Bunyodkor qani uning avvalgi epik tepasiga qaytish?

Bu 2012-yilgi chempionlikni o'tkir eslatadi — g'alaba bilan tugagan mavsumni eslab, yangi avlod uchun shunday kunlarni qaytarishni xohlaymiz. Lekin mavsumdagi 27 ta oʻyin, 5 gʻalaba — bu omadsizlikdan koʻra boshqa narsa: yoshlikni yoʻqotish, oʻziga ishonchni yoʻqotish. Bunday statistikani koʻrgan muxlis sifatida uzoq vaqt oldin Anvar Berdiyevning vaqtida boʻlingan jamoaviy aql-aning yoʻqolishi hech qanday iqtibosga muhtoj emas. Stadiona avtobuslar bilan kelish uchun ham asosiy omil yoʻq — bu borada hozirgi "oltito‘rtlik" bilan solishtirganda masala atigi 10 foizni tashkil qiladi. Aslida asosiy yoʻqotish shundaki, yoshlardan tuzilgan jamoa maydonda oʻzini himoyachi qilib koʻrsatmoqda, "raqobatbardoshlik" esa boshqa tomondan kelmoqda — qachonlardir chempion boʻlish uchun kurashgan futbolchilar endi oʻz tarixiga qarshi chiqmoqda. Video yozuvlarda koʻrinib turgan noroziliklar shuni koʻrsatadiki, jamoaviy qadriyatlar yoʻqolganini anglash uchun ham bunday qoʻlqoplash oʻrniga, oʻyindan oldin qanday umumiy maqsad bilan yigʻilish kerak edi. 2024-yildek mavsumda yuzaga kelgan dushmanliklar jamoadan koʻra boshqa narsaning belgisi: futbolchilarning oʻzi endi oʻzlariga qarshi kurashmoqda. Qisqasi, oʻyinchilarning oʻzlari tanlagan yoʻlda keyingi qadamni ular koʻrishadi — biz esa ularga imkoniyat berishimiz kerak.

Qanaqa hol, Gancharenko qancha vaqt davom etsa-ku, buning oʻzi harakatni bildiradi! 2012-yilgi ruh bu yerda qayta tugʻilmaydi deb o'ylardim, lekin bugun ko'rdimki, o'yinchilarning ichki yondashuvi juda yomon ketayotgani haqiqat. 27 ta oʻyinda 5 gʻalaba — bu faqatgina yomon raqam emas, bu **bizning tariximizni oʻz qoʻlimiz bilan kaftdan uloqtirganimiz** degani! Bunga "oltito‘rtlik" kelishi bilan bogʻlab boʻlmas — asosiy yoʻqotish oʻzimiz bilan boʻlganimiz. Video qoʻlqoplashlar oramizdagi yoriqlarni ochib berdi: oʻyinchilar maydonda bir-biriga qarshi kurashmoqda, maydon tashqarisida esa — oʻzlarini. **Yurak bilan toʻp tepish** oʻrniga, oʻzlarini toʻpdek sindirmoqdalar! Hozir nima qilish kerak? Avvalo, **o'zimizdan boshlash** — klubimizning qadriyatlarini tushunish kerak, boshqa hech qachon yoʻq. Keyin esa — odamlar bilan ishlash, yoshlarni yetakchilikka oʻrgatish. Agar jamoaviy aql yoʻq bo'lsa, hech qanday murabbiy buni qaytara olmaydi. Qisqasi: **yoʻqotilganlar yoʻqolgan, ammo yoʻqotilishlarning oʻzidan chiqish yoʻllarini topishimiz kerak.** Shuningdek... bu vaqtda bayram qilish uchun joy yo'q!

