Bunyodkor fartosi nafaqat futbol jamoasi balki shahar ramzi

Oʻsha chempionlik mavsumida jamoa roʻparasidagi 30 ta oʻyindan 25 tasida gʻalaba — bunga qaramasdan, aynan oʻsha vaqtda "bunyodkorlik ruhi"ni eslab oʻtib ketmaslik kerak. Qachondir boʻlib oʻtgan gʻalabalarga qurilmaslik, bir yutugʻ bilan yuz yillarga yetishmaslik. Stadion 35 mingga moʻljallangan, lekin oddiy liga oʻyinida 5-6 mingdan oshmaydi — bu qora tusdagi statistika. Tomoshabinlar soni sport bilan emas, iqtisod bilan bogʻliqmi? Yoʻq, bu tanqidiy ongning yetishmasligi. Qalblarimizda kimsa oʻylagandek, jamoaning ramzi boʻlish uchun stadion toʻlishi kifoya qilmaydi, chunki bunyodkor hali ham shaharning oʻziga xosligini saqlab qolayotgani asosiy narsa. Ikki-uch mavsum davomida moliya bilan ishlashni oʻrganish — bu kelajak haqidagi soxta umid. 20 million soʻm tushishi mumkin boʻlsa, ammo bu vaqtni kim masraf qiladi? Muxlislar har hafta oʻzlari keladi, oʻz chiqimlarini oʻzgartira olmaydi. Zaxiradagi yoshlar esa asosiy jamoadan ajralib qolmayotganmi? Agar yoʻq, demak rivojlanayotganmi? Bu koʻrsatkichlarni kim oʻlchayapti — ichki hisobotlardagi raqamlarmi yoki muxlislarning his-tuygʻularidami? Aslida, hozirgi vaqtda asosiy masala bu: oʻzgarishlar vaqt talab qiladi, lekin oʻzgarishlarni boshlash uchun vaqtni kim qaytarib bera oladi?

Keling, uning gapiga bir ochko chiqarsak. 35 minglik stadionning 5-6 ming bilan toʻlishi — bu xalqimizning eʼtiborining yoʻqligi degani boʻlmaydi, bu oʻtirgan oʻrinlardagi tomoshabinlarning yuragida bunyodkorlikning haqiqiy oʻrni borligini bildiradi! Koʻzlarimiz oldida oʻtirib oʻtirgan jamoa — oʻz shahrining qishlogʻini tugʻadirgandan soʻng, bugungi avlodga qanday qilib yoʻl koʻrsatish kerak? Tomoshabinlarni olib kelish uchun qanday yoʻllar bor? Menga koʻra, bu masala moliyaviy emas, insoniyat masalasi. Men oʻz ichkimda shunday his qilyapman: Bunyodkor endi katta shahardagi klublik maʼnosini yoʻqotmoqda, oʻzini kamtarona kichik jamoa sifatida koʻrsatmoqda. Lekin u oʻynab oʻtirgan maydon, uning atrofidagi koʻchalar, toʻplangan muxlislar bilan bogʻliq holda — u shahar ramzidir! Hozirgi vaqtda u faqat mavsum davomida mavjud boʻlmoqda, oʻrtada esa yolgʻizlik. Menga bunday boʻlmasligi kerak edi, oʻyinchi soni 10ta boʻlsa ham. Bu mening umidim: agar hozir klubimizning tarixiy qiyinchiliklarini eslab oʻtgan boʻlsak — endi boshqa yoʻl bor, bundan soʻng oʻz shahrimizning yuragini boshqa darajada olishga harakat qilamiz! Buni oʻzlarimizdan boshlab, jamoamiz uchun hech qanday vaqt katta emas! 🔥💪😱

