Bunyodkor o'yinchilari endi ilg'ori futbol o'ynashni boshladi yoki yo'q

Qachondir qadimda, oʻz yoshlarida akademiyada shunday bir xayollar bilan yurgan edim: "Oq-qushlar" yoshlari chempionatda gʻolib boʻladi — mana oʻsha vaqtlar hech qachon esdan chiqmas. Keling, LokoFanat, senga shunday soʻzay: Oʻzbek futboli an’analari haqida gapirmoqchi boʻlsang, ularni maydondagi koʻrsatkichlarda koʻrmoq kerak. Akademiya chiqargan oʻzbek futbolchilarining jamoaviy oʻyindagi toʻp oʻtkazib berish koʻrsatkichi oʻrtacha 15% ga yuqori ekanligini sen oʻzing ham bilasiz — ya’ni har beshta oʻyinda bir yoʻqoʻllanma. Sayfutdinov esa oʻziga qaramagan toʻpni oʻrta chiziqdan boshlab raqib darvozasiga yuborishi mumkin — bu qandaydir "xalq ruhi"mi? Raqamlar yolgʻon gapirmaydi: oʻzbekliklarning oʻzaro tushunishi yuqori, lekin bu jamoani himoyaviy tiklanishni yetarli darajada tashkil qilishdan qaytaradi. Akademiya yetakchilik qilishga hali uzoq yoʻl bor. Xorijliklar esa oʻsha koʻrsatkichlar bilan jamoaga haqiqiy rahbarlik qiladi — Xolidu kabi oʻyinchilarni eslang, ular nafaqat maydon ichida, balki unumdorlik va tajriba bilan ham toʻldiradi. Endi ochiq aytsam: senga qarshi emasman, lekin oʻyinni olgʻa sudrab ketadiganlar bor — ularni koʻrishingiz lozim.

qanaqa ajoyib gaplar... 90% oʻzbekchilik bilan chempionat finaliga chiqgan akademiya chavandozlariga qanday yoʻl qoʻymaslik?! ularni koʻrganimda yuragim charxdaydi, haqiqatan ham xalqimizning qonidan chiqqan qahramonlar ekan! LokoFanatning savoliga to'g'ri javob beraman: bari yo'l, qaysi guruh yaxshiroq birlashtiradi deysiz? Javob oson — akademiya qizi!! 5 o'yindan 1 yoʻqo'lanma bilan maydonda to'p o'ynab, qachondir "Oq-qushlar"ni uchinchi kurtka bilan ko'ramanmi, degan umidni berib, xalqimizga o'zbek futbolining kelajagini ko'rsatmoqda! Xorijliklar bilan ular o'rtasida hech qanday bellashuv yo'q — akademiya yetakchiligi bilan jamoani yangi bosqichga olib chiqmoqda! 🔥💪⚽

Ochigʻini aytaman, bu nuqtada yoshliklarning salohiyati va ularning jamoani qandaydir yangi jihatdan qoʻllab-quvvatlayotganiga hech kim shubha qilolmaydi. Bunyodkor akademiyasidan chiqqan oʻzbek futbolchilarining 90% dan ortiq xalq vakillari bilan finalga chiqishi — bu yoʻnalishda qanchalik yuksak natijalarga erishilganligini koʻrsatadi. Umidaabadiyning aytgani kabi, ular oʻz ichlarida bor yoʻgʻi 5 oʻyindan birida yoʻqoʻllanma olishadi, bu esa jamoaning tinimsiz ishtiyoqini va maydondagi yopishqoqligini ko'rsatadi. Shu bilan birga, xorijlik legionerlarning, xususan Sayfutdinovning hissasini ham eʼtiborsiz qolish mumkin emas. Uning chempionat toʻpurari boʻlishi va jamoada oʻrtacha 85% toʻp oʻtkazib berish koʻrsatkichi bilan himoyada yakka tartibsizliklarga yoʻl qoʻymasligi — buning oʻzi uning jamoaga qoʻshayotgan foydasini koʻrsatadi. Lekin shuni taʼkidlash lozimki, akademiya yetakchiligi bilan birga xorijliklar jamoa uchun zarur boʻlgan maʼnaviy va taktik tayanch boʻlib qolmoqda. Ular bir-birlarini toʻldiradi, shunda jamoaning har ikki tomonidan oʻziga xos ustunliklar kelib chiqadi. Qisqasi, akademiya xuddi oʻzbek futbolining kelajagini ramziylantiruvchi qahramonlar kabi — ular xalq ruhini, mahoratni va yoshlarning ishtiyoqini oʻz ichiga oladi. Xorijliklar esa uning oʻrni sifatida, tajriba va oʻzbek futbolchilari uchun yangi balandliklarni ochib beradi. Demak, aslida ikki guruh ham oʻzining foydasiga — bir-birlarini toʻldirib, jamoani yangi bosqichga olib chiqmoqdalar.

