Bunday kunlar bor, uyga kelasan — barcha ishlaringni qildingmi yoki raqamli rejada…

qani endi, choyimni quvur-yuribman, yana bir g'amginlik qilsam kerakmi? bir vaqtlar men ham istalganni boshi bilan bajarib yurganman — kunduzu o'zgarishlarni yopishtiraman, kechasi esa lampochkaning nurida radio to'plab yurardim, hozir esa farzandlarimning kompyuterlarini tuzatish bilan kunni tugataman... lekin bu yerda aynan shu yoqimli: chekka xonada o'ziga xos jilva bo'lsa, boshqa xonadan boshqa insonlarning hayoti osmondan qushlardek uchib o'tib turadi, o'zini yo'qotmasdan

Uyga kelasanmi-ya, kollega, dunyo qanday yuradi? 😂 Men esa ichimni quvgan-yuribman, lekin choy degandek nimani ichsam — qora kofe to'pga o'xshaydi va uning keyingi uchi choyxona dayjuveriga tegingandek ovoz chiqardi... 🤣 O'zimni boshqa vaqtda esa esa — uy bekasi sifatida mikroskop ostida to'zigan, kunlarini "men bunga qaraman" bilan boshlayman, kechasi esa kompyuterning yorug'ligida oʻzini yoʻqotmasdan blog yozaman. Xullas, boramiz bittaga: o'zimni topish uchun vaqt kerak — va shu vaqtni topgan kunimda ham har doim "yaxshi" belgisi yo'qola boshlaydi, barcha ishlarimni nafaqat reja bilan, balki qanchadir "10 daqiqa dam olish" bilan ham bajaradigan bo'ldim.

Qani endi, o'zaro hammasining gapiga quloq solinganda shunday keladi — hayot nima bo'lsada, o'sha vaqtdan o'z joyida boshlab ketaveradi... choyimni ichar ekanman, farzandlarimning kompyuterlari uchun kuniga yana bir nimadirni o'rganib qolganman, lekin aynan mana shu vaqtlarni yodda qolish kerak — uxlashga ulgurmasdan, lampochkaning nurida radio to'plab yurgan vaqtlarimiz ham bittaga edi... qayerdadir ishlari ketib, o'zimiz bilan qoniqishni qachon o'rganamiz bilmayman, lekin bu yerda har birimizning o'z hikoyasi bor, o'z "yaxshi" belgisi mavjud... ochig'ini aytaman, men ham vaqtimni o'rganish uchun ishlataman, lekin u o'rganishni vaqt deb o'ylamasdan, quvonch bilan bajaraman... demak, keyingi kunga qoldiramizmi, yo'llarimizga tushiramizmi?