Bunyodkorning oʻsha tarixiy mavsumidagi 30 oʻyindan 25 gʻalaba qozonganligi — bu biz uchun bitta borliq, lekin tomoshabinlar soni boʻyicha 35 minglik stadiondan oʻrtacha 5-6 mingga tushib ketgani esa boshqa jonzot. Bu yerda raqamlar harakatni koʻrsatadi: agar oʻsha mavsumda oʻyinlarni oʻrindiqlar toʻldirilganicha oʻtkazgan boʻlsak, atigi oʻrindiq daromadidan 20 million soʻmga yaqin mablagʻ olardik. Bu pul nafaqat jamoaga, balki butun shaharga foyda keltirgan boʻlardi — tomoshabinlar iqtisodiyotining oyoqqa turishiga hissa qoʻshgan boʻlur edi. Ammo asosiy nuqta shundaki, bunyodkorlik ruhi faqat oʻyinchi yoki stadion bilan emas, shahar bilan bogʻliq. NeftchiFanat shunday deb yozgan: "Jamoaning ramzi boʻlish uchun stadion toʻlishi kifoya qilmaydi". Bu toʻgʻri, chunki ramz — u oʻziga xosdir, yoʻqolmaydigandir. Dehqonobodda toʻplangan muxlislar koʻrsatadiki, ularning koʻzlarida bunyodkor hali ham oʻz joyiga ega. Lekin bu yoʻlda asosiy savol shu: tomoshabinlarni qanday qaytarish mumkin? Eskibiladi oʻz fikrini ochib berganida, u bir gap bilan buni insoniyat masalasiga aylantirib qoʻygan: "Tomoshabinlarni olib kelish uchun qanday yoʻllar bor?" — ha, toʻgʻri, toʻxtab oʻtirish kerak. Chunki bugungi avlodga qanday yoʻl koʻrsatish kerak? Bu yoʻlni koʻrsatish uchun birinchi qadamni oʻzimizdan boshlashimiz kerak. Bu oʻzgarish vaqt talab qiladi, lekin vaqtni kim qaytarib bera oladi? Shaxsan men uning oʻrniga jamoa bilan oʻynashni afzal koʻraman — vaqtni hech qachon kech boʻlmaydi, deb oʻylayman.

o'sha vaqtlarni eslayman... 90-yillar oxiri, boshlanish 2000-yil. Tashkentda futbolga bo'lgan qiziqishning o'zi boshqa edi — stadionlarga avtobuslar kelardi, bitta "Paxtakor" bilan birga ikki-uchta klubga ham muxlislar to'planardi. "MHSK"da (hali qayta qurilmagan, qorli kunlarda o'tkazar edilar) biz o'zimizni ko'chadan eskirgan krovatkalarda o'tqazar edik, lekin bu yoqimli edi — jamoamiz uchun ularning har bir ovozini eshitardik. Bunyodkorning ilk mavsumlari... 2008-yil, chempionlikdan avvalgi mavsum: ochiqchilik yo'q edi, lekin maydondagi harakatlar ma'noga to'la edi. Ular Osiyo chempionlar ligasida yurib chiqqunicha, hech kimda shubha qolmagan edi. Keyin esa 2009-yil... yetti xalqaro o'yinda mag'lubiyat yo'q — bu ahvolni endi hech kim eslay olmaydi, chunki keyingi avlodlar bunday narsalarni ko'rmagan. shu vaqtda men prorab bo'lib ishlardim, kuniga ikki marotaba ishdan shoshilib ketardim, lekin kechalari futbol yangiliklarini eshitib yotardim. o'sha vaqtlardagi bunyodkorlik ruhi — bu boshqa darajadagi ish edi. keling, hozirgi bahsga bog'laylik. shu bir so'z — "bunyodkorlik ruhi". Bu nima? Bu tomoshabinlarning qo'llarini ko'tarib, "xush kelibsiz" deb aytilgan vaqtdagi his-tuyg'ular. Xullas, BoburNavbahor xato qilgan: 35 ming sig'imli stadionda 5-6 ming o'rin to'lishi faqat iqtisod bilan bog'liq emas, bu insonlarning qalbidagi xomatchilikdir. o'sha vaqtlarimizda xam to'liq tomoshabin bo'lmaguncha, jamoamizning qanchalik muhim ekanligini bilsak ham, qadimgi sovet "menajment" usullaridan chiqib ketishardi. NeftchiFanat tomonidan keltirilgan raqamlar to'g'ri — 20 million so'm tushishi mumkin bo'lsa, bu pul shahar iqtisodiyotiga qushadek qanot beradi. lekin asosiy masala shundaki, bu moliya emas. bu — odamlarning birlashishi. Men bunyodkorning o'sha davrini eslayman: u faqat maydon bilan qolmagan, ular ko'chalarning ramzi bo'lishgan. Xiva aholisi O'zbekistonning istalgan boshqa shahrida bo'lganidan ko'ra yaqinroq his qilar edi bunyodkorni. chunki ularning kimligining bir qismi edi. Lokomotiv10 aytganidek, shahar bilan bog'liq — bu to'g'ri. lekin shu bilan birga, Eskibiladining "insoniyat masalasi"ni eslatib o'tgan gapini ochib o'taman. 5-6 ming tomoshabin — bu juda oz, lekin bu tomoshabinlarning har biri bunyodkorlik ruhining amalda namoyonidir. ular keladilar, qorong'i kechada piyoda yurib keladilar, chunki ular uchun bu o'zlarining klublari, o'zlarining ramzlari. bu qanday iqtisod? bu mehr! bu shahar tarixining bir qismi! shuni tushunish kerak: 35 ming sig'imli stadiondan 5-6 mingga tushishi faqat statistika emas. bu avlodlar o'zgarayotganini, qadriyatlarning o'zgarib ketayotganini bildiradi. lekin uning tubida hali ham bunyodkorlikning o'z o'rni bor. shunchaki u vaqt talab qiladi — Eskibiladi aytganidek, vaqtni kim qaytarib bera oladi? men bunyodkorlikning tarixiy qiyinchiliklarini esladim — sizlar ham eslang. keyin esa yangi yo'lni boshlaymiz. bu safar o'zlarimizdan boshlaymiz. chunki vaqt hech qachon kech emas, lekin faqat birgalikda, tomoshabinlar va jamoaning o'ziga xosligi bilan, bunyodkor yana o'zining haqiqiy ramzi bo'lishi mumkin.

Qani birga, bunyodkorlikning oʻsha tarixiy mavsumida barchamiz yonmaymizmi, kichkina raqamlar orasida ham ovozini osongina topardi. Gʻalabalar yuzaga kelganda, yoʻqotishlar boʻlganda — hech qachon unutmaydi, shuning uchun 5-6 ming tomoshabin ham oʻziga xos qudrat edi. Qalbimni ochaman: men oʻsha vaqtda Jizzaxda yashar edim, futbol yangiliklarini eshitish uchun kechasi poyezddan Toshkentga kelar edim. Stadionning sovuq sovet oʻrindiqlarida oʻtirganlarimiz uchun Bunyodkor — bu hech kim bilan almashtirib boʻlmaydigan gʻurur edi. Bugun tomoshabinlar soni kamayganmi? Ha. Lekin uning oʻrnini iqtisod bilan solishtirmoqchi boʻlsak — hech qachoni! Bu mehrning oʻzi, shahrimizning bir qismi boʻlish ehtirosining oʻzi. Hozirgi vaqtda asosiy savol: ularni qanday qaytarish mumkin? Moliya yoʻl bilan oʻsadi, lekin ruh yoʻl bilan tiklanadi. Qadimgi vaqtlaridayoq oʻzimizdan boshlaymiz — maydonga chiqqan oʻyinchilarimiz, oftobli chipta olgan muxlislarimiz, jamoamiz atrofida toʻplanib, unga haqiqiy maʼno bagʻishlaymiz. Yetti xalqaro oʻyinda magʻlubiyatsiz — bu tarix, hech kim oʻylamagan gʻalaba. Bugungi Bunyodkor yana oʻsha yoʻldan oʻtadi, faqat yangi avlod bilan. Chunki vaqt hech qachon kech emas, faqat birgalikda — jamoa, tomoshabinlar va shahar oʻrtasidagi rishtalarni tiklaganimizda.

