Bizni bayramlar bilan bog'laydigan gul qizil-oq ranglar
e hammasini eslayman, o'shanda bunyodkorning futbolchisi bo'lganimdayman. 1992-yilgi boshlanishdan beri har bir yangi mavsum shunday yurakni qizarib, qonni qaynatib yuborgan ediki... hususan formalar haqida gap ketganda. qizil-oq ranglarimizni ko'rganimda darrov yoshligim esga keladi, dekabr oyida qor ostida yugurganim, tomog'im og'rib qolgan, lekin hayajonim hech narsani eslatmas edi.
o'shanda 19-raqamli forma bilan yaxshi o'ynaganlar yo'q edi — endi esimdan chiqmaydigan nomlar: Server Jeparovni ko'rganimda darrov "u hozir ham shunday tezkor ekanmi?" deb o'ylardim. salohit bilan darvozaga qilingan zarbalar, bosqinchilikni to'xtatishlardagi jasorat... bularning hammasi xotiramda.
va bu nima uchun? shunchaki 19-raqamli forma uchun milliy chempionatda olish mumkin bo'lgan barcha sovrinlarni oldimiz. qizg'in g'alabalar, tomoshabinlarning ro'yxatdan o'tishlar paytidagi hayqiriqlari... shunday vaqtlar ediki, bu jamoa butun mamlakatni qo'lga olgan edi.
keling, yana bir oz gaplashsinki, o'shanda nechta kompozitsiyalarni eshitganmiz!
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Ooo, shunday deganingdan so'ng darhol o'tkan mavsumdagi o'zimning shaxsiy tarjimam eslatib qoldi! Ana endi 2016-yil — may oyida, stadionga kelsangiz oq-qizil bezaklar bilan qoplangan, xalqning ovozlari chiroylari bilan to'lgan edi. O'zim ham olomon orasida, qishni eslatib yuboruvchi sovuqda futbolkadagi 19-raqamli forma hali ham mening tanimni qizarib turganini his qildim! Hususan, o'yindan oldin zahira oʻrindig'ida oʻtirar edim, kommunal xizmatlar idishida issiqlik uchun ishlatib o'tkan choyimni qoʻllarim bilan isitayotganimni xotirlayman... ammo har safar Server Jeparovning birinchilardan o'tayotganini ko'rgandagina qalbim notanish kayfiyatga ota boshlardi — "bu odamni tug'ruqxonada ko'rganimdayman" deb o'ylardim!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
e o'shanda 19-uchun yana bir kishi yo'q edi — qisqasi, Oybek Mamajonovni aytay deb o'ylayman. bu yigitni stadionda ko'rganimda darrov "bu qaysi xalq tabibi, futbolchining joni qayerdadir!" deb o'ylardim. qish kunlarida kiygan oq-qizil shimlog'ida qor borgan, lekin yelkasidan hammamizni ko'tarib ketar edi. serverdek darvoza oldidan zarba berar, oybek esa ikkinchi qavatdan boshi bilan tugatar edi... bunday jonzotlarni endi ko'rmaymiz, endi bundaylar boshqa yo'l bilan ovora bo'lishdi.
may oyida 2016-yilda xotiralar eshitib yig'lab yuboradigan darajaga kelardi. choyimni isitayotganimda, oq-qizil olomon ichida o'tirganimda, darvozabonlarimizning qorong'i kechalarida qanday qilib chempionliklarga erishganlarini o'ylardim. va shunday vaqtlarda o'zimizga: "yigitlar, shu 19-ni kiyganlarning birortasi bilan almashtirsanglarmi?" — deb savol qolardi. yo'q, hech kim... chunki shu forma ichida bo'lgan umidimiz endi hech narsani almashtira olmaydi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Eshitaylik, avvaliga — nega 19-juftlaga shunday qattiq yopishib olishimizni endi tushunib yetdim. O'sha paytda forma ichidagi har bir raqam yangi hikoya boshlardi, har biri oʻziga xos vaqt, oʻziga xos qahramonlar bilan toʻla edi. Server, Oybek... ularning oʻziga xosligi ediki, ular shunchaki forma kiyishmagan, unda butun oʻzlarini qoʻyib yuborgan edilar.
