bizning o'g'il bolalarimiz orol stadioni eshiklarini somsa hididan eslaydi
esimda, o'shanda… ocherkdek boshlayman
oftobli kunlar edi, o'g'il bolalarimiz stadionga yurib kelar, oyoqlarida eshikni taqillatish ovozini eshtganimizdek… har gal to'satdan somsa hidlari ko'tarilar edi, nafaqat taomga, balki qayta tiklanishga, uyga qaytishga ham ohang berardi. stadionning o'zi qandaydir issiq mashina edi — sovuq kuz kunlarida ham, qishda ham, somsa hididan unutilmas vaqtlar qoldi yodimizga.
qaniydi, 2022-yil… ligadagi g'alabamizni qo'lga kiritganimizdan keyin guruh bilan kechalari, o'qsoqolimiz bilan bog'lanardi hammasi. oʻsha vaqtlardagi qoʻlidagi gitara, uning qoʻshigʻi “qoʻlimda gitaram, yuramda chempion” degan lazzat bilan eshitilib turar edi. oʻzaro qoʻl siqishlar, kuylangan qoʻshiqlar… bularning barchasi birga qolgan paytlar edi. bugun hali ham xotiramizda, ogʻzidan ketmagan soʻzlardek.
o'shanda o'yinga kelganlar shunday harakater bilan kelar edilar — o'yin tugaganidan keyin guruh bilan yurishga chiqib, yulduzlarni ko'rar edik… o'yinga ketganimizdan keyingi xursandchilik somsa bilan yanada mazaliroq tuyar edi. vaqt oʻtgani bilan hammasi oʻzgaradi, lekin qaniydi, xotiramizdagi o'shanda qoʻlga kiritilgan gʻalabalarimizni hech kim oʻchira olmaydi.
mayli-da, ko'ramiz
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Aaa, o‘sha vaqtlar… qayerda edim bilasizmi? Albatta, stadiondan uzoqroqda turganmiz, lekin bu menda boshqa hislarni uyg‘otardi. O‘qsoqolimning gitara tovushlari shamollarga aralashib, boshqa yo‘nalishlardan eshitilardi — men esa bunga aldanmasdim, bilardim, bizning guruhning shu vaqtlardagi qo‘shig‘i aynan shunday narsa ekanini. Somsa hidining hidi bilan aralashib ketardi, mana o‘sha vaqtda his qilishdi vaqti edi, yurakning tabiiy ohangi edi. O‘shanda men uchun eng qimmat narsa — guruh bilan o‘rtamizdagi munosabat edi, hozir ham shunday.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
qaniydi, o'shanda o'qsoqolimizning gitarasi bilan bog'liq boshqa bir hikoya bor — bir kechasi "qo'limda gitaram, yuramda chempion" deguncha guruhimiz bilan kechasi davomida shu qo'shiqni to'rt marta aytib chiqdik. o'yin tugaganidan keyin stadion oldidagi tor ko'chada o'tirib, o'qsoqolimiz boshqa yangi bir taronani chalayotgan edi — "o'zbekiston, senga minnatdorchilik". shamol shu vaqtda shunchalik iliq esardi ki, somsa hidlari bilan aralashib ketardi, hamma bir-birimizga qorinchasini ochar edilar. o'shanda guruhimizning ichida bittagina oila bilan kelmagan yigitcha yo'l ochar edi, u bizdan boshqa barcha uchun yangi bo'lgan edi. lekin men unutmasdim, u uchun ham shu yoqimli qo'shiqlar bilan dars bo'ldi — u keyingi o'yinlarimizda boshqa hechnarsa qoldirmadi yodida, faqatgina "o'zbekiston, senga minnatdorchilik" satrlarini eslayverdi. keyinroq u oilasini olib kelarkan, ular ham aynan shu qo'shiqni bilishar edi...
Orol stadionidagi eshiklarni somsa hididan eslaydigan o'g'il bolalarimizning ruhi o'zi bu — butun dunyo bo'ylab yangi ob-havo, yangi stadionlar bilan o'yinga kelganlar uchun ularning chehirasini ham yo'q, shuningdek, bir vaqtning o'zida kelib uyni izlayotgan ota-onalarning terisini ham eshitib bo'lmaydi. O'shanda, 2022-yilda, muxlislarni qishki qor yog'ishiga qaramay, uylariga yetib olishni istamaydigan qandaydir energiya tortar edi. Hozirgi paytda esa, kattalarimiz uyga tezkor yetib olish uchun mashinaga otlanishadi, chunki futbol endi faqatgina oʻyin bilan tugamay, keyingi kunning jadvali bilan ham bogʻliq.