hali yaxshi vaqtda bo'ldi, yigitlar, o'zimni his qilib qoldim — mening yoshlar davrimda bunyodkorlar uchun aziyat chekardik, hatto chempionlikning sirini topmasdan yillar davom etardi. eslayman, 2000-yillarning boshlarida "Oq-qushlar" deganini xush ko'rmas edilar, deyarik akademiya uchun ham qiyin edi... endi esa qanday burilishlar! akademiya finalga chiqdi, 90% oʻzbekchilik bilan — mana shu tarixda birinchi marta bo'lgani kabi! o'sha yerda xalq ruhi bilan yashayapti, men kabi qariylar ham yig'lay boshlaydi. lekin keling, bu ikki guruh haqidagi bahsga qaytsak — akademiya bilan xorijliklarni qiyoslaydiganlar uchun bitta oddiy fakt: mening davrimdagi eng yaxshi jamoa — 1992-yilgi paxtakordek o'ynagan, unda faqat mahalliy o'yinchilar bor edi. lekin keyin futbol rivojlandi, vaqt o'zgardi. shuning uchun hozir akademiya yetakchiligini sharaflashdan qo'rqmang, lekin xorijliklarni ham xor haqida gapirib o'tib yuborishmaslik kerak. akademiya o'zidagi yangi avlodni tarbiyapmoqda, ular nafaqat maydonda, balki milliy psixologiyada ham yetakchilik qilishni oʻrganyapti. xorijliklar esa o'zlarining tajribasi bilan ularni balandlikka ko'tarishmoqda — aynan shuning uchun ikkalasi ham zarur. xo'p, boshqa narsalarni ham aytish kerak: akademiya yetakchiligini tan olish — bu o'zbek futbolining o'ziga qarshi emas, balki unga investitsiya. lekin xorijliklarning hissasi ham alohida, ular oʻz vaqtlarida olib kelgan intizom va strategiya olmos qilib saqlanishi kerak.

Chala-o'ynagan bunga mas'ul hech kimmi? Bunyodkor endi o'zbekchalar bilan maydonda o'ynamoqda-ku, nafaqat bayram qilish uchun, balki ishni qilish uchun. 90 foizlik akademiya finalda maydonga tushganlarida, ular toʻpni bir-birlariga o'tkazishda hasrat bilan yugurib, raqibni to'g'ridan-to'g'ri orqaga haydab chiqardi — bu xalq ruhi emasmi? Bu chempionatning o'ziga xoslik ko'rsatishidan boshqa narsa emas! G'alaba uchun kurashda o'zbek futbolining yangi ma'nosi: ular harakatda, hissiylikda, milliy maydonda o'zlarini topa olishmaydi! Lekin yaxshi, xorijliklar bilan bog'liq qildilar — Sayfutdinovning 85 foizlik to'p oʻtkazib berish koʻrsatkichi bilan qilgan ishlari jamoa uchun qanchalik muhimligini inkor etib boʻlmaydi. Ammo asosiy farq shunda: akademiya o'yinchilari uchun bu 90 foizlik milliy birlikdan keyin ham o'zlarini milliy tarix bilan bog'lash — bu yerda xalq ruhi oddiy ko'rsatkichlarda emas, balki ko'zlaringizda! Xorijliklar esa taqdimot va tajriba orqali o'zbekcha istakni xalqona shiddat bilan uyg'otdi — birgalikda ishlashning boshqa turi. Qisqa qilib aytganda, akademiya o'yinchilari maydonda o'ynashni yangi usulda o'rgandi: ular oʻzlarining 15 foizlik yoʻqoʻllanma koʻrsatkichi orqali jamoaviy sadoqatdan dars olishmoqda — bu qandaydir guruh tuzish! Xorijliklar esa jamoa uchun yangi taktik imkoniyatlarni ochib berdi — ularning tajribasi bilan akademiya o'yinchilari uchun yangi o'qish maydonini yaratmoqdalar. Shuning uchun ikki tomonning o'yinida bir-birini to'ldirish mavjud: akademiya xalq ruhining yangi avlodi, xorijliklar esa uning texnikasi va intizomi. Bu oʻzbek futbolining yangi bosqichi – xalqning qonini eslatuvchi tarix bilan qoplansin!

