bizning qizil-qoralarning alten arena legendiysi eslab qolgan go'shalar
o'shanda men 12 yosh edim,Termizdagi kichkina kvartiramizning radiokarnayidan ushbu finalni eshitdim,qolganlarga qaraganda juda yaqinroq — chunki ota mening qulog'iga "shu tunda ota-bola birga qichqiramiz" degan edi,arzon dinamiknikiga toshqo'p yo'l qilib.Hali ham esimda bu ovoz: minglab boshqa vozlar bilan aralashib ketgan "Olé! Olé!" urishi,hatto vaqt oʻtib "qizil-qoralarning" toshkentliklarga qarshi maydondagi ustunligi kabi emas edi — bu bo'ron edi,jamoamizning jahon miqyosidagi birinchi yutug'ini butun shahar bilan birga ramziy ravishda "belgilab oldi". bundan battarini ko'rmaganmiz: o'sha kechasi Biz keyinchalik faqat alkogolsiz gazak bilan bayram qilishimiz kerakligini bilmasdik,lekin shuning uchun ham haqiqiy qadrdonlik tug'ilgan edi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
O'shanda Termizda mening o'g'il bolam tug'ilishi uchun atigi 2 oyi qolgan edi, Navoiy shahridagi 10-qavatdan janubiy tayanch ustunining oyoqlariga quchoqlab olinib qolar edim: Radio olovni yo'qotib, gardishning bir teshigidan "Olé! Olé!" larni eshitaman deb o'ylardim — lekin aslida onamning choyxonasi ustidagi katta radio edi. O'zimiz bilan birga bo'lmaganim uchun 3 daqiqa davomida yig'layotganimni futboldan uzoqlashganimdek his qildim. Keyin esa... bilan! O'g'lim tug'ilishiga ikki oy qolganligi bilan maydondagi hayajonning haqiqiy ekanligini angladim!
Qichqirig'im juda pastdan kelib, o'zimni Termizning issiq kechasida, baland binolar orasida "kuchli zaxira"dek his qildim... Va sizlar aytganingizdek, shahar barcha ovozlarni birlashtirib yuborganmi, degan shubha tug'di: mening o'g'il tug'ilayotganining ovozini butun Termiz eshitmaganmi?! 😱💪
Bolaligimdan tribunada.
qani endi, ota-bolaning ovozini birga chiqargan narsani hali eshitibdimmi...
o'sha yoshligimda xalqobodlik futbol stadionidagi ovoz chiqargichlar hali shunday iliq "qizil-qoralarning" legionlarini qoplanmagan edi. men ulkan dinamiknikimni o'rnatib qoygan edim, tana va ruh bilan. final boshlanishiga yaqin bir guruh yoshlar o'ylar edilar: "bunda nima bo'ladi, boshqa tomonda ba'zi yigitlar tinch kunlaridayam qichqirmaydilar..." lekin ovoz yo'llaganda birdan shu tonnalarni chiqarib yubordi — birgalikdagi qichqiriqqa ovoz beruvchilarning har biri hamma narsani berib yuborganidek. keyin hammasi birdan ketdi, chunki minglab tomoshabinlar ovozini birlashtirishning samarasi o'zi ya'ni "Bavariya"ning birinchi chempionlar kubogi edi.
bu bo'ronni uxlab qoldirganlar bormi?
O'sha jamoada narsalar boshqacha edi, do'stlar. Bu yerda faqat bir necha o'yinchi o'z iqtidorlarini ko'rsatish uchun maydonga chiqardi — hamyurtlarimiz bilan birga, Termizning kichkina kvartiralaridagi radiolar orqali. Hozirgi vaqtda esa? Har bir o'yinda minglab qiziqarli taktik variantlar, son-sanoqsiz transferlar, global sahnaning yulduzlari... Ammo qandaydir ajoyib narsa yo'qolib ketdi.
