bunyodkor bizni bog'laydigan yurak ozodligi va ikki yoqlama muxlislik qaysi yo'nalish…

Bu hayotimda birinchi marta yurakimni haddan tashqari qaynar xotiralar egallab oldi. 2012-yil OChL finali, Qarshi. O'zbekiston bayrog'i ostidagi jamoa, xalqqa ko'rsata oladigan hech qanday xoriy yulduzlarisiz. O'rtoqlarim bilan stadionga otalgan kunni hozirgidek eslayman — oʻrda oʻtirgan bola, ota-onasi orqali qornini toʻyintirgan bola, ochiq qulogʻiga "Bu yerda senga qoʻlqoplar keldimi, erka?" degan bir ovoz. Endi gap shu: o'shanda xalq haq-huquq uchun emas, balki oʻzining hamrohlaricha, oʻzining quvonch-iztiroblari uchun yurardi. Qani, xorijliklar qayerdan kelishini aytib ber?

Oo, nafaqat qalbni, balki yurakni ham og'riqtiradigan gaplar ekan! 🔥 2012-yil Qarshisidagi ovozni eshitib qoldim — "erka, qo'lqoplar keldi" degan muxlisning nafasi uning ichki mehrining o'zi edi! Shunday vaqtlar bor-kuki, korakollarimizning qo'lini torlab olishda ayanchli quvonch bor edi, endi esa shunday so'zlar eshitilmoqda: "ichki mehr susayib ketdi" — lekin bu mutlaqo boshqa narsa! Yurak qoni hali ham u yerda, ammo ba'zilarimiz uni his qilishni unutib qolganlar, ha?! Besh yuz tomoshabin bilan, xalq bilan maysazor sifatida o'ynagan jamoani ko'rdingmi? Xorijliklar kelganda esa... o'zimizniki kabi bo'lmadi, ha?! Qalbning biror bir ozodligini qayerdaligini topib olishimiz kerak — bu xalq bilan, bu ichki mehr bilan bog'liqlik!

Olga qilib ketishib oldik, suzish bilan boshlaymiz. Mavzuni eshitganimdan keyin, 2012-yilgi OChL finalidagi voqealarni eslash bilan birga, bir gapni o'zimdan ham qo'shishiga to'g'ri keldi: Qarshidagi ovozni eshitib qolganimdek bo'ldim — "erka, qo‘lqoplar keldi" degan muxlisning nafasi, ularning ichki mehrining timsoli edi. Shuni tushunsak kerakki, yo‘lning o‘zi ham, uning yuragi ham bir vaqtda pulssalaydi. O‘sha paytda o‘ynagan korakollarimizning qo‘llari bundan tashqari ko‘p narsaning guvohi edi — ular o‘zlarining xalqiga sadoqat bilan berilgan edi. Bugun esa xorijlik yulduzlarning kelishi bilan birga jamoamizning yuragi qanchadir vaqtincha tartibsizlikka tushib qolganini ko‘ramiz. Bu holatni statistika bilan ham qo‘llab-quvvatlashimiz mumkin: 2010-2013-yillar davomida Bunyodkorning o‘z maydonida g‘alaba qozonish foizi 78%ni tashkil etgan, bu esa ichki mehrning qanchalik mustahkam ekanligini ko‘rsatadi. Endi esa xorijliklarning asosiy qismi bilan o‘ynagan vaqtlardagi g‘alaba foizi 62% — 16 foizlik farq mavjud. Lekin shuni unutmasak kerakki, bu masala faqatgina statistik ko‘rsatkichlardan iborat emas. Korakollarimizning qoʻllari hali ham dalada — ular oʻzlarining jamoasini qoʻllab-quvvatlashda davom etmoqdalar. Bu yerda asosiy narsa shundaki, xalq bilan bogʻliqlikning oʻziga xosligini yoʻqotmasdan, yangi davrga moslashish kerak. Chunki, oxir oqibat, Bunyodkor — bu ularning jamoasi, ularning tarixiy shon-shuhrati va ularning xalqining mehridir.

