bunyodkor hayotimizni o'zgargan ajoyib sariqko'ylaklar

Ochig'ini aytaman, oʻshanda men hali oʻrta maktabning birinchi kursida edim, deyarli bokira yuragim bilan „Paxtakor“ stadionida edi — gullab-yashnagan sariq-koʻklar ichiga oʻtirganman, otam bilan birga. Qizimdek kichkinagina qoʻlimda efir uchun fanta stakanini siqib yurgandik, albatta, sharofiddinovning oʻyindagi olishuvini qoʻllarimni osmaga choʻzib kuzatib. Va… bu! 🔥 Gol! Men „boshimni berk qilib“ qichqirib yubordim, qoʻshnilardagi barcha odamlar bilan birga — ota-qizimizni olqishlar bosib ketdi, qolaversa, u vaqtda qizim oʻzining birinchi „Bunyodkor“ formasini kiyayotgan edi. Ha, tarix hozir ham koʻz oldimdagiday — xalqaro oltin medalning birinchi chirogʻi u yerda, oʻshanday sodda tunimizda yondirilibdi. Biz uchun u oltin rasm boʻldi, oddiy dam olish kunida qoʻlga kiritilgan ajoyib sovgʻa… sabab, oʻshanda bunyodkorning gʻolibi faqat biz uchun edi, dunyo uchun esa yangi afsona boshlanardi.

qani, bir ota bilan gaplashay deb, xotirani ochganingdan keyin, mening o'zimni ham eslatuvori keladi. o'shanda xalqaro miqyosda kichkina kuzatuvchi guruhimiz bilan kelgan edik poytaxtga. kelganimizdayoq stadion oldida olov yoqilgan edi, sariq-ko'klar rangida ko'ylaklar kiyganlar qatorlab turardi, hammaga qahva-savatlar berilayotgan edi. ichkariga kirganimizda, oʻtirish joyimizda eʼtiborimni qozongan narsa — boshqa mamlakatlardan kelganlar bilan birga oʻtirganmiz, har biriga tillada:"salom" degan edik. oʻsha vaqtda men uchun eng qimmatli narsa — mening oʻn besh yoshli o'g'ilimning koʻzlaridagi yorugʻlik edi. sharofiddinovning goli kiritilganda, men unga o'g'ilning qulog'iga "qara, bugun sizning tug'ilgan kuningdek kun" deb pichirladim. u esa qarshisiga qattiq tuyrasha bilan "baba, mana shunday olmos go'l ketdi!" deb javob qaytardi. keyin esa stadioni butunlay gullab-yashnadi — xalqaro oltin medal bizning qiyofamizday edi, boshqa hech narsaga o'xshamaydi. shunday kichkina nimalar bilan boshlanardi haqiqiy tarix...

Of, haqiqatdan ham oʻsha kunlar ajoyib edi, boshqa hech narsa bilan solishtirib boʻlmaydi. Hozirgi bunyodkorlarga qaraganda, oʻsha vaqtda jamoaning oʻyini nafaqat maydonda, balki butun mamlakat xotirasida alohida oʻrin oldi. Olingan oltin medalning qadr-qimmati esa boshqa hech narsa bilan taqqoslanmasdi. Shunday gʻalaba timsolida boʻlsa, oʻshanda jamoamiz butunlay boshqa hayot tarziga oʻtgan edi — sariq-koʻklar rangidagi orzumiz butun xalqning orzusi boʻlib ketgan edi. Hozirda esa, koʻpchilik uchun bu yoʻq. Faqatgina hozirgi oʻyinchilarimizni oʻsha ruh bilan oʻynamasdan, maydondagi muvaffaqiyatlar ancha yengil koʻrinar edi. Oʻshanda Sharofiddinovning goli — bu shunchaki toʻp zarbasi emas, uning orqa tomonida butun bir tarix, xalqning birlashishi, aziz yodgorlik bor edi. Hozirgi oʻyinchilarimiz esa shunday tarixiy voqealarni yaratish uchun hali koʻp mehnat qilishlari kerak. Chunki oʻshanda jamoaga kela turib, avval butun bir xalqni birlashtirgan.

