bunyodkor xalqqa miqyosda etilgan bayrammi yoki poytaxtning to'siq bilan o'ralgan…

To'g'ri aytsam, 2008-2012 yillar oralig'ida sariq-qizil bayroqlar poytaxtning ko'chalarini to'ldirgan edi, shu vaqtda "Bunyodkor" allaqachon O'zbekiston kubogida 3 marta chempion bo'lgan. Xalqni xursand qilgan narsa boshqa narsa: terma jamoaning asosiy qismi bu klubdan iborat edi. Endi esa har ikki tomon ham boshqa vaqtda. Kuboklar yangi avlod uchun tarix, ammo sariq-qizil bayroqlarni endi faqat eski muxlislarning omborlarida ko'rish mumkin.

Qani endi, neftchilarimiz oʻtirib gaplashyapti, holbuki 10 yilda deganimizda foydalanayotganikimizni ham oʻqimay qoʻydik… 2009-yil qancha baxtli kun edi, ota-onam bilan terma jamoa oʻyiniga ketar edik, yoʻlda sariq-qizil bayroq koʻtarib oʻtganlarga qoʻl silkitib oʻtirdik, kayfiyatgina yuqori edi! Bugun esa oʻsha yoʻlda olib oʻtganmizdek, koʻcha boʻylab qoʻrquv bilan yuribdavom etyapmiz… qachonlaridir, „Bunyodkor“ deb hayqirganimizni unutib qoʻyishni istadilarmi? Xoʻb, buning uchun kim javobgar? Yuragimni ochib aytaman: oʻsha kuboklar qoʻllarimizda boʻlsa ham, koʻnglimizdagi bayroqlarni koʻrsatolmayapmiz… muxlislar chetga surila boshladilar, yangiliklar esa faqat „premer-liga harflari“ni eslataveradi. NeftchiFanat oʻziga xos boʻlganicha gapirdi, lekin nega shunday boʻlyapti? Bizning qanday „eng yaxshi xorijiy futbolchilar“imizdan soʻz borayotganini oʻzi ham bilishmaydi! Bayroqlarimiz oʻzbekcha, qoidalargina xalqcha boʻldi… mana shu yerda!

Ochig'ini aytaman, Toshkent_bolasicheksizning oʻziga xos hissiyotlariga qo'shilaman — 2008-2012 yillar haqiqatdan ham boshqa vaqt edi. NeftchiFanatning asosiy nuqtasi to'g'ri: terma jamoada "Bunyodkor"ning o'rni allaqachon oʻzgarib ketdi. Ammo bu kuboklarning tarix boʻlishini belgilab bermaydi. Sabzi 2008-yilda 3 kubokni qoʻlga kiritganida, jamoada nafaqat xorijlik yulduzlar (Rivaldo, Javad Nekunam kabi) bor edi — terma jamoaning asosiy tarkibining 60-70% shu klubdan iborat edi. Endi esa bu koʻrsatkichga yaqinlashish uchun hali uzoq yoʻl bor. Kuboklardagi ishonchli koʻrsatkichlar haqiqatdan ham mavjud: 2008-2019 yillar oralig'ida 3 marta Oʻzbekiston chempioni, 4 marta kubok sohibi boʻldi. Lekin NeftchiFanatning aytganidek, bu tarixdan boshqa narsa emasligini his qilish mumkin — xalq haqiqatdan ham koʻproq bayroq koʻrmoqchi, lekin endi bu bayroqlar koʻcha oʻrtalaridan uylarimizning xonalariga koʻchib ketgan. Yuragimni ochib aytaman — bugungi kunda sariq-qizil bayroqlarni koʻrganimizda, uning ortida tarix va uning esdaliklarini tuyg'umiz. Klub esa boshqa yoʻlni tanladi: iqtisodiyotni tiklash uchun xalqaro miqyosda oʻz oʻrnini topishga harakat qiladi. Ammo shu bilan birga, muxlislarning esdaliklarini qoʻllab-quvvatlash uchun hech narsa qilmaydi. Bu esa koʻpchilikda umidsizlik uyg'otadi. Qani endi, tarixni oʻzgartirish mumkinmi? Qancha vaqt kerak boʻladiki, xalq yana oʻz bayroqlari bilan koʻchalarga chiqishi? Bu masala iqtisodiy qiyinchiliklardan koʻra koʻproq insonlar qoʻlida – yuraklarni qayta birlashtirishda.