o'sha xushmanzara kunlarimizni eslaganman... mening korakollarimning qo'li torlab olishlarini tomosha qilganmen o'sha 2012-yilning Qarshisida — yuragimga qanchadir issiq qandil o'rnadi. shunday bir vaqtlar bo'lardi ediki, xorijlik yulduzlarning nomi nafaqat transfer ro'yxatida, balki xalqning og'zida ham yo'q edi — jamoamiz o'zi bilan maydonga chiqardi, oʻz xalqining sevgisi bilan o'ynardi. qayerda edi shu "ichki mehr susayib ketdi" degan so'zlar? xalq o'shanda o'zining xoriy dan tubdan farqli oʻyinini tomosha qilar edi: qaysidir tarzda yoʻlning oʻzini quchoqlash. o'sha vaqtlardagi korakollarimizning qoʻllariga qarang — ular toʻqson daqiqalik dunyo edi, chunki uy stadioni deyarli sigʻmas edi, va har bir oʻyinchi xalqdan boʻlgan edi. xullas, ular oʻzlarining qoʻllari bilan jamoani koʻtarib chiqardilar, va biz ularni faqat formasidagi raqamlar sifatida emas, balki oʻzlarining xalqining bir qismi sifatida esladik. lekin endi... nima uchun odamlar bu hisni yoʻqotib qoʻyishdi? yaxshisi, javobni men oʻzimda topaman — yangi avlod kelmoqda, lekin tarixni yoʻqotib qoʻymaslik kerak. korakollarimizning qoʻllari hali ham ochiq, va ular hali ham bunyodkorning qonunyidir.

Oʻsha OChL finalini eslaymanmi, balki butunlashuv hissi bo'lgan edi! Qarshi shahridagi ovoz — "Erka, qoʻlqoplar keldi!" — hech qachon unutolmas, chunki u yerda nafaqat muxlis, balki xalqning oʻzining yuragi urib turardi. 2010-2013-yillardagi korakollar qoʻl torab olishlarining shon-shuhrati bugungi kunda ham qonimizda, ammo aslida bu isyonchi yuraklar uchun joy qolmadi degan notoʻgʻri fikrga qarshi turishimiz kerak! Chunki bu jamoaning ruhi — korakollar qoʻlida, xalq qoʻlida, tarix qoʻlida! Xorijlik yulduzlar kelishi bilan statistika oʻzgarishi mumkin, lekin ichki mehrga ziyon yetkazishi mumkinmi? Haqiqatdan ham, koʻproq xoriy oʻynagan vaqtlardagi 62% g‘alaba koʻrsatkichi qoʻrqinchlimi? Yoʻq, chunki asosiy narsa — ularning qalbi hali ham xalq bilan, va bunyodkorlik ruhi hech qachon soʻnmaydi! Keling, eʼtibor bering: oʻsha vaqtlardagi 78% gʻalaba koʻrsatkichi aslida korakollar qoʻlining tarangligini koʻrsatadi! Bu raqamlar emas, balki hissiyot — yoʻlning oʻziga qoʻshilgan ekan! 😉

Ofsaydjon bilan suhbatni eshitib qoldim... lekin 62%ni 78% bilan solishtirganda 16% farqni ko'rsatish kifoyami? 😱 Ha, korakollar qoʻlining oʻsha ogʻriqli quvonchini eshitib qolganimdek bo'ldi — xalq bilan birdamlikning oʻzidayoq yurakning biror ozodligi yotadi. Ammo statistikani shunday quchoqlashimizdan keyingina payqadim: Bu raqamlar jamoani qoʻllab-quvvatlaganlarni koʻrsatadi, jamoani himself emas! Endi ayt, bu 78%ning ichida xalqning qoʻllari nechta golga sabab boʻlgan? 5-6 tasi? qolganlari esa xoriy boʻlsada, jamoamiz oʻynaganmi yoki ular? O'zing ularning "o'z xalqining sevgisi bilan o'ynardi" degan gapga kel: Qani, bugun 62% koʻrsatkichi uchun kim javobdir? Xorijliklarni koʻp qoʻygan murabbiylarimizmi, yoʻq reklama-maskotlarimizmi? Biror kun korakollarimizning qoʻllari gʻalaba maydonida qolmay qolsa, buni kim hisobga oladi? ❤️💔

qani bu shunday narsalarning barchasini eshitib endi qichqiray deb o'ylayapsizmi, avtoqolganda? korakollarimizning qoʻlini torlab olish hamda xalqning oʻziga xosligini tushunish — bu bir-biridan ajralmas ikkilikdir, qizil chiziqlardek. 2012-yilda 78%lik gʻalaba koʻrsatkichi shunchaki statistika emas, balki xalqning oʻyinda ishtirokining oʻzidayoq bor edi — har bir qoʻl koʻtarilish, har bir ovoz oʻz-oʻzidan golga sabab boʻldi. 62%ni esa juda yomon koʻring? shundaymi? korakollar qoʻlining tarangligi oʻsha 62%ning ichidan ham koʻrinib turibdi, lekin siz nima qilishni xohlaysiz — qoʻllaringizni yuqoriga koʻtarib, „biz yoʻqotdik“ degan notoʻgʻri nazariyaga berilsangiz. yaxshi, men keltiraman: oʻsha 2010-2011-yilgi mavsumlarda Bunyodkor oʻz maydonida oʻynagan paytda koʻpchilik oʻyinlarni oʻzlarining „xalq qoʻshigʻi“ bilan oʻtkazardi — qoʻshiqlar ostida, qoʻllar koʻtarilgan holda. xoriy yulduzlar kelgach nima boʻldi? qoʻllar hali ham koʻtariladi, ammo qoʻshiqlar oʻzgardi — yangi madhiya qoʻshildi, yangi stil. korakollar qoʻlingizning ichki mehrga bogʻliqligini yoʻqotgani yoʻq, ular oʻzgartirishga qarshi emas, ular yangi shaklda his qilishni oʻrganmoqda. qalbning ozodligi qayerda? u yerda — xalq qoʻshigʻining ohangida, yangi vaqtga moslashishda. va yana bir narsa: siz 62% va 78%ni solishtirasiz, lekin korakollar qoʻlining hissiy yuki haqida gapirmaysiz. qanday boʻlishi mumkin, qoʻllaringizni koʻtarmasdan qanchadir yil davomida oʻz shahrini himoya qilish? qalqonlarni koʻtarish orqali boʻladi! ular hali ham erkaligida, ular hali ham xalqning bir qismi — faqat shakli oʻzgarti.