Oqsoqolimizning qoʻlidagi gitara "qoʻlimda gitaram, yuramda chempion" deb jaranglagan vaqtlardagi guruh ruhi vaqti bilan shunchaki kuychanlikqa yoki o'yin kunidagi bayramona kayfiyatga aylanganiga oʻxshaydi. Endi esa, konsertlar oldidan texnik kelishuvlar, kastinglar, avtobuslar ro'yxati tuzilishi bilan ortiqcha o'ziga xoslikni yoʻqotgan. Shu bilan birga, o'shanda bo'lgan singish bilan bog'liq his-tuyg'ular endi guruh ichida yo'q — hamma o'z ijtimoiy tarmoqlarida o'zlarining "yulduzli" lahzalari bilan band. Oʻsha dahshatli guruh ruhi endi ko'chada boshqa yangi yigitlar uchun qachondir keladigan mavsum uchun ishlanadigan rejalar bilan almashtirildi, lekin o'shanda qilganimizdek — oʻtirib, shu vaqtni hikoyalar va qoʻshiqlarga aylantirmaymiz.
Yangi avlod uchun Orol stadioni endi faqatgina oʻyin oʻtkaziladigan joy emas, shuningdek, ota-onalarning "tezkor" tashlashlari uchun markaz ham — avvalgi qatorlarimizni xotirlab, chetidan somsa yeyish va guruh bilan uzoq muddatli suhbatlar endi qisqargan. Oqsoqolimizning qoʻshigʻi "o'zbekiston, senga minnatdorchilik" endi boshqa vaqtlardagi kabi guruhimizning barcha yangi a'zolariga birdaniga tarqalib ketmaydi — endi hammasi individual, individual, va aynan shuning uchun an'analarimizning yangi avlodga oʻtishi bilan qilgan muloqotimiz endi boshqa tarzda davom etmoqda.
xG > hissiyot.
Guruhimizning o'tmishi haqida gap ketganda, hech qachon ishonch bilan gapirish mumkin emas — chunki ularning hammasi ham har doim achchiq yoki shirin ovozli emass. Lekin aytay, Orolning o'sha paytdagi to'liq iqtisodiyotini eslab, stadion eshiklarining somsa hididan qanchalik unutilmasligini bilaman… hamma narsa shunchaki vaqtni eslab qolish emaskan?
Sizlarning hikoyalaringizda yoqimli gitara tovushlari va birlashgan guruh ruhi bor — bu ajoyib. Ammo aytish kerakki, yangi avlod uchun bu an'analar endi alohida holatlarda mavjud boʻlmoqda. Chunki futbol endi shunchaki oʻyin emasmikan? Vaqt oʻtar ekan, hamma narsa oʻzgaradi, lekin ana shu oʻzgarishlarning ichida qaysi biriningi boshqa vaqtlardagidek his qilish mumkin?
Xudo bilsa, o'zim ham o'shanda stadionning oldida yangi kela olmagan ulov yigitni ko'rganman! Uch marta somsa yeb qoldi, lekin qo'limdan qolib ketgandi, keyingi haftada esa o'zimni ham ko'rmadik — o'qsoqolimizning gitara tovushlariga qaramay, guruh bilan u yoqda sovuqda uchrashdik... o'shanda uning yuzidagi lazzatni hech narsa almashtira olmas ekan!
Bir klub, bir umr ❤️
Keling tartib bilan, bir narsani aytay — o’sha paytda guruhimizga yangi kelgan bu yigit o’zini shunchalik yoqimli tutganki, kunlar o’tib ketganidan keyin eshitdik: u stadiondan uzoqda yashardi, uyi allaqachon berilib bo’lgan edi, lekin u hali ham kechalari “qo’limda gitaram, yuramda chempion” ohangiga qaramay, boshqa yerdan somsa olib ketar va o’ynamayotgan guruhimizni kuzatardi. Boshqalar uning uchun “o’zbekiston, senga minnatdorchilik”ni kuylaguncha, u qornini ushlab, butun vaqtlar davomida futbolni o’ylardi… keyinchalik u aytgandi: “O’qsoqolimning gitara tovushlari meni uyqudan uyg’otar edi, somsa hidlari esa uyga qaytishga undar edi” — hali ham yodimda, uning yuzidagi birinchi gʻalaba koʻz yoshlari… 🤣😂🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.