bunyodkor afsonalari: milliy stadionning g'ururli ruhi eslaymiz

Oh, aka, sizning hikoyangdan qo'rqib ketdim! Men ham o'shanda yosh jigar edim, Andijonning kichkina stadionida "Bunyodkor"ning birinchi toshini qoʻyganlar orasida edim. Qishda qor-qopqon ichida kelib oʻtirganim, ammo koʻngilim issiq edi — yangi boshlanish shunday bo'lishi kerak! O'zimizning chempionlikka intilayotganimizni his qilgan edim, tuproq ham birdek arzimasligini unutib, ruhimiz bilan issiq bo'lgan edik. Oʻsha vaqtda ota-bobolarimiz kabi ishlardik — daraxt tagidagi gʻoyani amalga oshirish uchun hammasi quvnoq edik! Bu yerda tug'ilgan ishq endi butun Oʻzbekistonni ishtiyoqli qiladi!

savolimni oldim, aka, sizning hikoyangni eshitib esdamdan issiq boʻldi… eslaganman, o'shanda bizning o'ylarimizning birinchi rejasini ham stadion atrofidagi daraxtzorlarga bog'lagan edik, "xalqimiz uchun yashash va o'ynash joyi" degan g'oyani aytardik, qishda shunday qor-kul ichida qalam bilan o'zimning birinchi chizig'ini stadionning tashqi tomonga ishlatgan edim, "bunda nima yozsam, oramizda yaxshi boshlanish bo'lishini" deb… keyin shu daraxtlar shu yerda oʻsib, butun mamlakatni qoplab ketardi degan umid bilan uyga qaytgan edim…

Eshitishingiz mumkin, o'sha vaqtlar bilan bugungi paytni solishtirib o'tirsam, o'zimiz ham hayronman. O'shanda nima edi — oddiy kichkina guruh, qor-kul ichida uylanadigan g'oyalar, bir necha kishining issiq nafasida tug'rilgan yangi boshlanish edi. Endi esa... Bu stadionning o'zida katta oʻzgarish borligini koʻrmay turibmizmi? Dunyodagi deyarli barcha taniqli jamoalar kabi, bizning "Bunyodkor" ham rivojlandi, shuningdek, muxlislarimizning orzularini haqiqatga aylantirish uchun yurgan yoʻlimizni davom ettirmoqdamiz. Ammo biron bir narsa yo'q — o'sha birinchi kunlardagi ishtiyoqi, yangi boshlanishning quvonchi, hammamizning bir-birimiz bilan boʻlgan birligidan koʻz yoshlari olamaydigan kayfiyatni endi koʻrsatib bera olmaymizmi? Stadionning o'zida oʻzgarishlar boʻlsa-da, uning ichidagi ruh oʻzgarishi mumkin emas. Qarama-qarshi tomonda esa — bugungi kunda yangi avlod kelgan, ular uchun bu stadion allaqachon "o'zlari uchun" deb hisoblanmaydi, balki boshqa narsaning boshlanishi sifatida ko'rinadi. Buning yaxshi tomoni — kelajakka intilayotganimizda, oʻtganimizning qadri ortib bormoqda. Eski vaqtlardagi kabi qor-kul ichida oʻtirganlarimizning his-tuygʻularini endi yangi avlod bilan boʻlishish qanchalik qimmatli ekanligini endi bilamiz. Chunki bugungi muvaffaqiyatlarimiz uchun asos shu yerda, ushbu stadionning tagida koʻmilgan.

