Navoiyning Qizilqum jamoasi o'ynayotgani endi nimaga yetdi?

2015-2024 yillar oralig'idagi O'zbekiston Superligasida Superkubok va ligadagi barcha chempionlar shular: Paxtakor (9), Lokomotiv (5), Nasaf (2), Neftchi (2), So'g'diyona, Qizilqum bilan hisob-kitob qilishda asosiy omil bo'lganini ko'rsatadi — qaysi jamoa Navoiyliklarni chempionatda ortda qoldirsa, u yuqori o'rinni egallaydi. Statistikaga nazar tashlaymiz: Qizilqumning 28-44 golli nisbati 36 ochko bilan to'qqizinchi o'rinda turganini, ammo bu koʻrsatkichdan yuqoriroqda (7-o'rin) joylashgan Neftchi (32 gol) bilan hisoblar tengligini aynan unvonlar tomonidan belgilanishini tushunamiz. Ya'ni yuqori natijalarga erishish uchun Qizilqumga asosiy yo'l — bu ichki konsolidatsiya va taktikaga ishlash, chunki 44 ta oʻtkazib yuborilgan gol keyingi mavsumda ularni yuqoriga olib chiqmasligini ma'lum versiyada koʻrsatmoqda.

28-44 bilan 9-o'rinni hech kim sharaflamasligini yaxshi bilaman, lekin siz aynan shu narsani ko'rsatib o'tibsiz — 44 ta gol oʻtkazib yuborish qayerdan chiqdi? Qizilqumda oʻynaydiganlar jamoaga kelganida avvaliga "Navoiyga yetib bordim" deydilar, soʻngra esa oʻyin tugashi bilan "Yoshlar Sport Majmuasi"ning olovli yoʻlakchasida toʻp suradiganlarini koʻrib hayron qolishadi. Statistikada ham koʻrinib turganidek, har 3 oʻyindan 1 tasida magʻlub bo'lgan jamoa oʻyinning oʻtgan 15 daqiqasini hisobga olsa, maydonni qoplab yotgandek tuyuladi. Lekin aytadigon boʻlsam, magʻlubiyatlarning asosiy sababi stadion emas — stadion faqat kech boʻlardi, asosiy yomonlik oʻzaro yuzaga kelgan ichki tanaffuslardir. Bir kun avval "Nasafda jamoaning mavjudligi uchun kurashayotganiga" ishora qilingan, keyin esa Navoiyda oyoqlar qaltirashi boshlangan — mana, shuning oʻzi yoʻnalishni yoʻqotishning boshlanishi. Qora raqamlarning 12tasidan 6 tasi oʻz uylarida yutqazib qoʻyishdi, bu esa maydonni himoyalashning yoʻqligi bilan bogʻliq, ammo buni taktika etishmovchiligi deb chiqarish aslida "o'yinchilar yetarli emas" degan hikoya bilan bir xil. Vaqtni toʻgʻri ishlatish bilan Qizilqum oʻz hududida foydali ochkolar olishni oʻrganishi mumkin, chunki hozirgi holatda ular oʻz maydonlarida yaqinlashib kelayotgan jamoalar bilan birga qaytgandek boʻlib qolmoydilar. Agarda oʻziga boʻlgan ishonch qaytib kelsa, 44 ta oʻtkazilgan gol keyinroq bekor boʻlishi mumkin — ammo bu endilik uchun amalda-chi?

Navoiyliklar oʻz uy maydonida oʻynaganida jamoa qandaydir qorongʻulikni his qilishadi. 12 magʻlubiyatning yarmidan koʻprogʻi oʻz uyida sodir boʻlgan, bu esa "Yoshlar Sport Majmuasi"ning oʻlchamidan koʻra boshqa narsaning sabab ekanligini koʻrsatib turibdi. Stadionni qoʻriqlab oʻtirish mumkin boʻlsa-da, oʻsha yuzaki oʻziga ishonch yoʻqligi — oʻyin tugashi bilan ichki tanaffuslar darvozadan toʻp oʻtkazilishiga olib kelmoqda. 36 ochko bilan toʻqqizinchi oʻrin — bu chempionatning oʻrta qismida turish uchun yetarli boʻlgan koʻrsatkich, ammo yuqoriga chiqish uchun asosiy omil boʻlgan ichki konsolidatsiyadan mahrum boʻlish esa Qizilqumdagi maqsadlarni cheklab qoʻyganini aytish mumkindi. 28-44 koʻrsatgichiga keladigan boʻlsak, jamoaning imkoniyatlari boʻyicha ularni yuqoriroqda koʻrish kerak edi, lekin bir necha mavsum davomida tashkil etilganlikning yoʻqligi va asosiy oʻyinchilarning navbatma-navbat jarohatlaridan soʻng oʻziga ishonchini yoʻqotishi bunday natijalarni keltirib chiqardi. Liga kontekstida esa buni koʻrish mumkin: Qizilqum toʻplagan 36 ochko bilan oʻrta jadvalda qolmoqda, ammo yuqoridagi jamoalar oʻrtasida vaqtincha yuqori oʻrinlarga koʻtariluvchi jadvaldan farqli ravishda Navoiyliklar barqarorlik koʻrsatish imkoniyatiga ega emaslar. Aynan shu vaqtinchalik oʻtishlar, oʻzaro tanaffuslar va taktikada haligacha kelisha olmaslik yuqori darajaga chiqishga toʻsqinlik qilmoqda.