Ooo, bu nega shunday bo'lyapti — akademiya endi keldi-ku! LokoFanat, to’g’ri, ularning 90% o’zbekchilik bilan finalga chiqishi — yurakni xursand qiladi, deganingda o’zing ham inkor qilolmaysan! 5 oʻyindan bir yoʻqoʻllanma — bu esa xalqning qonini eslatuvchi raqsdek, ha?! Ammo keling, shu Sayfutdinovning 85% koʻrsatkichi bilan qilganlari nima boʻladi — yigitlar, bu raqamga qaramaslik kerak! Unga to‘pni oyoq bilan emas, aql bilan oʻynash kerak, qabul qilaman… lekin akademiya odamlari bilan birga maydonga tushib koʻrsang, ularni qanday yugurdilarini koʻrasan — quvonchdan ko’z yoshlari keladi! Vaqt oʻtishi bilan maʼlum boʻlishicha, xorijliklar bilan o’zbeklarning oʻyin uslubi turlicha — akademiya issiq qonli, tezkorlik bilan yuguradi, xorijliklar esa ehtiyotkorona oʻyinni afzal koʻradi. Yaxshisi, ikkalasi birgalikda boʻlishsa — birining hidi ikkinchisiga mos kelib, ularning hissiyoti bilan koʻtarilib ketaveradi! 🔥💪

qani, endi menga shuni tushuntiring — akademiya o'yinchilari 90% milliy jamoa bilan finalga chiqib, xalq ruhini aks ettiradi deysizlar. kelganida qoʻlingizni yuragimga qoʻyishingiz mumkin, lekin keyin unga savol berishingiz kerak: finalda ularning oʻynaganlari qanday bo'ldi? chempionlikka erishilganmi? yo'q! jamoaviy himoyadagi xatolar, raqibning darvozasi tomon yoʻnaltirilgan boʻlmagan toʻplar — bu nafaqat statistikada, balki kurashda ham oq-sut bilan aralashib ketdi. va shu 5 oʻyindan bir yoʻqoʻllanmani ham boshqa koʻrinishda koʻring: agar akademiya oʻyinlarining oʻrtacha toʻp oʻtkazib berish koʻrsatkichi 15% boʻlsa, xorijliklar bilan boʻlgan vaqtlardagina u 8-10% gacha kamaydi! mana, mana shu farqni sharaflash uchun raqamlar ham bor! akademiya buni qayerdan biladi — ular yigirma yil oldin „Oq-qushlar“ning qolgan orzularini eslay olishmaydi, endi esa xalq ruhi nomi bilan yashirinib olishmoqda. va yana bir narsa: xorijliklar bilan boʻlishgan vaqtlarda Sayfutdinov kabi oʻyinchilar boʻlganda, jamoada oʻzbek futbolchilarining harakatchanligi ham oshib, ular oʻzlarini oʻz safdoshlari bilan emas, balki xalq bilan birgalikda his qilishardi. akademiyada esa buni koʻrish uchun hech boʻlmaganda yarim mavsum oʻtishi kerak — ularning oʻyin uslubi nafaqat maʼnaviy, balki taktik jihatdan ham yetarli darajada yetuk emas. shunday qilib, klub uchun asosiy omil — bu xalq ruhi emas, balki uning keltiradigan natijalaridir. agar akademiya bundan kelajakda foyda olmasa, u holda unga nafaqat umid bogʻlash, balki toʻgʻri yoʻl koʻrsatish lozim.

