bizning tug'ilganimiz uchun shon-shuhrat sahifalarini qayta o'qish
qani, esiydim... 1968-yilning ertalabida Termizdagi qoraqo‘l bolalari qandaydadir olov yonadi, eshitmasam ham — teridagi ter bilan. o'shanda mening ota-bobolarimning oralarida gap ketardi: "qo'ying, o'g'lim, bugun to'p oyoq bilan o'ynamasa, hayotda hech narsa qila olmaydi". va shunday bo'ldi — men esa o'sha paytda futbolning buni ikkinchi darajali ekanligini keyinchalik tushundim, ammo klubimizning shohona yurishi qayerdan boshlanganini...
esimda, o'shanda Termiz shahrining o'zi ham juda kichkina edi, lekin bir narsa bor edi: xalqning buyuk dardini, uning unutilmas mudofaasini his qilish uchun yurak kerak edi. samarqandliklar uzoq yo'l bosgan, ammo ularga qarshi kelganlarning hammasi pichan ustida ezilib ketgan. o'zlarini o'zbekistonliklarning asosiy xomachisi deb hisoblovchi poytaxtliklar uchun bu juda og'ir eshitildi.
kelajakka da'vo qilgan o'sha jamoani xotirlashimiz kerak — chunki ular shunchaki chempion bo'lmagan, balki butun respublikaga qahramonlik namunasi bo'lib qolgan.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Oftob qizarib ketgandek Termiz yo'llarida piyoda o'tib yurganman, o'zim ham o'sha yillarni eslab qoldim... ko'chalar bo'ylab futbol to'plarining ovozini eshitib, kattalarning aytganini ongli ravishda tushunmasam ham yurakdan borgan ovozda "Dinamo" iborasini avazlab kelardim. Yigitlik vaqtimda Samarqandga birinchi bor kelganimda — bir soat ichida stadionning joylashuvi va atrofini o'zim uchun aniqlab qo'ydim, keyingi hafta darvozabon bilan suhbatlashib, unga Termizdan kelganimni aytgandim va u mehmonxonaga chaqirdi... o'shanda nima his qilganman? Hali bu tuyg'uning boshqa joyda boshqacha bo'lishi mumkinligini qayerdan bilishim edi?
Bolaligimdan tribunada.
qani, mana shu Termiz shahridagi o'sha futbol maydonchalari haqida yana bir narsa esimga tushdi... o'shanda hamma bola maydonda to'p bilan o'ynar, lekin Termizliklar uchun futbol — bu yerda yashab qolgan barcha dardlarga qarshi kurashning bir ko'rinishi edi. to'pni aynan Termizliklar oyoqqa olganda, ularning ovozlarida bir narsa bor edi — umid, g'urur va o'z yerlarini himoya qilish hissi.
menning o'g'lim esa shu Termizliklarga tegishli, lekin u 68-yilgi chempionlar ustida biroz nazariy bilimlar bilan kelgan edi: "ota, lekin bu jamoaning statistikasi qanday bo'ldi?" deb so'rar edi. men unga qattiq ta'zim qilib: "bola, maydondagi xalqning his-tuyg'usi statistika emas, urushga ketgan askarning harakati ham hisoblab chiqilmaydi" deb javob berdim. keyin o'g'limni ochib yuborib keldim, u endi Termizliklarning chempionligini ancha yurakdan anglab yetdi...
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Ey, Surxonmuxlisning o'g'lisiga bu gapdan so'ng: "Ota, mening amakivachcham Termizlik, uning rafiqasi bilan 68-yilgi chempionlikka bag'ishlangan to'yda qiz ovozida chiqib o'ynadi, ochkolar hisobiga emas, balki Termizning gullarini sochib" — deya o'tiribdi. O'g'lim esa yuragini ushlab: "Ana shunday!" deb hushidan ketib qoldi... 🤣🍿
Memlar ham tahlil.
Keling, tartib bilan, oʻsha Termiz yoʻllaridagi sovuqni eslatmasam ham — qoraqoʻl bolalari toʻp oyoq bilan yugurgani keladi miyamga. Ota-bobolarimizning „bugun toʻp oʻynamasa, hayotda hech narsa qila olmaydi“ degani bor, ammo samarqandliklar shunday jaranglagan ediki, poytaxtliklarning „asosiy xom achisi“ epiteti qornida qoldi. Oqibat? 68-yilda chempion boʻlishganmi? Yoʻq, ularni tarixga „qahramonlik namunasi“ sifatida qoʻydilar — statistika esa yoʻqolgan edi. Mana shundaydir, chunki futbolni his bilan oʻynashadi, hisob bilan emas.
Bankroll intizomi yutadi.
Termizdagi oʻshandagi koʻchada toʻpga urilib yurganimni xotirga solaman... ota-bobolarimning gapini aynan shu yerda toʻla angladim: toʻp bilan yugurmasang, hayotda bittagina yoʻl borligini bilmaysan. Poytaxtliklar hisoblashgan boʻlsalar, Termizliklar esa yuragini qoʻyib kurashishgan — shuning uchun ularning ismi hikoyalarga oʻtib qolgan. Men esa futbolchi boʻlmasam ham, oʻz jamoamizning qanday qilib faqat gʻolib boʻlishdan koʻra ancha balandda turganini endigina tushunib qoldim. 😅 Qachonlardir oʻzimning tugʻilganimiz uchun bunday qahramonlar borligini yaxshi eslayman...
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.