Omonlik, jigarlar! Gancharenkoning vaqtidan beri boshlangan bu davrni qoʻlqoplashlar va ichki kelishmovchiliklar bilan oʻtkazib yubormaslik uchun bir necha sochini ochib oʻtaman. Avvalo, Gancharenkoning oʻyinchi qabul qilishdagi strategiyasi borasidagi tanqidlar asosan toʻgʻri, ammo bu holatni faqat u bilan bogʻlash — jamoaning oʻzini bilishini kamaytirish. 2012-yilgi chempionlikning asosiy omili boʻlmagan futbolchilar endi oʻsha tarixiy guruhning uyushganligini yoʻqotib qoʻydi. Yillar davomida "oltito‘rtlik" bilan solishtirganda obroʻ-e’tibor yoʻqotganini hisobga olsak, asosiy yoʻqotish shundaki, asosiy tayanch boʻlgan oʻyinchilarning oʻrtasidagi aloqalar buzilib ketdi. Video yozuvlardagi qoʻlqoplashlarni koʻrib chiqqanmiz — bu nafaqat oʻyinchilar oʻrtasidagi aloqani yoʻqotish, balki jamoaviy ruhning oʻlimi. 2024-yil dekabr oyida koʻrsatilgan 27 oʻyin, 5 gʻalaba natijasini koʻrib chiqsak, aslida bu raqamlar oʻyinning ruhiy holatini ham aks ettiradi: maydonda bir-biriga qarshi kurashgan oʻyinchilar oʻzlarini oʻzlariga qarshi kurashmoqda. Ammo asosiy nuqta shundaki, bu qiyinchiliklarni boshqa koʻplab jamoalar ham boshidan oʻtkazgan. Misol uchun, Real Madridning 2000-yillarning oʻrtalaridagi tanazzulini koʻrib chiqsak, ularning oʻyinchilari oʻrtasidagi ichki kelishmovchiliklar va asosiy futbolchilarning yoʻqligi ularni nihoyatdan pastlikka tushirgan edi. Ularning muvaffaqiyati qaytganida asosiy omil guruhning oʻziga eʼtiqodini qayta tiklaganlar — bu esa yaxshi yetakchilik va jamoaviy qadriyatlarni qayta oʻrganish orqali sodir boʻlgan. Shunday qilib, bizning yoʻlimiz ham shu yoʻl boʻlsin — avval oʻzimizdan boshlaymiz. Klubimizning qadriyatlarini oʻrganish, oʻyinchilar bilan ishlashda ular oʻrtasidagi aloqani mustahkamlash va murabbiylar bilan birgalikda jamoaviy ruhni qayta tiklash kerak. Chunki tarixni qaytarish uchun oʻz tariximizni birinchi boʻlib qayta oʻrganishimiz lozim.

qancha yildan keyin nima qilyapsan, deb o'ylardim — shu kunni kutib, maydonlarga ketaverardi, lekin endi chiroqlar yoqilmaguncha uyga qaytishga sabab izlamoqda jamoamiz. mening davrimda... 2012-yil chempionligini ko'rdim, ko'zlarimda shu stadionda umrboqi nurlar — yoshligimning eng yorqin kunlaridandir. qachonlardir sayilardik, yigitlar bir-birlarini turtmay, bir-biriga bog'lanishardi, maydonda ham, maydon tashqarisida ham. qayerdadir eshitgandimki, ushbu yillar uchun aytilgandir: "ota-onalarning ovozini tinglang", lekin aytmoqchimanki, o'sha davrlarda jamoaviy qadriyatlarni eshitgandimizda, uning ichida *o'zimizni* his qilishardi — bu shunchaki futbolchilik yoki murabbiylik degan narsa emas edi. shunday kunlarni qaytarishni xohlaymanmi? ana masalangizni ochib berdi. 2024-yilgi dushmanliklar, qoʻlqoplashlar, ichki kelishmovchiliklar — bularning hammasi bittagina narsaning belgisi: jamoamiz oʻz tarixidan uzoqlashmoqda. lekin oʻsha "oltito‘rtlik" kelishi bilan bogʻlab boʻlmaydi — asosiy yoʻqotish oʻzimiz bilan boʻlganimiz. oʻyinchilarni qabul qilishda omadli boʻlsak ham, qalbimizdagi maqsadni yoʻqotib qoʻydik. shuni koʻrsangiz, NeftchiFanat aytganidek, 27 oʻyinda 5 gʻalaba — bu raqamlar to'g'ridan-to'g'ri yurakdagi og'riqdir. 2012-yildagi chempionlik guruhining yorug'ligini unutib, shu vaqtda yigitlar bir-birlariga qarshi kurashmoqda, maydonda ham, maydon tashqarisida ham. yurak bilan toʻp tepish oʻrniga, oʻzlarini toʻpdek sindirmoqdalar. lekin tarixdan saboq olish mumkin — Real Madridning 2000-yillarning oʻrtalaridagi tanazzuliga qarasangiz, ularning oʻyinchilari oʻrtasidagi ichki kelishmovchiliklar va asosiy futbolchilarning yoʻqligi ularni pastlikka tushirgandir. ammo ular muvaffaqiyatni qaytarish uchun guruhning oʻziga eʼtiqodini qayta tiklaganlar — bu yaxshi yetakchilik va jamoaviy qadriyatlarni oʻrganish orqali sodir boʻlgan. shunday qilib, bizning yoʻlimiz ham shu yoʻl boʻlsin: avval oʻzimizdan boshlaymiz. klubimizning qadriyatlarini oʻrganish, oʻyinchilar bilan ishlashda ularning oʻrtasidagi aloqani mustahkamlash va murabbiylar bilan birgalikda jamoaviy ruhni qayta tiklash kerak. chunki tarixni qaytarish uchun oʻz tariximizni birinchi boʻlib qayta oʻrganishimiz lozim. yoshlar uchun yoʻl ochilsin, xalq bilan birgalikda — mana shu yoʻlda boshladik, mana shu yoʻlda davom etamiz.