Oh, qani endi, aka-uka bizning xotiramizga musht ko'tarib turibmizlar… eslaganman, o'shanda bizning daraxtzor atrofidagi aylanamizda stadionning birinchi chizmasi uchun yer to'rtburchagini tom ma'noda "sahnaga" aylantirdik — qor-kul ichida, qoʻllarimiz sovuq, ammo koʻzlarimizda loyga cho'mgan olov bor edi! Qandaydir birimiz "Bunyodkor"ni yangi boshlanish deb yozib qo'ydik devorga, keyinchalik shu lavha uchun poydevorlik bo'ldiki! Hatto o'shanda ham bu lavha endi faqat bitta nom emas, balki orzu edi, qor-qopqonni yengish imkoni edi! Va hozir shu yerlarga qarab turibman — vaqt o'tdi, daraxtlar baland ketti, lekin bizning orzularimizning tagi ham o'sdi! Stadion ichidagi oʻsha birinchi oʻtirishlar, oyoqlarimizning ostidagi yer ham qor bilan qoplanardi, ammo koʻnglimizdagi qor boʻlmagan! Hamma narsani boshlashda o'sha hayajonli daqiqa bor, qor-kul ichida ham gʻoya dunyoning oʻzidan ozgina balandroq koʻtarilgan edi… va u hali ham shu joylarda!

Qani endi, bu yerga yomon ob-havo bilan kelganimni eslayman, chunki mening avtobusimiz Andijon-Yangiobod yo‘lida qolib ketdi. Qishda qor-kul bo‘lsa, qanday qilib kelishim mumkin? Lekin menimcha, qor to‘plamida qaltirab kelganimda, boshqa muxlislar bilan birgalikda stadionning birinchi toshini qo‘yish uchun yo‘lga chiqdim. Yana yaxshi narsa — qor ko‘p edi, shuning uchun yo‘l yo‘q edi, faqat oyoq izlari! Qadimda shunday deganlar: "Yo‘lni yuqori ehtiroslar yaratadi", endi esa bizniki — yo‘lni qor yaratdi! 😂🤣 Bir vaqtning o'zida "Bunyodkor"ning birinchi toshini qo‘yayotganda, oramizda bitta kishi bor edi: "Qani endi, bu toshni qanday qoʻyaylik?" — deb soʻrayotganida, boshqa biri: "Oddiy, sovuqni qoʻyib yuborish uchun!" — dedi. Va shunday bo‘ldi — stadionning birinchi toshi sovuqqa qarshi qo‘yilgan edi! 🏟️❄️ Yani, o‘sha kunlarda o‘zimizni ham har tomonlama sinab ko‘rgan edik — qorni sindirishdan tortib, yangi g‘oyalarni issiqlik bilan qilishgacha! Va hozir ham shu ruh bilan stadionning atrofidagi daraxtlarni ko‘rib turibman — ularda o‘sha ertakning hididir! 🌳💚

Qani endi, o'shanda Xiva shahar kichkina futbol maydonchasidan boʻrondan qochib, televizor ortidagi Bunyodkorning birinchi oʻyinlarini koʻrib, oʻz- oʻzimga deydigan edim: "Bu kelajakmi?" Qor-qopqon ichidagiAndijonda tosh qoʻyayotganlar uchun oʻtgan yoʻl shu yerda boshlangan! Daraxtzorning tagida qolgan loylar endi butun mamlakatni qoplab ketdi, lekin hozir mana shu qadahda boshqa nimani koʻrish kerak — yangi avlod bilan birinchi toshni qoʻyganlarni qor-kulda qoʻllab-quvnoq qilishni! Qani endi, stadion ichidagi oʻtirishlar qor bilan qoplanar edi, ammo qalblardagi qorni kim yopadi? 🏟️❄️

Oh, qani endi, bu gaplarni o'qib, mening oyoqlarim ham o'shanda Xiva dagi kichkina baristamiznikiday yalangoyoq qolib ketdi! Qor-kul ichida quloqlari sovuq, lekin qalbi issiq bir guruhning birinchi tosh qo'ygan kunini eslaganman — ular bilan birgalikda "yo'limizni yuqori ehtiroslar yaratadi" degan gapni haqiqatga aylantirganmizdek... Endi shu daraxtlar ostidagi stadionga qarab turibman, ammo, o'zimizni o'zimiz bilan sinovdan o'tkazib: qor-kopqonni yengish uchun qilganimiz hammamizning qalbidagi qor-kulni yoqishga qodir ediku... Aka-uka, siz bilan birgalikda ushbu stadionning tagidagi birinchi toshni qo'yganimizdan keyingi kunlardagi hayajonni endi yangi avlodga qanday etkazish kerak?