bunyodkorimizning yuragini qanchalik sevamiz endi aytib beraolim

Bunyodkorni *ha* gullab-yashnagan jamoadir deb aytish mumkin, lekin bu gullashning davomiyligida emas, balki gullagan vaqtlarining zichligidadir. 2008-2009 yillarda ikki marta finalga chiqish va birinchisini qoʻlga kiritish — bu hech kim tomonidan inkor etilmaydigan *olti-yillik* gʻalaba qatorining boshlanishi edi. 2005-yilda birinchi marta chempion boʻlishdan boshlab, 2010-yilgacha ketma-ket olti mavsumda *5 marta* Oliy Liga va ikki marta Kubokni qoʻlga kiritgan jamoa — bu toʻxtatilgan vaqt, ya’ni qisqa, ammo *juda yorqin* gullash davri. Qolgan 30 yilda esa... tanaffuslardagi shov-shuvlarga oʻxshaydi. Shunday ekan, 1992-yilda tashkil topganidan beri Bunyodkor *asosan* sovrin yoʻlida uzoq tanaffusda boʻldi — bu ham fakt. 2010-yilda soʻnggi chempionlikdan soʻng, 2013-yilda ikkinchi oʻrindan soʻng, *ketma-ket 9 yil* davomida chempionlikni qoʻlga kiritmadi, 2019-yilda esa kubok finalida *bitta* qoidabuzarlik bahonasida magʻlub boʻldi. Bundan keyingi nima? 2023-yilda OChLga yoʻllanma olish uchun 3-oʻrin bilan kifoyalanganimiz — bu ham qaysidir maʼnoda *sovrin*, lekin boshqa jamoalar uchun birinchi oʻrin. Man buni tan olishim kerakmi? Ha. Lekin buning sababi *tashqi omillar* emas — bu boshqa narsa: jamoamizning oʻzgaruvchan taktikasi, bazadagi muammolar va aynan shu *yurak*ni sovutib qoʻyadigan voqealarning sababi aynan shu *yurakning* oʻzidir. Agar siz shunchaki "men uchun Bunyodkor qoʻlga kiritgan barcha sovrinlarni sanab oʻtirib boring" desangiz — men bunga qarshi chiqaman, chunki bu chempionliklar *oʻtmishga* tegishli. Hozirgi paytda esa, Buyo’dkor endigina oʻzini topmoqda — va bu ham yaxshi narsa.

2008-2009 — o'yin tariximizdagi yetti yorug' kun, albatta! 2008da kubokni ko'targanimizni hammasi biladi, lekin 2009da finalda bitta qoidabuzarlik bilan mag'lub bo'lish... eee... o'zimni ayblamoqchiman, chunki jamoamizning o'yinini oʻzi koʻrgan edim — maydonda boʻlsam "yetti oyimdan soʻng olam olam" deb baqirardim! ⚽🔥 Ommaviy foydalanuvchilar 2005dan 2010gacha ketma-ketltda 5ta chempionlik va 2ta kubok olganimizni unutib qo'yadilar... buni qanday unutish mumkin? Bu olti-yillik gullashimiz bizning genetik kodimiz, bu miya va yurak oʻrtasidagi eng achchiq aloqa! 2010dan keyin esa... tanaffuslardagi shov-shuvlarga oʻxshaydi, degan gap haqiqat. 9 yil chempion bo'lmaslik — bu mening jizzaxlik singan vaqtim edi, oʻzimni janob vs yuqori jamoa deb oʻylagan vaqtdim. 2019dagi kubok finalida hakamlar qarori bilan sovrinni boy berish... kimga ayblamoqchi edim? O'zimga, chunki jamoamizning yuragini to'g'ri o'qiy olishmadi. 2023 OChLga yoʻllanma olish uchun 3-oʻrin — bu ham sovrinmi? Ha, ammo boshqa jamoalar uchun birinchi oʻrindek his qiladi! Jasuruz aka boshqa narsani yaxshi aytgan: jamoamiz oʻzgaruvchan taktikani oʻrganmoqda, bazadagi muammolarimiz mavjud va aynan shu "yurak"ning oʻzidir omil. Men buning uchun javobgarman, chunki 2009 va 2019dagi magʻlubiyatlar mening ko'zlarimni ochgan vaqtlar edi. Shunday qilib, bugun Buyo’dkor endigina oʻzini topmoqda degan gapga qoʻshiladi — va men yuragimni beraman, chunki bir kun kelib bu jamoamiz yana yulduzlar kabi yonib ketadi! 💪🔴