Hozirgi vaqtda bu juda achchiq ochiq: Bunyodkor endi shahar ramzi emasmi yoki yoʻq — bu savolga javob berish uchun biz avvalo oʻzimizni oʻtirib, oʻtgan tariximizni yodga solishimiz kerak. O'tmishimizni eslaymizmi? 90-yillardagi futbolga o'ylab ko'raylik — oʻshanda "Paxtakor" bilan birgalikda boshqa klublarga ham avtobuslar kelar, krovatlar ustida oʻtirishardi, lekin bu yoqimli edi, chunki jamoamiz uchun har bir ovoz muhim edi. 2008-yil, chempionlikdan avvalgi mavsum — ochiqchilik yoʻq edi, lekin maydondagi harakatlar ma'noga toʻla edi. Ular Osiyo chempionlar ligasida yurib chiqguncha hech kimda shubha qolmagan edi. Keyin esa 2009-yil... yetti xalqaro oʻyinda magʻlubiyat yoʻq — bu ahvolni endi hech kim eslay olmaydi, chunki keyingi avlodlar bunday narsalarni koʻrmagan. Hozir esa asosiy savol: bunyodkorlik ruhi qayerda? Oftobli chipta olish uchun piyoda yurgan vaqtlarimizni eslaymizmi? 5-6 ming tomoshabin — bu ozmi, koʻpmi? Bu birorta boshlangʻich maʼlumot emas, bu — mehr! Bu shahar tarixining bir qismi. BoburNavbahor toʻgʻri aytgan: "bunyodkorlik ruhi hech qachon oʻyinchi soniga bogʻliq boʻlmagan". Bu stadionning toʻl-masligi iqtisod bilan bogʻliqmi? Yoʻq! Bu insonlarning qalbidagi xomatchilikdir. Jamoamizni oʻz shahrimizning yuragini qaytarishga undaymiz — oʻyinchi bo'l, muxlis bo'l, oftobli chipta olgan kishi boʻlsin. Vaqt hech qachon kech emas, lekin vaqtni faqat birgalikda qaytarib olish mumkin. Keling, shu zahoti boshlaymiz — oʻzimizdan! 💪🔥

qani biriga gapimni to'g'ridan-to'g'ri aytaman... o'yinga maydon bunday bo'lishi mumkinmi? 5-6 ming — bu hisob-kitobmi, yo muxlislar yo'qligi yuzasidan yo'q bo'lgan mehrmi?😱 neftchifanatni eshitib o'tirdim, biroq yurak bunyodkorlik ruhiga boshqa narsani aytadi! stadioni 35 mingga mo'ljallangan — lekin 5-6 ming tomoshabin borligini eslaganimda, negadir endi yaxshi kayfiyatim ketdi! chunki ularning har biri o'zining sharofati bilan keladi, maydondagi har bir qichqiriq, qo'llarini ko'targan holda "xush kelibsiz" deb hayqirgan vaqtlarni eslayman... bu iqtisodmi? yooo, bu shaharning o'ziga xosligidir!💪 Lokomotiv10 tomonidan keltirilgan 20 million so'm — bu nafaqat raqam, balki shahar iqtisodiyotiga qanday qushadek qanot berishi mumkin! lekin asosiy narsa buni kim biladi? avlodlar o'zgarayotgani uchun, muxlislar borgan sari kamayib borayapti — bu avlodlar masalasi! ularning qalbidagi tanqidiy ong yetishmasligi emas, balki bugungi avlodga yo'l ko'rsatish kerak! Eskibiladi va OfsaydShoh qaysardir to'g'ri aytgan: bunyodkorlik ruhi maydondagi g'alabalar yoki yo'qotishlarga bog'liq emas, bu shahar tarixining bir qismidir! 90-yillardagi vaqtlarni eslayman, o'sha vaqtlarda avtobuslar kelar, krovatlar ustida oʻtirishar edik — lekin bu yoqimli edi, chunki jamoamiz uchun hammasi muhim edi! hozirgi 5-6 ming tomoshabin ham xuddi shunday — ular keladilar, oftobli chipta olish uchun piyoda yuradilar, chunki bunyodkor ularning ramzidir! jamoamizni qaytarish uchun vaqt talab qilinadi, lekin vaqtni kim qaytarib bera oladi? shaxsan men uchun buni faqat birgalikda qilish mumkin — oʻyinchilar, muxlislar va shahar oʻrtasidagi rishtalarni tiklash kerak! vaqt hech qachon kech emas, lekin faqat birgalikda — bunyodkor yana oʻzining haqiqiy ramzi bo'lishi mumkin!🔥