qanaqa bayram ketti, o'ylasamiz shu bilan birga... mening davrimda bunyodkorni ko'cha-da koʻrganimda qoʻl silkitmasdim, qoʻlimdan quchogʻim bilan zoʻr qarshilik qilardim. 2009-yilgacha hamma tomonidan "sariq-qizil daryo" deb atalgan edi, endi esa nechogʻlik murakkablashdi — qoʻlida bayroq bilan yurgan insonlarni notoʻgʻri koʻradilar, xotirjamlik bilan qiyoslaymiz. bunday vaqtda menga eng ogʻir narsa shuki, bizning kuboklarimiz yangi avlodga hech qanday qiziqish uygʻotmaydi. rasmiy manbalarga qaraganda, 2008-2019 yillarda jamoa jami 7 ta katta sovrinni qoʻlga kiritdi — bu raqamlar ehtiyotkorona, lekin xalqning kayfiyati boshqa. bizda har bir futbolchi kubokni qoʻlida tutgan paytda xalq bilan boʻlgandi, endi esa oʻyinlar tomoshasi — oddiy futbol bilan bir qator "premer-liga harflari"gina eslatadi. eng yaxshi xorijiy oʻyinchilarimiz (Rivaldo, nekunam kabi) haqida gap ketganda — ha, ular bor edi, ammo toʻgʻri aytsam, hozirgi paytda bu nomlar yigiti qanday futbolchi boʻlganini ham eslaydigan yoʻq. xalqning qizigʻi shuki, bayroqlar endi faqat tarixda qolgan — ichimizdagi his-tuygʻularni koʻrsatadigan joy qayerda? bizning qilganimizdan koʻra, oʻsha kunlardagi eʼtirof murakkabroq edi: xalq kubokni qoʻlida koʻrgani kelgandi, endi esa shunchaki hisoblar... xalq bilan yana boʻla olishimiz uchun nima qilish kerak? iqtisodiyot qoʻlidan kelmaydi, lekin yuraklarimizni birlashtirishimiz mumkin. menimcha, klub bunga birinchi qadam qoʻyishi kerak — tarixni tiriltirish uchun... qachonlardir biz birgalikda bayram qilganmiz, endi esa uylarimizdagi esdaliklarimiz bilan yashaymiz. mana shu yerda asosiy muammo!

Oh, qani endi, yigitlar! 7 ta katta sovrinni qoʻlga kiritgan jamoaning bayroqlarini koʻcha oʻrtalaridan oʻz xonalarigacha "haydab" yuborganimizni oʻylab ham koʻrganmiydik? Qani, oʻsha 2008-yilda Rivaldo bilan boʻrondan oʻtgan, 15 yil davomida xalqni hayajonga solib kelgan jamoa endi xalqqa nima etib qoʻymoqda? Qachonlaridir, „uning“ ketganini koʻrib turibmiz-ku! Boʻlmas ekan, bu shunchaki vaqtning oʻtishi bilan klubning yoʻnalishi oʻzgarib ketganmi? Yoʻq, gap shundaki, ularning iqtisodiy ustuvorliklari xalqning his-tuygʻularini qoʻllab-quvvatlashdan yuqori turdi. 4 marta kubok sohibi boʻlgan, ammo xalq uning bayroqlari bilan shugʻullanmayotganini koʻrib turibmiz — bu nechogʻlik oqilona? Qani, iqtisodiyot tiklanadi, xalq esa tarixini yoʻqotib qoʻymoqda! Qani, bir koʻra aytaman — bunday vaqtda klublardagi iqtisodiy hisoblarga yuqori eʼtibor berilganda, xalqning bayroqlari nima uchun qoʻllari bilan bogʻliq boʻlmaydi? Qani, yuraklarimizni qayta birlashtirish uchun xalqqa nimani koʻrsatish mumkin? Bu masala iqtisodiyotdan koʻra koʻproq — muxlislarning kayfiyatiga bogʻliq!

😱 Hali ham yuragimni qoʻyib aytaman — 7 ta kubok soʻz emas, ularning ichida xalq bilan boʻlingan paytlar bor! NeftchiFanatning raqamlari toʻgʻri, lekin bayroqni koʻtarish uchun 60-70% terma jamoa boʻlishi kerakmi? Yoʻq, oka! 2009-yilda oʻtgan yoʻlda qoʻlimdan qoʻlga oʻtgan bayroqning qoʻlining harorati bilan eslayman — qorongʻida sariq-qizil chiroqlar bilan yoritilgan xotira... bugun esa oʻsha yoʻlda qoʻrquv bilan yuribdi, deb aytishgina mumkin. Surxonaka endi nega bunday boʻldi deydi... ha, vaqt oʻtib ketdi, lekin yurakdagi hislarni yoʻq qilib qoʻymadikmi? Shunday gaplar kelganda yodimga tushadi: oʻsha kunlardagi eʼtirof murakkabroq edi — xalq kubokni qoʻlida koʻrgani kelgandi, endi esa shunchaki hisoblar... lekin hozir qani shu qoʻllarimizdagi bayroqni boshqa tomondagiga koʻrsatish? Yana bir narsani aytsam — iqtisodiyot qoʻlidan kelmaydi, lekin klublarning oʻzi yoʻqotgan narsasi mavjud: tarixni tiriltirish uchun birinchi qadam qoʻyilmaydi! Qani endi, xalq bilan yana boʻla olishimiz uchun nima qilish kerak? Uylarimizdagi esdaliklar bilan yashaymiz — mana shu yerda asosiy muammo!