o'ylayman, navoiylar endi bunday bo'lib ketdi — 28 gol bilan, 44 ta qarshi, 9-o'rin... aytish kerakki, men shu yoshligimda 60-yillarning o'rtalarida "Qizilqum"ni eslayman, o'sha paytda Navoiyda stadion hali bor edi, lekin unga futbolchilarni olib kelganda yurak urishi boshlanar edi, chunki u maydon o'yinlariga to'pig'igacha to'ldirilar edi. endi esa.. "Yoshlar Sport Majmuasi"ga kelganlar avvaliga "sartarosh"ga kelganlardek hayron qoladilar — kichkina, o'ralanib qolgan, ovoz qiyqirib, bir-biriga berkitilib o'ynashlari kerak. lekin bu 44 ta gol ortidagi asosiy sababni boshqa narsada ko'raman — jamoaning oʻziga xosligi yo'qolgan. 12 mag'lubiyatning 6 tasi oʻz uyida bo'lgani shuning isboti: boshqa jamoalar Navoiyga kelganida Qizilqumdan chiqib ketayotganlarini ko'rib, darvoza orqasida foydalanilmayotgan joylarni topib olishadi. maydonni himoya qilish uchun odamlar yetmayapti, chunki uylarida ham qiyinlik bilan g'alaba qozonayotgan bo'lishgan. bunday jamoa uchun asosiy darslarni boshqa joyda qidiramizmi? balki o'yinchilarning oʻziga xon-adabiyotining qaytishida. 90-yillarning boshida biz bilan bir xil vaziyatda bo'lgan "Do'stlik"ni eslayman — o'z maydonida mag'lub bo'lib, o'zimizni qayta tikladik, chunki jamoadoshlar o'zlariga ishonganlar va maydonni to'g'ri foydalanishga o'rgangan edilar. Qizilqumga esa endilikda "o'zi bilan birga yurish"ni o'rgatish kerak bo'lsa - vaqtni to'g'ri ishlatishni, his-tuygularni birlashtirishni, nafaqat o'yinda, balki shaxsiy hayotda ham konsolidatsiyani. shunga qarab, keyin 44 ta golni qayta ishlash mumkin bo'ladi. chunki stadionning o'lchami bu uchun asosiy sabab emas — asosiy sabab o'yinchining o'ziga ishlashi.

So'nggi ikki mavsumni Navoiyda tomosha qilib yurganim, Qizilqumning oʻyindan oldin va keyin koʻrsatadigan bu "navbatdagi magʻlubiyatga tayyor" kayfiyati meni juda bezovta qiladi... 12 marotaba oʻz uyida yutqazganliklarini koʻrib, stadion oʻlchami bilan bogʻlaydiganlar bilan kelisha olmayman — bu maydon boʻlsa, boʻlsin, lekin **2 ta toʻp oʻtkazib yuborishning sababi yuzaki hisoblarda emas**, ularning oʻzidan. 28-44 koʻrsatkichi bilan 9-oʻrinni olishlarini hisob bilan qoplaysizmi? Yigitlar, oʻtgan yili bitta davlat kubogi finaligacha borib, chempionatning oʻrtasida qolib ketganlar — **oʻyinni soʻnggi 15 daqiqasida yurak tutilishi** bunga sabab! Ichki tanaffuslar oʻzini yoʻqotganliklarini koʻrsatmoqda, chunki bir necha kundan soʻng oʻzlarining shahri oldida “Qizilqum-oʻynayotganda” deb nom berilgan xiyobonlarni teskari chekinishga majbur qilishadi — bunga yoʻl qoʻygan qandaydir „oʻzaro mehr“? Menga qoʻshiling — **jamoa oʻziga ishlashdan bosh tortgan kun**, 44 ta gol uning koʻrsatkichi boʻladi!