O‘z uyimizda yigitlar g‘alabaga ishtiyoq bilan o‘ynamagani, shu stadionning ovoziga g‘ururlanib „bizning guli“ deb atalmaganini ko‘rib o‘zimning yoshligimni esladim — men 2008-yilning avgustida olimpiya o‘quv bazasida birinchi marta ushlangan dumaloq narsaning sovuq va qattiqligini hali ham eslayman. Hozir 27 ta oʻyinda 5 gʻalaba — bu o‘shandan beri dunyo o‘zgarganini koʻrsatuvchi haqoratomizdek tuyiladi. Beshinchi g‘alabamizning xotirasini bu haqda gaplashishni boshlashdan oldin, qadimiy tashkilotchilikdan qolganimiz — Tursunboy adirining koʻtariladigan yoʻllaridagi oqimlarning paytini kuzatishdek bir necha daqiqa o‘tib, shunday dedim: maydonda o‘ynamayaptilar, chunki oʻzlarini qanday tutish kerakini unutib qo‘yganlar. Shaklga ko‘ra “oltito‘rtlik”ga o‘xshagan, ammo asosiy jihat — qiziqish yoʻqligi. Bir vaqtlar tashkil etilgan jamoa uyida yoʻqligi kabi, buning oʻzi ham oʻyinchi tanlashda asosiy omil emas edi. Bundan yigirma yil oldin bo‘lgani kabi, shu yerda ham jamoani birlashtirgan narsa bor edi — **o‘yinchilarning ota-onalari bilan birgalikda o‘tkazgan kechalar, reytingini o‘sha paytlarda biz o‘ylagan o‘yindan ko‘ra yuqori boʻlgan mahalliy talabalarni hayratga solgan qishloq futboli**.

27 oʻyindagi 5 gʻalaba — bu boshlanishdan xato. Ha, bunday raqamlar hayron qilishini bilaman. Lekin meni qoʻrqitadigan narsa shundaki, buni koʻrish uchun hisobot kerak emas. Bu — oʻsha 2012-yilgi ruhning yoʻqolganini koʻrsatuvchi, bevosita qalbimizdagi qoʻziqorindek oʻsib borayotgan haqiqat. Men oʻsha vaqtlarni yaxshi eslayman — maydonlar toʻlib-toshgan, chiroqlar ostida futbolchilar qattiqqina „oila“ kabi yurishardi. Endi esa omadli oʻyinchilarni qoʻlga kiritdik, lekin ular oʻsha qadriyatlarni qabul qilmayaptilar. Oʻtkazilgan video tasvirlar shuni koʻrsatadiki, ular oʻzlari bilan kurashmoqdalar, maydonda ham, maydon tashqarisida ham. Bu nafaqat oʻyinni yoʻqotish — bu oʻz tariximizni qoʻl bilan yuvib ketishdek. Sizga bir misol: 2012-yilda chempion boʻlgan guruhga nazar soling. Ularning orasidagi aloqa nafaqat maydonda, balki shaxsiy hayotlarida ham boʻlgan. Ular bir-birlarini turtib qoʻymasdilar, aksincha — bir-birlariga boʻgʻin-boʻgʻin yopishib, birgalikda gʻalaba uchun kurashdilar. Hozir esa nima? Qoʻlqoplashlar, dushmanliklar, oʻyinchilar oʻrtasida boʻlinishlar. Bularning barchasi shuni koʻrsatadiki, jamoaviy aqldan boshqa hech narsa yoʻq edi. Agar avval „oltito‘rtlik“ kelishi asosiy omil boʻlsa, endi asosiy yoʻqotish — oʻzimiz bilan boʻlganimiz. Meningcha, bunday holatlarni boshqa koʻplab jamoalar ham boshidan oʻtkazgan. Masalan, Real Madridning 2000-yillarning oʻrtalaridagi tanazzulini koʻrib chiqsak, ularning ham ichki ziddiyatlari boʻlgan. Lekin ularning muvaffaqiyati qaytganida asosiy omil guruhning oʻziga eʼtiqodini qayta tiklaganlar edi. Shunday qilib, biz ham oʻz yoʻlimizni oʻylab topishimiz kerak. Avvalo, klubimizning qadriyatlarini oʻrganishimiz kerak — bu yerda „oila“ gʻoyasi oʻtib boʻlgandek tuyiladi. Soʻngra, oʻyinchilar oʻrtasida aloqani mustahkamlash, murabbiylar bilan birgalikda jamoaviy ruhni qayta tiklash. Sababi, tarixni qaytarish uchun oʻz tariximizni birinchi boʻlib qoʻl bilan ushlab olishimiz lozim. Yoʻqotilganlar yoʻqolgan, lekin yoʻqotilishlarning oʻzidan chiqish yoʻllarini topishimiz mumkin. Faqat uning uchun oʻz-kuzimiz bilan soatlab suhbatlashib, umumiy maqsad uchun yigʻilishimiz kerak. Chunki boshqa hech kim buni qilishni oʻylamaydi.