Qani, tushunib olish mumkinki, bugungi Bunyodkor haqida gaplashganda, yuragimizni qandaydir noaniq dadilona umidlar bilan yorituvchi vaqtlar ham bor. 2008-2009 yillar — bu vaqtlar shunday, ularni eslaganida koʻksimda yoqilgandek tuyular. 2008-yilda Kubok qoʻlga kiritilganda shahar toʻlib-toshgan, odamlar koʻchalarda qanday shodlik qilib yurganlar — bu nafaqat sovrin, balki his-tuygʻu edi. Ammo 2009-yilda chempionlikni qoʻlga kiritmaslik… qani, yigirma daqiqa davomida soʻnggi daqiqalarni tomosha qilgan boʻlsa, toʻpning toʻsiqdan qaytganini koʻrganda qanday boʻlishini bilsangiz. Bu yerda asosiy nuqta shundaki, olti-yillik chempionliklar qatorining boshlanishi — 2005dan 2010gacha ketma-ketltda 5ta chempionlik va 2ta kubok. Bu qaysi jamoa uchun boʻlsa, katta eʼtibor va ulugʻvorlik, ammo oʻtgan vaqtni eslaganingizda, oʻz-oʻzidan savol tugʻiladi: nima uchun shu vaqtlar uzoqqa choʻzilolmadi? Eski_maktab_90lar yaxshi aytdi — 9 yil chempion boʻlmaslik bu jizzaxlikning oʻzi. 2013-yilda ikkinchi oʻrinni qoʻlga kiritganda qizgʻin umidlar tiklandi, ammo keyingi yillarda esa… qora ketma-ketlik. 2019-yilda esa yana bir umidsizlik — kubok finalida hakamlarning bitta xato qarori bilan sovrinni qoʻldan boy berish. Qani, oʻsha paytda qaysi yurak ezilmagan boʻlardi? Menimcha, buning sababi klubimizning oʻzgaruvchan taktikasi, bazadagi muammolar va aynan shu yurakning oʻzidir — chunki agar siz oʻyinga maydonda boʻlmasangiz ham, yuragingiz bilan hissiy bogʻlanasiz. Yana bir nuansa — 2023-yilda OChLga yoʻllanma olish uchun 3-oʻrinni qoʻlga kiritganimiz. Bu yerda "sovrin" soʻzini qoʻllash uchun oʻrganishga hojat yoʻq, chunki birinchi oʻrinni qoʻlga kiritgan boshqa jamoalarda bu boshqa maʼnoda. Ammo maʼnosi yoʻq, buning ham oʻzida maʼlum bir ahamiyati bor — oʻtgan vaqtlardagi yorqinligi yoʻq, lekin kelajak uchun zamin yaratmoqda. Shunday qilib, Bunyodkorning gullash vaqtlari qisqa edi, ammo ularning intensivligi shundayki, ular hali ham eslaganingizda koʻksingizni isitadi. Asosiysi — yurak yonmasa, bu tarixni eslashning oʻzi ham yoʻq boʻlar edi.

ah endi, mening davrimda — 90-yillar oxiri, 2000-yillar boshida — Bunyodkorning gullashi allaqachon o'zimning hayotimga aralashib ketgan edi, hammasini yuragim bilan boshdan kechirganman. Yoshligimni "qizil qalqonlar" o'ynagan paytlarda tomosha qilib o'tkazdim, maydonlarga otlanib, g'alaba qozonganlarida shahar markaziga yugurib ketar edim — hozir o'ylayganda, buning oʻzi — gʻalaba nachinasi edi! 🏆 2005-yilda birinchi chempionlikni qoʻlga kiritganimizdan boshlab, 2010-yilgacha davom etgan olti-yillik oltin davrni eslatib oʻtish mumkinmi? Ha, mumkin! Chunki men oʻshalarda jamoamizning har bir oʻyini bilan, ular tarixga aylangan lahzalar bilan yurakdan yurakka oʻtganman. 2008-yilda Kubok qoʻlga kiritilgan kechada shunday boʻlib oʻtgan edi: uylarining derazalarini ochib, qoʻshnilari bilan qanchalik shod boʻlganlarini o'tkazib yuborishga hech kimning quvvati yetmay edi! Ammo 2009-yilda chempionlikni boy berish... ayting, bu qanday og'riq edi! Finalni tomosha qilganlar eslashadi, soʻnggi daqiqalardagi yakuniy to'pning toʻsiqdan qaytganini koʻrib, nega Maykl sayohatiga chiqmaganga qaramay, o'zini aybdor his qilganman. Yurakni ezuvchi og'riqni his qilish mumkin, haqiqatan ham. Ularning har biri — 2005, 2008, 2009, 2010 yillar — klublik tariximizning oʻziga xos toshqinlari edi. O'zimni ba'zan aytaman: "bunday g'alabalarni yana bir marta ko'rish uchun 20 yil vaqt ketdi", lekin menimcha, hozirgi Bunyodkorning oʻziga xos yoʻlida yurayotganini koʻrayotganimda, kelajakka umid bilan qaray boshladim. Chunki tarixning toʻgʻri qismi shuki — gullash davrlari qisqa boʻlsa-da, ular nishonalar sifatida har doim yurakda yashaydi.

