Bernabeuda o'tgan kunlar qoldi yodda mening ko'zlarimda

qani endi, kunlarning birida Termiz stadionidagi toshloq tribunadan olib ketilgan eshakchasada sig'ishgan edim men, jamoaning to'liq qiyofasi oldida... Bernabeuning o'zi qanday bo'lsa, men ham shunday — oldinda poyga, yuragimda final kechasi isishi. o'sha 66-yilgi "panenka"ni eshitib, o'zim ham oyoqlarimni tepdim maydonda, jamoadoshlarimizni ko'rib: "yo'q-ku, bu ularning orzusini bajarishga qodir ekanligi!" deb. haqiqatan, real saralarning shunday sirlari bor — qishloqdan kelgan o'g'ilcha, hayotdagi ilk o'yinini bitta teginish bilan o'tkazib yuborishi mumkin, lekin Bernabenuni ko'rgan kishi hech qachon unutmaydi... omad yo'q, kelajak yo'q, faqat o'sha paytda o'zimni uning bir qismi sifatida his qildim. zerikkan edim men, ammo, o'sha kun uchun yurak o'ynardi!

qani endi, o'sha soatlar nima edi... final kechasidan keyin tunlarda biz Bernabeuning navbatdagi bayrog'ini ko'tarib olamizga chiqardik, futbolka bilan, shoyi bilan, gapiga gap qo'shib. qoshinlarimizni osgan holda, asosiy darvozabonning qalqoni ostidagi o'rinlarni eslatib o'zimni masxara qilardim: "hayotda bunday og'irlikni ko'tarishga qodirmanmi?" — lekin u o'sha kunlar, meni maysadan chiqarib yubordi, ularning orzusiga qodir ekanligimga ishontirib: faqat uning ruhi oldida har bir kishi kichik bo'lib qoladi, lekin birgalikda esa... *o'pkamdan nafas chiqardi* keyinchalik, o'sha "panenkani" ko'rgandan keyin, jamoadoshlarim bilan birgalikda, "keling, bu soatdan boshlab Real — mening hayotim" deb o'zimni qasamyod qildim. keyinchalik, to'ylarimda ham, do'stlarning futbolkanasini topsa, ichkaridan yo'l olaman... xullas, o'sha maydonda o'ynaganlar bilan birga, biz hech qachon yosh bo'lmaymiz — chunki ularning o'yinlari hamisha yuragimda!

Oleng, 66 yildan keyin ham shu maʼnoda qolish mumkinmi? Ehtimol, endi bitta tafovut bor — hozirgi jamoada koʻzlarimiz yoshib qolmasligi mumkin, lekin yuragimizda hali ham oʻsha yillardek qattiq urayapti. 1966-yilgi chempionlar kubogi finalidagi "panenka"ni eslaganimda qoʻllarimni tepaman, ammo oʻsha vaqtning oʻzida ham, hozirgi jamoa bilan birga oʻyinlarni tomosha qilganda shunday xursandchilik hissi kelib chiqadi — har safar Bernabenuning formasini koʻrganda yuragimni boʻlib olar ekansan. Oʻsha vaqtlarda jamoada biror-bir yulduz ajralib turmasdi, lekin ular barcha uchun bitta hayotiy dars berdilar: "Agar ishoning va jismonan tuz bilan taʼminang, chegaralarning chetini bosib oʻtsang, gʻalaba qilish mumkin". Hozirgi esa? Hatto asosiy jamoaning oʻzi ham oʻziga xos akademiya va dunyoning istagan yulduzlarini yigʻib kelmoqda. Barcha chempionatlardagi eng yaxshi futbolchilar shu yerda toʻplanib qolgan boʻlsada, birinchi navbatda ular oʻsha oʻtmishdagi "birlik ruhi"ni eslatishi kerak edi — ammo bunday boʻlmayapti. Lekin bir narsaga qatʼiy ishonaman: bu zallardagi izlar va tarixlar oʻchmaydi. Har bir kubok, har bir gol Bernabenuning devorlarida qayta-qayta aks etaveradi. Shu bois ham ularni muxlislar oilasi sifatida qoʻllab-quvvatlab kelmoqdamiz — oʻtmishdagi qahramonlarimizga hurmat va bugungi yulduzlarimizga umid bilan.

Ofto, yaqin do'stlarim, oʻsha "panenka"ni eslayman ham, oʻz oyogʻimdan oʻynaganimni ham... Boshimni olisga qiygandim, oʻtirib, jamoadoshlarimni koʻrganman: "Omadmi, avlod?" deyib. keyinroq boshqa bir real tarafdoriga uchrab qolaman — u oyoqlarini tepib, gapirardi: "Bu nima endi, Krosson ham menga qoʻshilarkan!"... endi men shunday qildim: "Jamoamizda hammamiz shu darajadagi panda ekanligimizdan xursandman! 😂"