2009-yilning yetti xalqaro oʻyinda magʻlubiyatsiz qolish — bu bunyodkorlikni ramz qilish uchun yetarli omilmi? omad bilan yuzlab qilingan g’alabalarmi? ha, shunday koʻrsatkichlar bilan shuhrat qozongansan, lekin maydondagi oʻyinchilarning xarakteri, ularning koʻrsatgan kurashi, muxlislarning unga boʻlgan mehrini ham bilishing kerak edi. o’sha vaqtda bunyodkor maydon ortidan uzoq boʻlmagan. kelgan muxlislarning koʻzlarida hamisha yorqinlik boʻlgan, ular oʻzlarining jamoasini qoʻllab-quvvatlash uchun har qanday sharoitda kelishardi. bugun esa toʻliq stadionli oʻyinlarni koʻrish uchun asosiy imkoniyat bor: oftobli chipta olish, avtobuslar, hashamatli tribunalar. ammo tomoshabinlar soni 5-6 mingda. bu yerda iqtisodiy sabablarni oʻrganish oʻrinli boʻlar edi, lekin asosiy masala boshqa: bunyodkorlik ruhi nima uchun yoʻqolmoqda? u faqat oʻyinchilar bilanmi bogʻliq, yoki jamoa atrofidagi hamma narsa bilan? o’sha vaqtlardagi 35 ming sig’imli stadionda 5-6 ming tomoshabin boʻldi — bunga sabab iqtisodiy qiynalishlar edi, balki muxlislarning oʻzlarini his qilishlari yoʻq edi. bugun esa sizlar iqtisodiy hisob-kitoblar keltirib chiqibysiz, lekin bunyodkorning shahar ramzi boʻlishida asosiy omil iqtisod emas, balki uning tarixiy ahamiyati, shahar bilan birga boʻlgan kurashi va muxlislarning unga boʻlgan mehridir. raqamlar bilan oʻynab boʻling, lekin bu borada asosiy javobni tinglang — shahar bilan birga boʻlgan vaqtlarimizni eslaymizmi?

Bugun ertalabka qahvamni ichib turib, mahalla bozorida qizil choylarimizni aralashtirib oʻtirar edim. Bir oqsoqol odamni eshitdim: *"Bunyodkorni yaxshi koʻraman, lekin shaharda yangi boshlanish kerak — yoʻllar, parklar, stadionga olib boradigan yoʻlaklar..."* va shu so‘zlaringdan keyin yuzimga biron bir nur tarqab keta boshladi. Chunki haqiqatan ham, 2009-yilning yetti xalqaro oʻyindagi magʻlubiyatsizlikka qaramay, biz hammamiz bunyodkorlik ruhini stadion chetidagi ko‘chalar bilan bogʻlab o‘ylashni unutib qo‘ygandek boʻldik. Oftobli chipta olish uchun piyoda yurgan vaqtlarimni eslayman. Yangi bogʻ shoxobchasida chipta sotuvchi amaki: *"Bugun jamoamiz xalqaro oʻyin o‘tkazadi, nega qaysi-si kelib oʻtirmaysiz?"* deb qichqirardi. Endi esa shunday soʻrovlar eshitilmayapti. Lekin bunyodkorlik shunchaki oʻyin koʻrsatkichi emas — bu shaharning oʻziga xosligini his qilish. Dehqonoboddagi qishloq maydonida kichkina toʻr oʻrnatilib, bolalar oʻrtasida futbol oʻynayotganini koʻrsangiz, ularning kayfiyatida ham bunyodkorning izini topasiz. Chunki ular uchun bunyodkor — bu ularning asosiy ramzi, shahar tarixining bir qismi. Maydondagi 5-6 ming tomoshabin o‘zining bittasi bilan ham iqtisodiy hisob-kitobdan boshqa narsa. Bu shaharning qon tomirlarida o‘tadigan qon! Ularning har biri bunyodkor uchun keladilar — qorong‘ida piyoda yurib, oftobli chiptaga pulini berib, oʻzlarining e'tiborlarini bildirish uchun. Biz esa ularni qaytarish uchun stadiondan tashqariga qarashimiz kerak: shaharning turli burchaklariga eʼtibor beramiz, yangi yoʻllar quramiz, klubimiz atrofida hamma narsani yangilab qo‘yamiz. Zamonaviy avlodgayo’l koʻrsatishning asosiy yoʻli — ular uchun bunyodkorni oʻrganish imkoniyatini yaratishdir. Yoshlarni stadionga olib kelib, jamoamizning tarixini koʻrsatish kerak. Muxlislar sifatida biz avval-oʻzimiz bilishimiz kerakki, bunyodkor shunchaki jamoa emas — u butun shahar, uning ma’naviy boyligidir. Chunki vaqt hech qachon kech boʻlmasligi uchun, hozir oʻzimizdan boshlaymiz!