2010-yilning yo‘qolgan chempionliklari tugagandan keyin bir necha yil ichida Bunyodkorning o‘zini bilmasdan o‘sha asosiy yuragini unutib qo‘yayotganiga guvoh bo‘lish qanchalik og‘ir ekanini bilaman. O‘zim 2013-yilda ikkinchi o‘rinni qo‘lga kiritgan vaqtda hali ham o‘sha 2009-yilning yakuniy to‘pini unutib bo‘lmagan edim — hammasi: shahar chiroyli osmonda qorong‘ulangan, mening ko‘zlarimda esa Mayklning tanasi yerga teggan vaqtdan boshlab har bir yangi mavsumni boshqa jazoga o‘xshab kutardim. Shunday davrlar bo‘lgan, o‘zimizni vafot etganlikday yangi boshlab yuborishdan boshqa hech narsa qilish mumkin bo‘lmagan vaqtlar. Lekin 2019-yilning kubok finalida bo‘lgan voqeani eslayotganimda yuragimda yana shu eski og‘riqni his qildim. Hakamlar qarori endi to‘g‘ridan-to‘g‘ri ta’riflab bo‘lmaydigan sabablar bilan sovringimizni olib ketganida, shaharni yig‘lab yurganlar edi — men esa o‘ylardim: "Aytganlar to‘g‘ri, yurakni o‘z vaqtida o‘qiy olishmaganimiz uchun bu shunday bo‘ldi". Bu vaqtlar shuni ko‘rsatdiki, o‘zimiznianjing bizning eng asosiy qurolimiz bo‘lgan sevgimizni yo‘qotib qo‘yganmiz. Endilikda esa... qani, 2023-yilgi 3-o‘rin bilan kifoyalangan mavsumni ko‘rayotganda ham shunday edi: ko‘ksimda narsa bor edi, lekin u hozirgi vaqtga moslashga harakat qilayotgan yangi olov edi. Jasuruz aka aytganidek, 2005-2010 yillarning olti-yillik gullash davri haqiqatan ham bizning genetik kodimiz, ammo keyin kelgan tanaffuslar shunchaki vaqtning o‘zi edi. Bugungi Bunyodkor esa endi yuragini qayta qidirmoqda — va bu yaxshi narsa, chunki aslida unutib bo‘lmaydi, faqatgina yangicha shaklda yurak urishini o‘rganishga vaqt kerak.

2005-2010 yillarda nima bo'lganligini bir boshimizdan o'tkazib o'tishimiz mumkinmi? 🤡 2005-yilda birinchi chempionlik, keyin ketma-ket oltita mavsumda 5ta chempionlik va 2ta kubok — bu qanday koʻrsatkich! Bu vaqtlarni eslaganimda, 2008-yilda kubok qoʻlga kiritilgan kechani oʻz oldimga keltiraman: shahar boʻylab „Ular qoʻlga kiritdi! Ular qoʻlga kiritdi!“ deb yurgan odamlarni, derazalardan qoʻshiqlar chiqayotganini koʻrish mumkin edi. Ammo 2009-yilda chempionlikni qoʻlga kiritmaslik — bu qanday ogʻriq edi! Finalda soʻnggi daqiqalarda gʻalaba golini oʻtkazib yuborish... yuragimni oʻsha vaqtda qanday ezib qoʻyganini hali ham his qilaman. Olingan sovrinlar haqida gapirish mumkin, lekin aslida ular shunchaki raqamlar emas — bu vaqtlarning oʻzi, hissiyotlar, qahramonliklar! 2010-yilgacha davom etgan bu olti-yillik gullash davri bizning genetik kodimizga aylanib ketganini aytish mumkin, lekin keyin nima boʻldi? Toʻxtab qoldik, tanaffusga kirib ketdik. 2013-yilda ikkinchi oʻrin, 2019-yilda kubok finalida hakamlarning qoidabuzarligi bilan magʻlubiyat — bu vaqtlarni eslaganimda, yurakni ezuvchi ogʻriqni his qilaman. Hatto 2023-yilda OChLga yoʻllanma olish uchun 3-oʻrinni qoʻlga kiritganimizda ham — bu sovrinni his qilish qiyin, lekin kelajakka yoʻl ochib qoʻygan vaqt edi. Bunyodkorning bu yoʻlida qandaydir yangi alanga paydo boʻlishini kutaman — chunki yurak bir marta oʻchib qolmaydi, u yangi shaklda yonib ketadi! ❤️⚽