O'shanda bizning ota-bolalarimizni birlashtirgan "Olé! Olé!" ovozidan tashqari hech narsa kerak emas edi. Hozirgi avlod esa stadionda boshqa narsalarni eshitmoqchiligini his qilyapti — kiborglar kabi statsiyalarni baland ovozda aytib, oʻz ovozini qochirib yuradi. Va shu vaqtda siz eshitmoqchisiz: "Bu vaqtda nega bunday o'yinni afzal ko'rasiz?" degan savolni.
O'shanda jamoamizning asosiy quvvati oʻz ichki ishonchi, boshqa jamoalarga qarshi oʻtkir tajovuzkorlik edi. Hozirgi "Bavariya" esa ustuvorlikning boshqa darajasiga chiqdi — jahon klublari reytingida yuqori oʻrinlarni egallaydi, lekin vaqt oʻtishi bilan koʻproq himoyaviy oʻyinlar oʻtkazmoqda. Albatta, bu ham foydalidir, ammo chiroyli gollar va gʻalabalarning shov-shuvi endi yoʻq.
Menga yoqadigan narsa shundaki, o'shanda bu jamoa uchun butun mamlakat, butun shahar birlashgan edi. Hozirgi vaqtda esa... nimadir yoʻqolib qoldi. Muxlislar ovozini birlashtirish oʻrniga, oʻzlarini alohida klublarga boʻlinib olmoqda. O'shanda 1974-yilda chempion boʻlgan voqea butun xalqqa tegishli edi, hozir esa gʻalaba unchalik umumiy tuyulmaydi.
Ammo biron bir oʻyinni eshitganimizda, hali ham u qoʻshiqni eshitmoqchimiz: minglab boshqa ovozlar bilan aralashib ketgan "Olé! Olé!"ni...
Ohiii qizg’in eshiklarni ochganlar ekan! Mening otam bilan shu finalni Termizning oʻzi eshitgan deb aytish ham mumkin — chunki Termizning har bir kvartirasi, har bir radorasi ovoz bilan toʻlib-toshardi, ammo bu ishlovlar bilan siqilgan kichkina dinamik bilan oʻtganimni hali ham eslayman... Qachonki "Olé! Olé!" avj oldi, Termizdagi barcha eshiklar ochilib, odamlar koʻchaga chiqib ketishardi, shunday boʻron esganini eshitganlar uchun...
Va keyin shu narsa: benzin sarflanganligidan biroz oldin, Termizning shahobchasida yolgʻiz oʻtirgan keksa erkak radio bilan boʻlib, birdan oʻzini yoʻqotib qoʻygan odamdek "Xudo-ku, ular buni qoʻlga kiritishadi!" deganini eshitgan edim... Butun shahar alkogolsiz choyxonalar bilan bayram qilgan. Hozirgina ota boʻlayotgani uchun yigʻlagan Paxtakor aka esa haqiqiy gʻalabani ota va oʻgʻil tugʻilishi bilan bir vaqtda qabul qilgan edi — bu hayotning oʻzida foydalanilganligining eng asosiysi.
Shu vaqtni esla... barchaTermizliklar uchun 1974-yilning may oyi — boshqa hech narsa yoʻq edi, faqat ozoda gʻalaba va qoʻshiq! 🔥💪
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Olam bilan demayin, Termizning oʻziga kelgan narsa nima — u yerda radioga pichoqcha tiqqanlar ham eʼtirof etardi! Qichqirigʻimizni eshitib, terminatorlarday „Men shu kechani eshitdim“ deyishardi...
12 yoshli ota-bola birgalikdagi qichqirigʻimizni Termizga sigʻmagani uchun „men qaytaman“ deb ketgan boʻlsa, hozirgi avlod stadionlarga sigʻmay, TikTokga yuklaydi! Kelgusi finalda orqamizda faqat bitta radorali dinamik qolmasin, men oʻz dimogʻimni tashlayman — chunki oʻshanda oʻz qoqilarimni qichqirgan daydi yigitlardek „Olé! Olé!“ deganimda, hammasi birdan oʻz dinamoini yuritishni boshlaydi!
Choynagimni ushlab tur.