O'sha qimmatli vaqtlarni eslayman, oʻgʻlim — oftobli chiptaga sarflangan 5 ming soʻm xamyoningdan chiqib ketgan, lekin oyoqlaring endi stadionga boraverardi. OfsaydShoh bilan birga sovuq sovet oʻrindiqlarida oʻtirgan edik, bir-birimizga qoʻllarimizni ko'tarib "xush kelibsiz" deb hayqirar edik. Bu nafaqat oʻyin uchun, bu — qoʻshni bilan, oilaning bir qismi bilan vaqt oʻtkazish edi. Endi esa bularning barchasi yodimda qolgan kitoblardek. GavharNavbahor772 qoʻygan savolga toʻgʻridan-toʻgʻri javob bersam: bunyodkorlik ruhi hali yoʻqolmagan. U koʻchalarimizdagi bolalarning dushmanni koʻrsatuvchi qoʻllarida, yangi qurilayotgan yoʻllardagi "Bunyodkor" yozuvli yoʻlbelgilarida, oʻz vaqtini klub tarixini oʻrganishga sarflayotgan yosh avlodda. Qalbimni ochaman — bugungi 5-6 ming tomoshabin soni iqtisodiy muammolar natijasi boʻlsa ham, bu miqdor juda oz. Ammo aslida bu muammo emas, bu — shaharning oʻziga xosligini yoʻqotishidan qoʻrqishimizdir. BoburPakhtakorning 2009-yil haqidagi soʻzlari boshqa darajadagi haqiqat: yetti xalqaro oʻyinda magʻlubiyatsiz qolish gʻalaba boʻldi, lekin ularning asosiy siri maydondagi kurashdayoq edi. Xullas, raqamlar bilan oʻynamanglar — iqtisodiy hisoblarga e'tibor beringlar, ammo uning yuragiga tegmasangiz, bunday hisoblar gʻoyani oʻldiradi. Sardor_Toshkentning kichkina qishloq toʻrida koʻrganlarini eslataman: ularning oʻyinlariga gʻalaba va magʻlubiyat taʼsir etmidi — ular uchun bunyodkor ulugʻlash kerak boʻlgan ramz edi. Shahar qurilishidagi yangilanishlar muhim, lekin bunyodkorning ramziyatini oʻrnatish uchun boshlangʻich nuqta — mahallalarimizga eʼtiborimizni qaratishdir. Keling, oʻzimiz bilan savol beraylik: yoshlarni qanday qaytarishimiz mumkin? Chipta narxini kamaytirishmi? Yoʻq — biz oʻz tariximizni ularga koʻrsatishimiz kerak. O'yinchi qiyofasidagi avlodlarga Bunyodkorning qanday qilib tarixiy gʻalabalar orqali oʻz yoʻlini topganini tushuntiramizmi? Bu erda ishtirok etish — stadion chetidan boshlanadi, keyin esa shaharning barcha burchaklariga tarqaladi. Vaqt hech qachon kech emas, lekin faqat birgalikda — oʻyinchilar, muxlislar va shaharning oʻzini bilish imkoniyati bilan. Tashkent futbolida bunyodkorlik ruhi hali oʻchmagan, u endi yangi shaklda tugʻilmoqda. Faqatroq uni qidirishdan boshlamiz!