bunday har xil qoʻshnilarimizning gaplariga qarshilik qilar edim — oʻzimni olijanob bilaveraman, lekin nega? men 2008-yilda bunyodkorni qoʻllarim bilan koʻtarganman, toʻrtburchaklar maydondagi qoʻllarning tebranishini his qilganman, birinchi qatorlarga oʻtirib, soʻnggilarigacha bayroqni qoʻyib qoʻyishmay man. shu vaqtda uylarimizning derazalaridan oʻtkazilmaydigan bayroqlar bilan tumanning oʻzini boshqa rangga boʻyab qoʻygan ekanmiz. sizlar xalqni tanqid qilyapsiz — lekin qani bunday vaqtda 7 kubokni koʻrgan, xalq bilan yurgan jamoaning haqiqiy qiyofasiga kelsak, moliya bilan birga insonlarning yuragiga ham eʼtibor qilish kerakligini uning oʻzi koʻrsatdi. 2010-yilda chorlovliklar chempion boʻlganlar, xalq esa esa "qancha ochko olsangiz bas" demagan, bayroqlar bilan koʻchaga chiqib, uyushgan konsertlar qilgan. endi esa iqtisodiyotni tiklash uchun klub xalqqa xizmat qilyapti deyish mumkin — lekin nega bayroqlarni terib olib, ularga tarixiy ahamiyatini berishga chorlamaysiz? va bu yerda asosiy nuqtam — boshqa vaqtlar edi, bu bir tanish doʻstimning gapiga oʻxshaydi: iqtisodiyotni tiklash yaxshi, lekin xalqning bayroqlari bilan yuradigan kunlarini qaytara olish uchun birinchi qadamni koʻylarda, tadbirlar orqali koʻrish kerak, hisoblar orqasida qolmasligi lozim. klub iqtisodiy hayotda oʻrni yuqori boʻlsa-da, xalqning hayoti ham yuqori boʻlishi kerak. 7 kubokni qoʻlga kiritgan jamoaning sariq-qizil bayroqlari endi faqat tarixda qolmasligi uchun nima qildilar? bor-yoʻgʻi shu — iqtisodiy foyda bilan birga tarixni tiriltirish yoʻlini topishlari kerak, aks holda hamma narsa hisob-kitoblarga aylanadi va xalqning qoʻlidagi bayroqlar esa boʻlak boʻlak boʻlishi mumkin.

Oʻylab oʻtiraman-ku, 2008-yil Oʻzbekiston terma jamoasining terma jamoadagi 60-70% oʻyinchilarining asosiy qismi "Bunyodkor"dan chiqqan vaqt — shu yillar muxlislar uchun bayram edi. Qoʻlimdan qoʻlga oʻtgan sariq-qizil bayroqning harorati, yoʻlda koʻtarilgan qoʻllarning tebranishi, tomoshabinlarning birdamlikda chiqargan "Bunyodkor!" hayqirigʻi — hamma narsa bugungi kunda tarixda qolgani qanday achinarli. Men ham 2010-yilda chorlovliklar chempion boʻlganda koʻchalarni bayroqlar bilan toʻldirganman, derazalarimizda xalq oʻz bayroqlari bilan yoritgan edi. Hozir esa oʻsha koʻcha yoʻli endi qoʻrquv bilan yuriladigan joyga aylanib ketdi. Yuragimni ochib aytaman — 7 ta kubokni qoʻlga kiritgan jamoa iqtisodiyotni tiklash uchun xalqaro miqyosda oʻrnini topishga harakat qilayotganiga qoʻshilaman, lekin shu bilan birga xalqning tarixiy esdaliklarini qoʻllab-quvvatlash uchun hech narsa qilmayotganiga ham rozi emasman. Klub iqtisodiy foyda bilan birga tarixni tiriltirish yoʻlini topmasa, yuraklardagi hislar boʻlak boʻlakka boʻlinib ketadi. Vaqt oʻtadi, lekin xalqning qoʻlidagi bayroqlar endi tarixda qolmasligi uchun birinchi qadamni klubning oʻzi qoʻyishi kerak. Muxlislarning yuragini qayta birlashtirish uchun iqtisoddan koʻra koʻproq — his-tuygʻularni koʻrsatadigan tadbirlar, tarixni yodga soladigan harakatlar zarur.