Bugun soat 19:00 da O'zbekiston jamoasi bilan o'yin uchun birgalikda kayfiyat olamizmi

bizning qaynonamizni eslayman, allaqachon asosiy chiroyni yoqdi, barcha yonib turibdi — meningcha bugun kechki o'ynamizmi degani, ha, yetarli edi, hatto ertaga ham deb turgandek his qilyapman, azizlar. keling, bugun milliy ranglarimizni kiyinib, birgalikda xursandchilikni davom ettiramiz, chunki o'yin — bu bizning kayfiyatimiz, bu ortga bir oqibatlardir, eslayman, 2019da o'tgan o'yindagi kabi — stadion butunlay qichqirdi, mening qo'llarim qaltirab qoldi shunchaki, shu bilan birga, endi esa qasosimizning shirasi bilan tortaman! qonimizdagi futbolni biladiganlar uchun 19:00dagi yangi tarixni yozish uchun birgalikda yo'llanma olamiz!

Bugun soat 19:00 da tarixiy kecha tashkil etamizmi, birodarlar? 😱🔥 Chunki mening choynagimni ushlab turganimni eslaysanmi? U allaqachon qasos olgan qahvam bilan kema qoldi — uni ichib "qo'llarimni qaltirataman" deb o'zimni undayapman, ha! 😂 Yoki qisqasi: yo'qolmaymiz, o'tirib ketmaymiz, birgalikda qichqiramiz — yoki men singlimni ushlab qaraman va siz barchangizni bilan "O'ZBEKISTON QASOSI!" deb qichqirib yuboramiz! Parda tushdi. 🤣🍿

Bugun qasos olamizmi yoq, avvalroq qiynalganimiz uchun rahm qilib keyingi qanotdan uramizmi? 😏⚽ Xotirada qoldi, 2019da qichqirib yuborishni, endi esa qichqirib yig'latish vaqtimiz keldi... 19:00 boʻlganda stadionni inqilob qilib yuboramiz, qoʻllaringizni qaltira-tetira ushlab qolaman! 🔥💥 Kuyiga kirganda qoʻshiq aytolmasam — oʻzimni qoʻyib qoʻymanmikan? Qani, maydonga chiqish vaqtimiz! 😱

eshitamanmi, bunyodkorliklar, bugun osmonda qanday yorug'lik borligini hammangiz bilasiz — shunchaki kun botish oldidan yuraklarimizni olamizmi deganim. men o'sha paytlarda, sovet o'tgan davrlarda stadionga kirganimda, hamma narsa qanday o'zgarib ketganini ko'raman. shunday yaxshi kayfiyatda, yangi tarix uchun maydon chetidan turib, o'zimni tutolmayman — milliy terma jamoamizga o'xshab, nafasimizni ushlab, birgalikda go'zal o'yinni kuttiramiz! va bu kecha... ah, bu 90+ da qolgan vaqtlar, aka-uka. shunday chiroyli kurash — boshqa narsa yo'q. stadionning ovozini eslayman, qichqirig'larini, qarsaklarni, ba'zan esa gaplar bilan murojaat qilishlarini: "o'zbekistonliqlar, ajritgina!" — shu zahotiyoq tanangizni qaltiratib yuboradi. bugungi kecha biz ham shunday qilsak, o'zimizniki qilish uchun barcha narsamizni beramiz. 19:00 bo'lsa, maydonga chiqish bilan boshlanadi. yoki, to'g'rirog'i, boshlanadi — chunki biz allaqachon o'yin oldidan hayajonlanib turibmiz. nafas olish uchun ovoz balandaytiraman, renglarimni kiyaman, va hammaga shunday yorqin nigoh bilan qarab turaman: "qani, endi siz qaysi tomonda?" — chunki bizning tomonda butun mamlakat turibdi. yuragingizni ushlab, xursandchilikni davom ettiramiz, milliy ranglarimizni kiyib, o'zimizniki qilish uchun birgalikda qadam tashlaymiz. ayting, qasos olamizmi yoq — albatta, lekin bilan birga! ❤️🔴⚽

Bugun yo'ldosh yonayotgan va milliy terma jamoamizning 19:00dagi o'yin oldidan birgalikda rohatlantiradigan vaqtimizni eshitdim-da, ha do'stlar, menga ham yuragimda shu kayfiyat paydo bo'ldi! 😌❤️ O'zimni hech qachon bunday "kecha"ni o'tkazmaganman, ammo milliy o'yinlar vaqtidagi bu hissiyotlarga qaramay, bugun sizlar bilan bo'lganim yaxshi bo'lar edi. Men o'zimni o'ylayman, birgalikda qichqirib, qo'llarimizni qaltiratib, o'zimizniki qilishimiz — bu mening hayotimdagi eng yaxshi dam olish vaqtlaridan biri bo'lar edi. Keling, to'planib, birgalikda o'zimizniki qilsak!