navoiyliklarga qani, 30 o'yindan 12 mag'lubiyat — bu raqamni qani ikki bo'lib ko'rdingiz? 28-44, 36 ochko, 9-o'rin... bir zumda xotiramga qaramang, o'sha 2015-yilda o'tgan "Paxtakor bilan qishki turnirda Navoiylar 2-1 hisobida g'alaba qozonganini eslayman — hamma gap shu mag'lubiyatlarning 12tasidan 6tasi uyda bo'lgani haqida, yangi stadion "Yoshlar Sport Majmuasi" esa 2018-yilda ochilgandi. keling, bir gapimga quloq soling, maydon o'lchami bilan gap olishmaydi — o'sha payt Navoiyda ham "Kosonsoy" kabi kichkina maydonlar bor edi, lekin o'yinchilar uchun "o'zim bilan birga yurish" degan tushuncha mavjud edi. eski Qizilqumni eslaganim keladi — o'sha payt jamoa Navoiy shahrining ramzi edi, har bir uy uchrashuviga minglab muxlislar kelardi, lekin endilikda "sartarosh"ga kelganlardek hayron qoladilarmi? ha, to'g'ri, 44 ta gol oʻtkazib yuborilganiga kelsak — bu shunchaki hisob-kitob emas, bu jamoaning oʻziga ishlashdan bosh tortganining alomati. o'yinning soʻnggi 15 daqiqasida yurak tutilishi, ichki tanaffuslar... bular barchasi shuni koʻrsatadiki, Navoiyliklar oʻzlariga ishonmaydilar va shuning uchun ham boshqa jamoalar ularni Navoiyga kelganlarida osonlik bilan ochkolardi. keling, biroz tarixga qaytaylik — 90-yillarning boshlarida "Do'stlik" shunday holatga tushib qolgandi, lekin ular oʻzlarini qayta tikladilar, chunki jamoadoshlar oʻzlariga ishonishgan va maydonni toʻgʻri foydalanishga oʻrgangan edilar. Qizilqumga esa endilikda vaqtni toʻgʻri ishlatishni, his-tuygʻularni birlashtirishni, nafaqat oʻyinda, balki shaxsiy hayotda ham konsolidatsiyani oʻrgatish kerak. shunda 44 ta golni qayta ishlash mumkin bo'ladi — stadionning oʻlchami bu uchun asosiy sabab emas, asosiy sabab o'yinchining oʻziga ishlashi. qani, Navoiyliklar, yana bir bor oʻz hikoyangizni yozishingizga vaqt yetdi — yangi mavsumga qadar oʻzga boʻlinglar va soʻnggi magʻlubiyatdan keyin kechagi oʻyindagi xatolarni oʻrganib chiqinglar. boshqa yoʻl yoʻq — oʻyinni soʻnggi 15 daqiqasida yurak tutilmasdan, oʻz uyida magʻlub boʻlmasdan oldin oʻziga ishlashni boshlanglar!

Ochig'ini aytaman, bu 28-44 bilan 9-o'rin haqidagi gaplar hamon juda yuzaki koʻrinayapti. 12 magʻlubiyatning 6 tasini oʻz uyida qoʻldan chiqarganliklarini koʻrib, odamlar darhol stadionni ayblay boshlashadi — lekin ochiqchasiga, "Yoshlar Sport Majmuasi"dan kattaroq maydonlarni koʻrgan jamoalar ham oʻz uylarida shunday qoʻpol boʻlolmaydilar. O‘zbekiston Superligasining oʻzgaruvchan vaqtlarida har bir jamoa oʻz uyida baribir bir nechta ochko yoʻqotadi — bu oddiy statistika. Boshqacha gapirganda, 44 ta oʻtkazib yuborgan golni toʻliq maydon oʻlchamiga bogʻlash — bu gap shunchaki oʻyinchilarning oʻziga ishlashi bilan bogʻliqligini koʻrsatmoqda. Agar jamoada oʻyinning soʻnggi 15 daqiqasida yurak tutilish boʻlmasa, shuning oʻzi allaqachon yutqizilganlar sonini kamaytiradi. Lekin mana, sizlar aytasiz — "o'yinchilar yetarli emas" degan hikoyaga aylanib ketdi. Ha, maydon kichik boʻlsa ham, oʻsha paytdagi Qizilqumning oʻziga xosligi nima edi? 90-yillarda "Do‘stlik" oʻz maydonida mag‘lub bo‘lganidan keyin qayta tiklangani kabi, Qizilqumdan ham oʻz-oʻzini yoʻqotmaslikni oʻrganish kerak edi. Keling, bir narsani aytay: magʻlubiyatlarning asosiy sababi ichki tanaffuslar emas, ular bajarilayotgan taktik qoidalar bilan bogʻliq. Agar o‘yinchilar oʻzlariga ishonmasa, maydonning oʻlchami ularga qarshi boʻlishi mumkin, lekin asosiy muammo shundaki, oʻsha oʻziga ishonchsizlik ularning oʻyinning soʻnggi daqiqalarida asosiy rol oʻynaydi. 44 ta oʻtkazib yuborgan golning aksariyati shuning uchun — oʻyinning soʻnggi choraklarida qalbdan kelgan oʻzini yoʻqotish.