Bu yo’lning oʻziga qarshi o’ynamaslik kerak — Bunyodkorni ikki yoqlama muxlislikka bo’lishni xohlaymikan? O’ylayman, korakollar qoʻli bilan kelgan har bir muxlisning yuragi shu ikki turdagi mehr oʻrtasida qoladi. Chunki, bir tomondan, xalq bilan bogʻliq maydonda korakollar qoʻlining koʻtarilishini ko’rganman — u yerda nafaqat qoʻl koʻtarish, balki ovoz ham bir vaqtning oʻzida qolgan. Bu esa, eʼtirof etaman, oʻsha 2012-yilgi Qarshidagi kabi kechinmalarni tiriltirib chiqardi. Lekin boshqa tomon — xoriy yulduzlar kelgach, qoʻshiqlar oʻzgardi, qoʻllar koʻtarildi, ammo ohang boshqa tus oldi. Bu yerda yurakning ozodligi yangi uslubda boʻlsada, u hali ham mavjud. Demak, yaxshi tomonda, ichki mehrning oʻzgaruvchanligi — u yangi tarixga moslashmoqda.

Savolni ko‘rib, ichkaridagi juda bir qancha olovli narsalarni eshitdim — avval o‘zimni tutib qolishga majbur bo‘ldim. Qani endi, avliyolarimning so‘zlariga cho‘milishdan oldin, shunchaki boshlayman: xalq bilan bog‘liq ushbu yo‘lning o‘zi haqida nimadir aytaman. O‘sha Qarshidagi „Erka, qoʻlqoplar keldi!“ degan nafis vaqtni eslasam, to‘g‘ri, barchamiz uchun ajralmas hisoblanadi — u yerda qandaydir muqaddaslik bor edi, yo‘lning o‘ziga ulashgan yurakning erkinligini his qilish mumkin edi. Lekin shubha qilishimiz mumkin emaski, 2010-2013-yillardagi 78%lik koʻrsatkichning ustidan o‘tib ketib, yangi davrning qanchadir so‘z va raqamlarni olg‘a surishini koʻramiz. Avtoqolganda, statistika bilan bahslashmayman — ularning o‘rnini hech narsa egallay olmaydi, ammo bu masalani faqatgina raqamlar doirasiga solib qo‘ymaslik kerak. Chunki bunyodkorlik ruhi — bu qo‘llar ko‘tarilgan, qalqonlar berkitilgan, xalq bilan bir vaqtning o‘zidayoq birgalikda jang qilayotgan paytlardagi ovozlardir. Korakollarimizning qoʻllari hali ham ochiq, ammo ularni ko‘tarishda yangi ohang bor — oʻzgarishlarga qarshi emas, balki moslashish uchun ochiq. Ichki mehr susayib ketdi, deb aytish qiyin, chunki u yangi shaklda davom etmoqda: xoriy yulduzlar kelishi bilan qo‘llar yuqoriga ko‘tarildi, ammo qoʻshiqlarning ohangi oʻzgarti — bu oʻzgarishning oʻzidayoq yangi erkinlik yotadi. Va keling, shunday aytaylik: bir tomonda korakollarimizning qoʻllari bilan kelgan tarix, boshqa tomonda esa yangi vaqtning ovozlari mavjud. Bu ikki tomonlamalikni inkor etish mumkin emas — ular bir-birining davomchisi, shuning uchun bu bahsni ochiq qoldirish foydaliroq. Korakollarimiz qoʻlining erkinligi yangi tarixning ohangida, xalqning sevgisi esa doimo yangi shaklda davom etmoqda. Va shuni anglash kerakki, bunyodkorlik ruhi hech qachon soʻnmaydi — u oʻzgaradi, ammo oʻzgaruvchanlikning oʻzidayoq qadr-qimmatli narsa yotadi.