Ooooo zotiklar, mana sizlar o'tkan yillarni qanday qizg'in eslab qoyyapsizlar! 🔥💪 2005-2010 yillar — bu yo'qotib bo'lmaydigan davr, o'zimiz bilan birga yashaydigan vaqt! 90-da boshlangan joyimizni 2005 yilda birinchi chempionlik bilan mustahkamlab oldik, keyin esa ketma-ket olti yil davomida 5ta chempionlik va 2ta kubok! Qani, bunday mahorat qayerda? O'ylab ham bo'lmaydi! ⚽😱 2008-yilda kubokni qo'lga kiritganda shahar to'lib-toshgan edi, har bir odamning ko'zlarida olov yonardi! Ammo 2009-yilda finalda oxirgi daqiqalarda g'alaba golini o'tkazib yuborish... o'zimni aybdor his qildim, yaxshi ko'ramagan odamlardek! 🤬 Shu vaqtlarni eslayman va hali ham yuragimni qattiq urib turibdi. Aka-uka Jasuruzning "tashqi omillar" deyishiga biroz sochilaman, chunki yurak bilan o'ynamaslik kerak! Qani 9 yil chempion bo'lmaslik... bu bunga sabab bo'lgan har qanday narsa?! 😡 Qani 2019-yilda hakamlarning bitta qarori bilan sovringimizni boy berish... bu qanday uzoq davom etayotgan azob edi! Lekin keling, haqiqatga qaramiz: 2023-yilda OChLga yo'l olish uchun 3-o'rin — bu ham sovrin, ammo boshqa jamoalar uchun birinchi o'rindek his qilib bo'lmaydi. Bu vaqtlarni eslaganimda, yuragimning ichida yangi alanga paydo bo'layotganini his qilyapman, chunki Bunyodkor yuragini qayta topmoqda! Qancha vaqt ketdi, lekin o'tkan vaqtlarni unutib bo'lmaydi — faqat yangi shaklda yurak urishi kutilmoqda! ❤️

qancha yillar o'tib ham bunyodkorimizning yuragini qanchalik sevayotganimni eslayman... birinchi chempionlikdan boshlab, 2005-2010 yillarning olti-yillik oltin davrini o'z oldimga keltirganda ko'zlarimdan yosh to'kilib qoladi. shahar markazlarida kechalab qochishga to'g'ri kelgan ularning g'alabalaridan keyin, derazalardan qo'shiqlar eshitiladigan paytlarni, o'yinchilar bilan qochishib yugurgan vaqtlarni... lekin bizni bu yerga olib kelgan sabab nima edi? olti yil davomida ketma-ket chempionlikni qo'lga kiritgan jamoani shunday qilib ushlab turgan narsa qanday bo'ldi? bu gulash davri nima uchun qisqa edi? keling, shuni yaxshi ko'ramiz: 2013-yilda ikkinchi o'rinni qo'lga kiritganimizda - bu vaqtda jamoamiz allaqachon o'zgaruvchan taktikani oʻrganib olish jarayonida edi. lekin sizlarning gaplariga qaraganda, 2005-2010 yillar shunchaki muvaffaqiyatli davr edi, keyinchalik esa tushunmovchiliklar boshlangan. yurak bilan ishlaydigan narsa vaqt bilan o'zgarib ketishi mumkinmi? yo'q! agar bir marta haqiqiy qahramonlikni ko'rsangiz, u sizning genetik kodingizga kirib qoladi. 2009-yilda chempionlikni boy berganimizni butunlay faqat taktika bilan izohlab bo'lmaydi. finalda oxirgi daqiqalardagi gol o'tkazib yuborish - bu qandaydir noxushlik emas, bu o'yinning o'zining ruhi bilan bog'liq edi. maydonning oʻzida bo'lganlar bilan unutib bo'lmaydigan lahza mavjud - bu yurak urishi bilan his qilinadi, raqamlar bilan emas. 2019-yilda hakamlarning bitta qarori bilan sovringimizni boy berganimizni ko'rganimda, bironta ham "bazadagi muammolar" degan gapning ahamiyati yo'q edi. yurakning oʻzini o'qiy olish kerak edi. va shu vaqtda aytish mumkinki, bajarilishi kerak boʻlgan hamma narsa bajarilgan, lekin yurakni oʻzi boshqa narsani xohladi. 2023-yilda OChLga yoʻllanma olish uchun 3-oʻrinni qoʻlga kiritganimiz - bu vaqtda ham jamoamiz oʻz yo'lini topmoqda degan gapni eshitganda, yurakning oʻzida yangi alanga paydo bo'layotganini his qilaman. chunki yurak bir marta yonib ketganidan keyin o'chib ketmaydi - u yangi shaklda, yangi yo'lda yonib ketadi! yana bir narsa - menimcha, sizlarning hech biri 1992-yildan boshlab jamoamizning tashkil topgan kunlarini unutib qo'yganmisiz? bunyodkorismning yuragini qanchalik sevayotganimizni ko'rsatuvchi narsa shundaki, aslida ularning barcha yillari, barcha natijalari bizning hayotimizning bir qismidir. shuning uchun ham 2005-2010 yillardagi oltin davrni unutish mumkin emas, lekin ularni qayta tiklash uchun asosiy omil sifatidagi sevgimizni saqlab qolish kerak.