Kecha tunda uyqusiz yotib, 2012-yilgi Chempionlar chempionatining finalini qayta koʻrishga ulgurdim — u vaqtlarning nuri oʻsha stadionda hali ham yonib turibdi, meni qichqirtirib yubordi. NeftchiFanat aytganidek, 27 ta oʻyinda 5 gʻalaba... bu raqamlar to'g'ridan-to'g'ri xalqning yuragidagi og'riqni ifodalaydi, chunki bu jamoani tashkil qilganlar orasida *biz* — muxlislar — xam bor edik. Men shuni bilaman: Bunyodkor 2024-yilda yoʻqotgan narsa futbolchilik bilan bogʻliq emas, bu ichki kasallik — oʻsha "oltito‘rtlik"ni oʻrnatish bilan bogʻliqligi yoʻq, asosiy yoʻqotish *oʻzimiz bilan* boʻlganimiz. Gancharenko o'z vaqtida qoʻlga kiritgan oʻyinchilarning hammasi texnik jihatdan yetuk boʻlishi mumkin, lekin ularning ichki aloqalari yoʻqolib ketgan. Malikaminbardan74 bilan birgalikda aytaman: yurak bilan toʻp tepish oʻrniga, ular oʻzlarini toʻpdek sindirmoqdalar! Video qoʻlqoplashlar oramizdagi yoriqlarni ochib berdi — oʻyinchilar maydonda bir-biriga qarshi kurashmoqdalar, maydon tashqarisida esa oʻzlarini. Real Madrid misolida boʻlgani kabi, ular guruhning oʻziga eʼtiqodini qayta tiklashlari kerak, ammo bu yoʻlda birinchi qadamni *biz* qoʻymiz. Sardor_Toshkentning o'sha esda qoladigan 2008-yil avgust oyidagi soʻzlari mening yoshligimni eslatdi — oʻshanda biz jamoani *oila* deb bilardik. Endi esa oʻyinchilar oʻzlarini qanday tutishlarini unutib qoʻyganlar. Lokomitiv yaxshi aytgan: bu yoʻqotish tarixni qoʻl bilan yuvib ketishdek. Ammo yoʻqotilganlar yoʻqolgan, yoʻqotilishlarning oʻzidan chiqish yoʻllarini topishimiz mumkin. Mening taklifim: oldindan rejali, umumiy maqsad uchun yigʻilishlar oʻtkazish. Yosh oʻyinchilarni yetakchilikka oʻrgatish, mahalliy talabalarni qoʻllab-quvvatlash orqali klubimizning qadriyatlarini qayta oʻrganish. Chunki tarixni qaytarish uchun avvalo oʻz tariximizni qoʻl bilan ushlab olishimiz lozim.