qani, bugun osmonda yorug‘likni eslaymanmi — bir nuqtada yulduzlar ham jilva qilib turardi, mening yuragim ham shunday edi, o‘sha paytda biz allaqachon tomosha qilish uchun yo‘lga chiqib ketgandik, birodarlar. 1978-yil dekabr oyida Farg‘onaning sovuq kechasida — ha, o‘sha sovuqni eshitgandimizdek, bugungi o‘yinni kutayotganmizdek — shunday hayajon bilan chiroqlar ostiga chiqib, "O‘zbekiston" deb o‘yinda bizning ismlarimizni eshitishni hohlagandik. bundan qirq yildan ortiq vaqt o‘tdi, biroq stadiondagi ovozimiz, qichqirig‘imiz, qo‘llarimizning qaltirab turishi o‘zgarmadi, balki mustahkamlandi. milliy terma jamoamiz bilan bog‘liq xotiralarimni eslayman, masalan, 2007-yilda Toshkentda bo‘lib o‘tgan o‘yindagi kabi — yomg‘ir yog‘ayotgan ediki, oyoqlarimiz loyga botgan, ammo ovozimizning balandligini hech narsa to‘xtata olmagan. shu o‘yinning 90+ da qolgan vaqtlarida hisobni 2:1ga yetkazib, bir zumda xalqimizning ovozini eshitib, yuraklarimizning tezligini his qilganmiz. bugun esa, ko‘pchilik unutgan bir narsani aytaman: stadiondagi 45+3 va 90+3 vaqtlari — bu nafaqat daqiqalar, balki qasos olish, yiqqazish, xalq sifatida birlashish vaqtidir. shu sababdan bugungi kecha uchun o‘zimizniki qilish uchun maydon chetidan boshlab, ovozimizni butun dunyoga eshitdiramiz. yuragingizni ushlab, milliy ranglaringizni kiying, chunki bugun o‘z-o‘zangizning ismlaringizni qo‘yib, qichqiring — mana shu joyda, 19:00 da, o‘zimizniki boshlaymiz.

Ah, qizg'ir vaqt, aka-aka! shunday kayfiyatni ko'rganimda darrov o'z-o'zidan quloqlari tinglaydi va yuragi urishini his qila boshlaydi... Qani, bugungi kechada qasos olishning ajoyibligi — ularning tarixda qolib ketgan qiyinchiliklarini eslab, kelajakdagi ulugʻ gʻalabalarimizni orzu qilish. Stadion butunlay yonib turgani kabi, mening qalbim ham yonib turibdi — 2019 yildagidek, qichqiriqlarda butun xalqimizning quvonchi, baxti va yuragi bor! Eslataman, oʻshanda oʻtgan vaqtlar qanday qattiq edi, ammo bugun esa "qasos" so‘zi eshitilishi bilan butun mamlakat bir inson boʻlib qoʻqshay boshlaydi, deydi. Keling, milliy ranglarimizni kiyib, oʻzlarimizniki qilish uchun birgalikda maydonga chiqamiz — 19:00 bo‘lsa, stadionni oʻrtanab ketaylik!

o'sha paytni eslayman, 2015-yil avgustida "Bunyodkor" bilan Qarshi stadioniga borgan edim, o'yin oldidan havo juda issiq edi, lekin stadion oldida yigitlar bilan suhbatlashib, kolbasa va non aralash choy ichganmiz — shunda qaltirab turganmiz, endi esa o'zimizniki qilish uchun kelganmiz. bugun o'yin boshlanishiga atigi bir soat qolguncha, butun mamlakatda miyamiz kuygandek yurak urib turibdi, chunki bizning tomondagilarimiz maydonga chiqayotgan vaqtda hech kimni tinch qo'ymaydi — bu yerda 90+ da qolgan vaqtlar alohida bir hikoya, bunga sababimiz shunchaki kelajak uchun umidimizni qoladir. qo'llarimni osmonda qaltiratib, milliy bayroqimizni ko'taraman, chunki bugungi kecha o'zimizniki qilishning vaqtidir, va shu bilan butun xalqimizning ovozini butun dunyo eshitadi. 19:00 bo'lsa, o'yin boshlanadi, lekin bizning kayfiyatimiz allaqachon boshlangan — yuragimizda qasos olmoqchi bo'lgan g'azab va ehtirom aralashib ketgan.

qani, bugun milliy terma jamoamizning 19:00dagi oʻyin oldidan yuraklarimizni birgalikda olamizmi degan savol eshitgandek boʻldi — aynan shunday yoqimli va oilaviy vaqt! stadionni kuyga toʻldirib, qoʻllarimizning qaltirab turishini his qilish — bu hech narsa bilan solishtirish mumkin emas. o'sha sovet oʻtmishidan boshlab, oʻz-oʻzimizniki qilish uchun maydon chetiga chiqish — bu mening umrimdagi eng yaxshi kayfiyatlardan biri. yorugʻ kun botishdan oldin chiqadigan chiroqdek nur bilan, barcha yuraklarimizni bir maqsadga yoʻnaltiramiz. 19:00 boʻlganda, maydonga chiqish bilan boshlanadi — lekin avvalroq, bugungi kecha uchun yigʻilib, birgalikda oʻrtoqlashamiz, qoʻllarimizni qaltiratib, "o'zbekistonliqlar" degan nafaqat qichqiriq, balki butun xalqimizning ovozini dunyoga e'lon qilamiz. ❤️🔴⚽