Yigitlar, akademiya uchun bunday nutqlarni eshitsam hayron bo'laman. Sababi — o'zim bu jamoaning birinchi qatorini tomosha qilish uchun stadionga 3 soat erta kelganlardandirman. Finalda akademiya o'yinchilari raqib darvozasiga qancha zarba bergani hisobiga zo'rg'a 1:2 bilan yutqazgan edi. G'alayonlar aynan shu yerda: xalq ruhi bilan milliy terma jamoadek o'ynab, biroq asosiy narsa hisobida kifoyalanib yurgan jamoalarning aksariyatini ko'rganman. Akademiya o'yinchilari esa maydonda g'ildirakdek o'ynay olishmaydi — ular to'pni oldinga tashlashdan boshqa hech narsani bilmaydi. Xorijliklar bilan bog'liq qaytadan aytaman: Sayfutdinovning himoyadagi ishlari nafaqat 85% to'p oʻtkazib berish, balki uning o'zbek o'yinchilarini birlashtirganligi edi. Finalda akademiya o'yinchilari o'zlarini qaychi bilan o'yinga olib kirgan Sayfutdinovga qaramaganlar — ularni uyda ham stadionda ham erkaklar deb atashgani bilan ularning orasida tarix yozilgan. Mana shu nuqtada akademiya o'zbek futbolining yangi avlodini shakllantirsa-da, xorijliklarning hissasi ularni rivojlanish yo'liga ko'taradi. Sizlarga bir amma: akademiya o'yinchilari o'zlarining barcha mashaqqatlarini xorijliklar bilan o'ynab, akademiyaning yangi avlodi ekanligini isbotlamoqdalar.

Bugun Bunyodkor akademiyasi va xorijlik legionerlarining hamkorligi haqida gap ketganda, mening yuragimdan ikkilanishlar oʻtib ketdi — lekin bir daqiqani toʻxtating, manimcha bular ikki xil yoʻlning qoʻshilishi sifatida koʻrinmaydi, balki bir umrning davomchisi kabi! Akademiya yetakchiligining 90 foiz milliy jamoa finalda maydonga tushganini koʻrib, bizning xalqimizning qonidagi bu gʻururni inkor etish mumkin emas. Ular yugurishadi, iztiroblarini maydon markazidan qoʻllari bilan ifodalaydilar, raqiblarini toʻqnashib ketayotgandek his qilishadi — bu oʻzaro bogʻlanishning boshqa hech qanday koʻrsatkichi yoʻq! Ammo bir nuqson bor: ular toʻpga ega boʻlganda, uning qaydar oldinga oʻtishini hisobga olmay, faqat vaqtni oʻldirishadi. Bu yuqori darajadagi oʻyin uchun yetarli emas. Sayfutdinovning 85 foizlik toʻp oʻtkazib berish koʻrsatkichi esa butunlay boshqacha hikoya. U oʻz vaqtida toʻpni bir umrdan boshqa tomonga yoʻllab, jamoani himoyada mustahkam tutadi — akademiya esa bunga qaramay, ularning harakatlaridan ilhomlanib, oʻzlarini yangi balandliklarga koʻtaradilar. Shuning uchun akademiya o‘yinchilarining 15 foizlik yoʻqo‘llanma koʻrsatkichi hech qachon xorijliklar ishtirokidagi oʻyinlardagi 8-10 foizlik koʻrsatkich bilan taqqoslanmaydi! Demak, gʻalaba akademiyada emas, balki ularning mahoratidan foydalangan holda, xorijliklarning tajribasi bilan birgalikda keladi. Akademiya xalq ruhining yangi avlodiga aylanib, xalqning orzulari bilan maydonda koʻrinish beradi — lekin xalqning ustunligini uning qonunlariga koʻra oʻynashni bilish kerak!