Chiziqlar oʻtib ketayotganini koʻrsam ham, yuragimda bitta maʼnosi bor — nega buning oʻziga vaqtdaimizda e’tibor bermadik? 2012-yil chempioni guruhining yorugʻligidan uzoqlashib ketdik-ku! 27 oʻyinda 5 gʻalaba… bu raqamlarni koʻrganimda orqamni sovutib ketgandek boʻladigan hayajon qilmay ketdim. Keling shunday qilsak: oʻyinchilarni tanlashda „klubimiz qadriyatlari“ni asosiy omil qilib qoʻysak? Avval oʻzimizdan boshladik — ular bilan shaxsiy suhbatlar oʻtkazib, „oila“ gʻoyasini yana tiklaymiz. Real Madrid oʻsha tanazzulidan soʻng oʻziga eʼtiqodni qayta tiklaganini bilamiz — biz ham shu yoʻlda borishimiz mumkin. Video qoʻlqoplashlar oramizdagi yoriqlarni koʻrsatib turibdi, lekin buni oʻzgartirish uchun *biz* qoʻliga dastur boshlamiz! Maydonda toʻp tepish oʻrniga oʻzlarini sindirmoqchi boʻlgan oʻyinchilarga yurak bilan gapirib, ularga „esingizda boʻlib, birgalikda ishlash“ degan hissiyotni uygʻotamiz. Emdi savol: bu qanday qilish mumkin? Mahalliy talabalarga eʼtibor berib, yoshlarni yetakchilikka oʻrgatib, hammamiz bilan umumiy maqsadni oʻrnatamiz! Chunki boshqa yoʻl yoʻq — tarixni qaytarish uchun oʻz tariximizni *oʻzimiz* qayta oʻylashimiz kerak… zoʻr-ku shu! 🔥💪🔴

Hmm… oʻtgan hafta soʻnggi oltita oʻyinda jamoamizning maydonga chiqishini tomosha qilib oʻtirdim. Stadium oʻz chiroqlarini yotqizgandek, oʻyinchilar esa tanlashning qoʻpol xatolarini qilishgan — bu nafaqat texnik nuqson, bu qalbni ezuvchi gʻalayon edi. 2024-yilning yozida Neftchiga qarshi oʻyinda qilganimizdek kattalik, oʻsha vaqtlarning kuchi endi yoʻqdek tuyuldi. Yozda oʻtkazilgan 27 oʻyinda allaqachon beshta gʻalaba olganmiz, lekin bu raqamlar xalqni mamnun qilishdan uzoqda — aksincha, bu xalqning koʻnglini qaytarishimiz uchun qoʻngʻiroqdir. Birinchi marta oʻz uyida "Paxtakor"ga qarshi oʻyinda oʻynaganda, oʻshanda bu hududning gullaridek yashil ekanligini unutib qoʻydim. Ota-onalar oʻz farzandlari bilan, yoshlar esa katta oʻyinchilar bilan birga kelar edilar — bu borada hech qanday farmoyish kerak emas edi. Hozir esa mahalla ichidagi oʻyinlarni tomosha qilish uchun hech kim kelmayapti, vaqti-vaqti bilan kelganlar ham qoʻrqib ketishadi. U shunday vaqtlar boʻlardi — "oltito‘rtlik"ning yillari, ular oʻzaro qattiqroq oʻrtoqlashar, ammo maydonda ham, hayotda ham bir-birlarini koʻtarganlar. Endi esa qoʻlqoplash, dushmanlik va oʻyinchilar oʻrtasidagi boʻlinish — bularning hammasi bizning tariximizdan voz kechishimizdir. Albatta, Real Madridning 2000-yillarning oʻrtalaridagi tanazzulini eshitganman, ularning oʻyinchilaridan aytganlardek, guruhning oʻziga eʼtiqodini qayta tiklash vaqt olgan. Lekin bizning yoʻlimiz ularning yoʻlidan oʻtmaydi — bizning tariximiz boshqa, oʻyinimiz boshqa. Bizning eng yirik qudrati — yurakimizdagi maqsad. Uning uchun birinchi qadamni maydondan tashqarida qoʻyishimiz kerak: oʻyinchilarga klubimiz qadriyatlarini eslatib berish, ularni mahalla jamoalari bilan yaqinlashtirish, shuningdek, yoshlarni yetakchilikka oʻrgatish. Qayerga borishimiz kerak? Bu savolga hozirda javob yoʻq — lekin shunday yoʻl bor, unda qadriyatlarimiz, tariximiz va *bizning* ovozimiz bor.