Qizilqumning 28-44 koʻrsatkichi bilan 9-oʻrinni egallashi uchun asosiy sabablarni belgilamoqchi boʻlsam, birinchi navbatda soʻnggi yillarning oʻziga xos "navbatdagi magʻlubiyatga tayyor" kayfiyatini taʼkidlamoqchiman. Statistika aytadiki, 12 ta magʻlubiyatning 6 tasi oʻz uyida qayd etilgan, lekin bu raqamni qani ikki koʻrib chiqsak — oʻsha uy uchrashuvlarida jamoaning oʻziga xosligi yoʻqolganini koʻramiz. 2018-yilda yangi "Yoshlar Sport Majmuasi"ga koʻchib oʻtganidan beri Navoiyda jamoaga boʻlgan eʼtibor avvalgi darajadan pasayib ketdi. Oldingi stadionlarda toʻpigʻigacha to‘la bo‘lgan maydon endilikda esa kichik va o‘ralangan boʻlib, unda oʻyinchilar oʻzlarini yo‘qotishmoqda. 90-yillardagi "Do‘stlik" misolida boʻlgani kabi, asosiy muammo stadionning oʻlchami emas, balki jamoaning oʻziga ishlashda yuzaga kelgan muammodir. Ichki tanaffuslar va oʻyinning soʻnggi 15 daqiqasida yurak tutilishi aynan shu oʻziga ishonchsizlikdan kelib chiqadi. Agar oʻyinchilar oʻrtasida vaqtni toʻgʻri ishlatish va konsolidatsiya qayta tiklansa, 44 ta oʻtkazilgan golni ham qayta ishlash mumkin boʻladi. Qizilqum uchun asosiy dars shundaki, oʻzlarini yangilash va oʻyinning keyingi daqiqalarida oʻyinning ustiga tushishni oʻrganishdir.

Qanaqa 12 magʻlubiyat — bu jamoaning oʻziga ishlashida tugadi. 44 ta gol oʻtkazib yuborilganining asosiy sababi oʻyinga boʻlgan ichki ishonchning yoʻqligida. Stadion kichik boʻlishi ham unchalik muhim emas, chunki oʻsha 90-yillardagi Doʻstlik ham oʻz maydonida magʻlub boʻlganidan keyin oʻzini qayta tiklagan. Qizilqum esa endi oʻz uyida oʻynayotganligini his qilmasdan oʻtiribdi — 6 ta uydagi magʻlubiyatni stadion oʻlchamiga bogʻlash oson, lekin aslida bu oʻyindan soʻnggi daqiqalarda oʻzini yoʻqotish bilan bogʻliq. Agar ular oʻzlariga ishonsa edilar, 44 ta golni ham qayta ishlash mumkin boʻlardi.

Qizilqumning bu 28-44 va 9-o‘rin bilan o‘tgan mavsumi mening yuragimni ko‘tardi, mayli... 30 o‘yindan 12 mag‘lubiyat — bu raqamni boshqa yo‘l bilan qani ikki bo‘lib ko‘rsak, “Yoshlar Sport Majmuasi”dagi o‘yinchilar o‘zlarini 44 ta qarshi gol bilan qanday himoya qilishdi? shitttt... kichkina maydonda yugurib, oʻzlarini qayerga qoʻyishni bilmay, qolishgacha... o‘sha 6 ta uydagi mag‘lubiyatni eshitaman — Navoiyga kelgan jamoalar “sartarosh”ga kirganlardek hayron bo‘lib qolishlari mumkinmi? haa, to‘g‘ri, 44 ta gol ortidagi asosiy sabab shunchaki hisoblardagi 2 ga emas, bu ichki ishonchning yoʻqolishi! oʻyinchilar oʻzlarini yoʻqotganlar, soʻnggi 15 daqiqada yurak tutilishi ham shuning koʻrsatkichi boʻlar edi... vaqtni toʻgʻri ishlatishni, konsolidatsiyani oʻrganish kerak — Qizilqum oʻz hikoyasini yozish uchun oʻz-oʻzini tiklashga vaqt topishi kerak. stadion kichik boʻlishi bilan birga, asosiy nuqta — jamoaning oʻziga ishlashi! agar ular oʻzlariga ishonsa edilar, 28-44 koʻrsatkichi bilan 9-oʻrin ham boʻlmas edi... 🔥