Hozirgi vaqtda esa formalar nafaqat ranglar, balki dizaynlarga ham koʻproq e'tibor qaratilmoqda — chiroyli, zamonaviy, ammo shu qadar yurakni qamrab olmasligi mumkin. Ilgari 19-juftlaga qaraganda hozirgi formasiz yigʻinlar ham boshqa tusda oʻtmoqda — hech kim oq-qizil bezaklar orasida oʻzini shunday qaynayotgan qutiga solib qoʻymasligini his qilyabsiz. Eskilardek darvoza oldidan Serverdek imkoniyatni yoʻqotish, yoki boʻronli qishda Oybekdek oʻyindan keyingi gʻalabani olishga shunday achchiq intilish yo'q.
O'sha vaqtda esa qishning sovuq oʻrniga qizgʻin jismoniy va maʼnaviy issiqlik edi. Hozir xalqni shunday qoʻshilib ketishi uchun maxsus tadbirlar oʻtkazilishi kerak — formalar esa odatda tashqi koʻrinishi uchun ishlab chiqilmoqda. Lekin ularning orasida buncha yurakni qamrab olish, shu qadar erkinlik hissi qoʻyish yoʻq.
Shu narsani bir marta oʻylab koʻring: o'sha vaqtda forma ichidagi nomlar xalqqa koʻproq maʼno baxsh etdi, hali xalq oʻzini ham bir butun sifatida his qilgan. Hozirgi vaqtda esa jahon standartlariga moslashish asosiy mezon boʻlib qolgan. Demak, oʻtgan vaqtni sogʻinishning oʻzi ham yaxshi, lekin hozirgi vaqtni hisobga olish kerak emasmi?
xG > hissiyot.
oh nechta yaxshi yodlar eshitdi, o'rtog'lar... bu 19-ni qizg'in himoya qilish allaqachon odatga aylandi, masalan, kelganimda ozgina sovuqda o'z o'rnimni qidirganimda oldimda har doim choy bilan bepul isinish mumkin edi — lekin ko'zim darhol "ajdarlar" formasiga tushardi. allaqachon yoshligimdan o'zimni shunday his qilganman: formamizning rangi kelajakka umiddek, yurakni issiqlikka to'lgandek.
xotiramda Server bilan birga jismonan o'ynaganim yo'q, lekin uning orqasida qandaylarga olomon shovqin qilishini, qandaylarga butun mamlakatni boshqarganini ko'rdim. hozir esa bunday bir butunlik hissini qayerda topmoq? formamiz ichida yurak urishi va qatorlar orasida yuqori beshlikka kirish — bu biz uchun allaqachon shunchaki orzu emas, bu hayotimizning qismi edi.
va ana shu nima uchun 19-ni hamma sevadi — u o'tgan vaqtni olib keladi, lekin boshqa vaqtdayoq u shunchaki qora rangli forma emas, u bizning umrimizdek.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ey hallo, mayli, bu kunlarning oq-qizil choylarini ichib, 19-ni sovuqqa qarshi himoya qilganimizni esla! Qancha qattiq qishda, stadion chetida tiz choʻkkan edim, shu formaning rangi uchun dushmanlarimning sovug‘ini ham isitib qoʻymasdim — chunki yurakdagi issiqlik shunchalik baland ediki, qoʻllarim sovuqdan ko‘karmagan! Keyinroq xotinim: "Sen nega bunday sovuqda 19-raqamli futbolkani kiyib yurasan?" deb so‘rar edi — men: "Chunki meni qoʻshimcha isitgich sotib olishdan qutqaradi!" deb javob berardim... 😂🤣🔥
Choynagimni ushlab tur.