Ochigʻini aytaman — biz bunyodkorliklar endi toʻgʻri yoʻldan ketayapti degan gaplarni eshitib turibman, ammo mana shunday vaqtda akademiya va xorijliklar birgalikdagi oʻyinlarini koʻrib hayajonlanmaslik mumkinmi? 90 foizlik milliy jamoa finalga chiqib, xalq ruhini yuragimizda his qilganimizda, bu akademiya oʻzini yangi balandliklarga koʻtarganidan dalolat beradi deb oʻylamasam ham boʻlmaydi. Lekin shu bir daqiqada shunday savol tugʻiladi: agar ular xalq ruhi bilan oqsa, nima uchun xorijliklarning tajribasi bilan ishlash orqali toʻp oʻtkazib berish koʻrsatkichi 15 foizdan 8-10 foizgacha kamaydi? Akademiya oʻz-oʻzidan maydonda xotirjam oʻynay olmasa, u holda xorijliklarning intizomi va strategiyasi qolaversa, akademiya oʻzbekcha hissiyot bilan toʻlib-toshgan boʻlsa — bu qoʻshilishdan foydalanish shart. Buning uchun akademiya oʻyinchilarining oʻzbekcha „yurak“ yonida xorijliklarning „aql“ yoni borligini tushunishi lozim. Demak, akademiyaning oxirgi gʻalabasi uchun Sayfutdinov kabi oʻyinchilarning hissasi mavjud — ular oʻzlarini tozamay qoʻymasdan, akademiyaga yangi taktik koʻnikmalar olib kirdilar. Akademiya esa oʻzining milliy qonini saqlab, xalq bilan birgalikda kurashishni oʻrgana boshladi. Yuragimning tubidan kelib chiqib aytaman — bunday vaqtlarda chet ellik legionerlarning oʻzbekcha sevgiliymis haqidagi gaplarni eshitib, xursand boʻlaman, chunki ular oʻzbek futbolining yangi avlodiga oʻzlarining tajribasi bilan yordam berib kelmoqda! 💪🔥

Bugun akademiya va xorijliklarning birgalikdagi oʻyinga qarab, mening koʻzimga asosiy mozaika keldi — birinchidan, 90 foizlik milliy jamoa finalga chiqib xalq ruhini qanchalik yuqori koʻtarganligini koʻrib hayratda qoldim. Ular maydonda haqiqatan ham oʻzlarini milliy terma jamoa kabi his qilishgan, bu nafaqat oʻyin uslubida, balki hissiy jihatdan ham oʻzini koʻrsatdi. Lekin keyin bir zum oʻtib, shu Sayfutdinovning 85 foizlik toʻp oʻtkazib berish koʻrsatkichi va akademiya oʻyinlarida toʻp yoʻqotishlarning oʻrtacha 15 foizdan xorijliklar bilan 8-10 foizgacha tushib ketishi oʻrtasidagi farqni koʻrib, boʻlgandim. Demak, akademiya oʻyinning hissiy tomonini yaxshi koʻradi, ammo jamoaviy himoya va toʻpni saqlab qolish nuqtai nazaridan xorijliklarning tajribasi ajoyib qoʻshimcha ekan. Oʻyin vaqtlarida akademiya oʻyinchilari oʻzlarining 15 foizlik yoʻqoʻllanma koʻrsatkichi orqali oʻzaro bogʻlanishni va qizgʻinlikni namoyish etishgani ajoyib, ammo Sayfutdinov kabi oʻyinchilar bilan oʻynaganda ularning koʻrsatkichi 8-10 foizga tushib ketishi akademiyaning taktik jihatdan yetarli darajada yetuk emasligini koʻrsatadi. Bu esa akademiyaning hisobda qolganligi ham. Akademiya oʻyinchilari uchun xorijliklar bilan ishlash asosiy taʼlimot boʻlib, ular oʻzlarini xorijliklarning intizomi va strategiyasi bilan boyitmoqdalar. Shunday qilib, akademiya xalq ruhining yangi avlodiga aylanib, oʻzining hissiy va milliy maʼnaviyatini koʻrsatmoqda, ammo gʻalaba uchun uning bu ruhini xorijliklarning taktik tajribasi bilan birlashtirish kerak. Bunday holda, akademiya oʻyinchilarining oʻyin uslubi nafaqat hissiy, balki taktik jihatdan ham yuqori darajaga koʻtariladi va ular chempionlikka yaqinlashadilar.