men o'shanda Bernabeuda bo'lganimda 16 yosh edim va yuragimda shu nafasni eshitganmanmi — xotiramda faqat qizil libosli odamning tepadagi temir konstruksiyaga urilgan payini eslayman. Menga hali ham toliq go'shtim qaltirar ekan, bu gaplarni o'qiganimda...
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
O, keling, tartib bilan — bu nafasni endi yerda kim eshitadi? O‘shanda darvozabonning nafas olishi butun stadionni tashkil qilgan bo‘lsa, endi esa jamoaga nafas olishga vaqt qo‘ymasdan, darhol yulduzlar hayqirig‘i eshitiladi. Siz shunday guruh ruhini aytasiz, lekin bunga biror misol ko‘rsatsangiz yaxshi bo‘lar edi — masalan, boshqa qaysi jamoa Bernabeuda o‘sha darajadagi birlashuvni koʻrsatganini? O‘yinchi aylanmasdan, guruhni qanday tutib turasiz? Menga hammasi nazariyadek tuyulmoqda — ammo o‘ylayman, bunday yo‘qotishlar uchun alohida narxni toʻlash kerak.
Bu lotereya, futbol emas.