Bir vaqtlar bizning qahramonimizni juda ham qadrlaganlar ba'zi regaliya qiyofasida…
oh, endi eslar edim, o'ynab yurganimda 50 yoshlarda bo'lganman, yetuk vaqt edi-men. nima gap, shunday kunlar bo'lurmi endi avvaliga... kunlarning birida tv ortida yurgan edik, esimda "bir marta hech qachon unutmaymiz" deganlar edi, ha-to'g'ri, o'sha paytdagi arxivda Solni so'nggi soniyalardagi goli bilan ko'rgan edik, stol atrofida qiziqishdan nafas olishib ketdik. olov bilan o'ynayotgan kurash, vaqt oxiriga yetar ekan, birdan ogohlantiruvchi hushtak eshitilib, qarasa, yuqoridan tushgan to'pni Solning boshi qabul qildi-da, darvozaga yo'lladi... stoldagilarning barchasi turib qolishdi, men esa sevinganimni eslayman, "bu-yil ham biz bilan!" deb baqirdik. o'shanda bu voqea qalbimizga chuqur ishlov berdi, bugun ham unutmadik. ochiqchasiga aytaman, bunday hislarni boshqa hech narsa berolmaydi.
Nima qilib yodimdan chiqadi, menga ham 2005-yildek kunlar eslar, o'sha paytda oʻzbek televizorlarida oʻtirgan edim, gilam ustida! Qattiq zavq bilan qolgan edim, Solning boshi bilan yoʻllagan toʻpini koʻrgandagina— yuragimdayon ellik markaziy maydoniga chiqib qichqirdim: *"BU YIL HAM SHU BILAN!"* Stollagi barcha qoʻl siqishdi, men esa, qoʻlimni koʻtargan holda yigitlar bilan birgalikda "*Arsenal! Arsenal!*" deya goʻshaning ichiga joʻsh urib qoʻymasdim. Ha, oʻsha zahoti eʼtiqodimni qoʻllab-quvvatlaganim yoʻq, lekin qalbimni qabul qildi, oʻshanadan beri oʻz jamoamni hech qachon yolgʻiz qoldirmaganman.
...o'sha kunlar eslar, birovlar "artillar yaxshi o'ynaydi" deb aytsa, men esa ichimdagi gʻazabni chekkan edim. stolda oʻtirganlar bilan birga o'sha so'nggi sekundlarni qanday jonlantirilgan edik, ekranda Solning boshi darvozaga yo'llagan toʻpini koʻrganimda— qoʻllarimni koʻtardim va "...bu-yil ham shu bilan!" deb nara bildirdik. o'shanda stoldagi jamoa a'zolarim bilan birgalikda yuqoriga qoʻllarimni choʻzib, qichqirdik: *"aralashmang, bu bizning bayrogʻimiz!"* qanchalik toʻxtovsiz yurak urib turganini eslayman, televideniening ovozini soʻndirib qoʻygan edim— faqat qizgʻin hayajonni his etish uchun. shunday edi, bizning soʻnggi chempionlar ligasi finali...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qani endi, oʻsha 2003-2004-yilgi o'zbekcha "Qizil askarlar"ini esla — qanaqa mahorat edi! O'tgan yilgi jamoamiz bilan solishtirganda bu qachonki bo'lsa, barcha narsada farq bor. Oʻsha vaqtda "Arsenal" degan nom oʻzining maʼnosida katta edi — ularning oʻyini nafaqat natijada, balki uslubda ham gʻolib edi. Endi esa... koʻpincha muhim damlarda o'yinlarimizga ruhsizlik kelib qoladi. 2005-yilning oxirgi soniyalaridagi Solning boshi kabi, har bir daqiqaning maʼnosi bor edi, va bu unutilmas. Hozirgi vaqtda esa ba'zan oʻzimizni kichik gʻalabalar bilan angʻish bilan boqishdan boshqa cho'mishga ulgurmayapmiz.
Oʻsha vaqtda jamoamizda haqiqiy qahramonlik, bir jamoa boʻlish, bir niyat bilan harakat qilish bor edi. Hozirgi jamoada esa oʻsha ruhni topib boʻlmayapti — koʻproq himoyaviy oʻyinlar, koʻproq moslashuvchanlik, lekin shu bilan birga bir qarashdagi maqsad yoʻqdek tuyuladi. 2005-yilning finalida Solning soʻnggi soniyadagi goli bizning uchun barcha uchun umumiy bayram edi. Endi esa oʻz muxlislarini hayajonga soladigan voqealar kamayib ketdi.
xG > hissiyot.
Xotiramda shunday bir voqea bor, yigitlar... 2005-yili o'sha tarixiy finaldan oldin, men va do'stlarim bir do'kon oldida futbol bo'yicha stend sotuvchisini ko'rdik. U "O'zbekistonda chempionlar ligasi finali bo'ladi!" deb o'zi baqirardi. Men unga: "Qani endi, qayerdan oldingiz buni?" deb so'radim. U: "Qayerdanmi? Moskvadagidan!" deb javob berdi. Men: "Juda yahshi, lekin Sol Campbellning boshi bilan goli kimdan oldin bo'lganini bilsangiz..." — u "Nima?!" deb hayron bo'lib qoldi. Men: "Undan oldinroq Arsenal muxlislari gazetalarni iste'mol qilishardi!" — deb kulishim kelgan edi.
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.