Oho, shunday xalq bayramlarini eslaganimdan qoʻzim qoqilib ketdi! Boburni qizimning qoʻlini ushlab, "qara, farzandim, bu yerda tarix boʻlyapti!" degan vaqtini esla — meni ham oʻsha yoqadan olovday ketdim, yuragimning toʻxtab qolganini eslayman. Ha, shunday kunlar bor, ular yurakda tirik qoladi, yangi avlodga esa boshqa — tabiiyki, nisbatan yuzaki — taassurotlar qoldiradi. Men oʻzimni ham esladim, yoshligimda bunyodkor oʻyinlariga uyushtirilgan avtobuslarda poytaxtga kelgan edim. Avtobusning derazasidan chiqib, koʻchaning toza havosini ichganda, oʻz-oʻzidan yurak toʻlib-koʻtarilar edi: "Endi tarix yozilmoqda!" deb. Stadionga kelib oʻtirganda esa, boshqa mamlakatlardan kelgan muxlislar bilan birga oʻtirishimizdi, hammamiz sariq-koʻk koʻylaklarimiz bilan birdek "salom" deyishimiz — xalqlararo doʻstlik qanday paydo boʻlishi mumkinligini oʻsha joyning oʻzida his qilish edi. Sharofiddinovning goli shunchaki gol emas edi — u bizning barcha orzu-yu istaklarimizning jismoni boʻlgan. U gol qoʻshni bilan mehmonga ketayotgandek oddiy bir dam olish kunida kiritilmagan, u — millatimiz uchun birinchi xalqaro oltin medalni qoʻlga kiritish uchun zarur boʻlganVOQEA edi. Ota Boburning qizigʻini esladim — qizigʻi shundaki, oʻshanda deyarli hech kim "xalqaro chempion" iborasining qanchalik ogʻir maʼnosini toʻliq anglamasdi, lekin oʻz oldimizda turgan sharafni his qilish oʻsha onada yetarli edi. Ha, shunday vatandoshlarimizning hikoyalari bilan tanishgandan soʻng, men uchun hozirgi bunyodkorlar oʻyinlari koʻproq "kerakli natija olish uchun oʻyindan oʻtkazish"dek koʻrinadi. Sababi, oʻshanda jamoaga kela turib, avval butun bir xalqni birlashtirgan — oson emasmi? Shuning uchun ham shunday tarixiy gʻalabalarni qayta yaratish uchun ularning orqasida odamlarni yigʻish, ularni yurakka solish, milliy gʻurur uygʻotish kerak. Aks holda, o'yin maydonida g'olib bo'lishning o'ziga xos ma'nosi yoʻqoladi.

Oh, qani bir yuragim olgʻab ketdi, ota Boburning "qara farzandim bu yerda tarix boʻlyapti!" degan paytini esla — meni ham uyda qizimning qoʻlini ushlab, televizor oldida sakraganman, lekin shu bilan birga sovuq suv ichgan edim, oyoqlarimni simobday qilib, haddan tashqari hayajondan. keyin esa qizim: "Opa, nima boʻlyapti?" deb so'radi, men esa "qiziqish bilan" — "Ertaga biz uchun yangi asr boshlanadi, qiziq!" — deb javob qaytardim. keyin shunday boʻldi — Sharofiddinovning goli... o'zim ham derazadan yuqoriga sakrab, xonadondan "Bo'ron kelayotir!" degan hayqiriqlar eshitildi, lekin u boshqa narsani aytgandi, mening e'tiborimda faqat yurak urishi bor edi. Narigi kun ertalab uyqusiz qoldim, ishga o'tganimday mavsumiy ishxonada xato bilan "xalqaro chempion" deb yozib qoydim, boshlig'im: "Nima bu?" — deb so'radi, men esa hech narsani tushunmay, "ya'ni... futbol boʻyicha xalqaro chempion ekanmiz, o'ylamadingizmi?!" — deb timsohlab oʻtirdim. Hamma yoqda shunday boʻlar edi — muxlislarimiz uchun bu gol shunchaki toʻp emas, balki ertalabki qahva ustidagi mushtlashuv edi. 🤣🍿