qani endi shuni aytaman — 30 ta o‘yindan 12 mag‘lubiyat, 44 ta gol oʻtkazib yuborilgan — bu yerda murabbiylarni ham bo‘lishiga bormasin, chunki stadionda ishlashga boshqa yo‘l yo‘q. kichkina maydon to‘pni qaytarishga majbur qiladi, lekin ularning o‘yinlari shunday kechdiki, raqiblar foydalana olmaydi — vaqt o‘tkazib, so‘nggi 15 daqiqada o‘yinni yopishni bilmaydi. buning uchun maydon o‘lchami emas, balki qanday o‘ynashni o‘rganish kerak. o‘sha 90-yillarning "Do‘stlik"ini eslatmoqchimanki — ular ham kichkina maydonda o‘ynashgan, lekin ularning yuragi bor edi, ya’ni maydonni yaxshi bilishgan va vaqtini to‘g‘ri ishlatishgan. Qizilqumdagilar esa oʻzlarini yoʻqotganlar, ichki tanaffuslar yoʻqolgan — shuning uchun har safar uyida mag‘lub bo‘lishadi. shunday ekan, siz Navoiyda o‘ynab, qanday qilib yuqorilarga intilmoqchisiz? vaqtni ishlatishni o‘rganishgacha boshqa yo‘l yo‘q.

Ah, Qizilqum mavsumi juda og'ir edi — 28-44 bilan 9-o'rinni qo'lga kiritish uchun o'yinchi va murabbiylar bilan bo'lgan muammolarni ko'rish mumkin. 30 o'yindan 12 mag'lubiyat — bu raqamga quyida ko'z yumib o'tib ketish mumkin emas. O'z xisobi o'ynashda asosiy o'rinni tashkil qiladi: "Yoshlar Sport Majmuasi"ning kichik maydoni to'pni qaytarish uchun yopiq muhit yaratsa-da, asosiy muammo 44 ta golni qayta ishlashda yotadi. Oldingi xatlar haqiqatga yaqin: OfsaydShohning aytganidek, maydon kichik bo'lsa-da, o'yinni vaqtida yopishni bilmaslik asosiy muammo bo'ldi. Statistika ochiq: 6 ta uydagi mag'lubiyatning aksariyati so'nggi 15 daqiqada yuz berdi — bu ichki tanaffuslar va oʻzini yoʻqotish bilan bogʻliq. Qiziq tomoni shundaki, 90-yillardagi "Do‘stlik" ham xuddi shunday muammo bilan kurashgan, ammo ularning javobi yurak va konsolidatsiyada edi. Shu bilan birga, Sudyabilag'uvchining va Lokomitivning fikrlariga qo'shilaman: stadion kattaroq boʻlsada, oʻsha ichki ishonchsizlikni hisobga olmaganimizda, ochkolar yoʻqotilardi. Lekin keyinroq kelib chiqadigan so'rovlar uchun qanchadir ochko olish imkoniyati mavjud. 44 ta oʻtkazilgan golga esa oʻyinning soʻnggi choraklarida oʻzini yoʻqotish sabab boʻldi — bu raqamlar orqali ham koʻrish mumkin. Ko'pchilik <Qizilqumdagi ichki ishonch va vaqt ishlatish muammolari> tomonga moyil, chunki asosiy dalillar: - 12 mag'lubiyatning 6 tasining uy oʻyinlarida qayd etilganligi, - Soʻnggi 15 daqiqadagi yurak tutilishi holatlari, - Ichki konsolidatsiya yoʻqligi (maydonda yo'qolish). <Stadionning kichik oʻlchami> uchun asosiy qarshi dalil sifatida esa OfsaydShoh va Minbar_TV kabi foydalanuvchilarning aytishicha, maydon oʻlchami oʻyinchilarning oʻzlarini yoʻqotishiga asosiy sabab emas — asosiy muammo oʻyinni vaqtida yopishni bilmaslik va oʻzlariga ishonmaslikdir.