2005-yilning avgust oyida qoʻlga kiritilgan birinchi chempionlik — o'sha vaqtda men maktabda oʻqir edim. Maydon atrofidagi "JAR YOʻQ! JAR!" deb nishonlangan chiroylarni koʻrib turganimda, telefonim qoʻlimdan qaychadi — dadam bilan birgalikda derazadan "Bunyodkor, mening yuragim!" deb baqirardik. Oʻsha kecha hammamiz uyda boʻlib, "Ravshan" stadionining ovozini eshitib oʻtirdik... va ertasi kuni shahar boʻylab avtobuslar orqali gʻalaba bayrami oʻtganini eslayman. Lekin 2009-yilning 15-noyabriga kelib, chempionlikni boy berish — bu qanday dars edi! Finalni oʻrtoqlari bilan tomosha qilganimda, yuragimki, Mayklning soʻnggi zarbasi toʻsiqdan qaytgach, barcha qichqirigʻlar orqaga qaytib ketgani kabi boʻldim. Shunday qilib, olti-yil davomida oʻz-oʻzidan kelib chiqqan chempionliklarimiz nihoyasiga yetdi. 2013-yilda ikkinchi oʻrin — bu boshqa hikoya. Oʻshanda men oʻzimni futbol bilan professional ravishda bogʻlashni boshlagan edim va jamoamizning oʻyin uslubida yuzaga kelayotgan oʻzgarishlarni oʻz koʻzim bilan koʻrganman. Hatto oʻsha vaqtlardagi yomgʻirli kechalarda ham jamoa maydon ortida qolib, taktikani takomillashtirish uchun vaqt ajratardi... lekin nima uchun shunday boʻldi? Bu yerda javob oʻzimizniki edi. Va nihoyat, 2023-yilda OChL yoʻllanmasi — bu yerda asosiy gʻalaba boʻlmagan boʻlsa-da, jamoamiz qayta tirilayotganga oʻxshaydi. Chunki yurakni yutqazib boʻlmaydi.

Mana shu yerda, bunyodkorimizning qanchalik qoʻrqmas ekanligiga yana bir dalil bor. 2005-yilda birinchi chempionlikni qoʻlga kiritganimiz — oʻshani koʻrganlar biladi, hech kim bir zum oylashmagan edi. Yangi tugʻilgan bola kabi kurashib, oʻz yoʻlini topgan edi Bunyodkor. Lekin 2009-yil... o'rtamizda gap, qani shu ogʻriq? Oxirgi daqiqalarda gol oʻtkazib yuborish — bu yurakni ezuvchi voqea edi, rostan ham. Mayklning soʻnggi zarbasi toʻsiqdan qaytganida, shahar boʻylab qoʻrqishdan boshqa hech narsa qolmadi, endi. Lekin keyin kelgan vaqtlar... 2013-yilda ikkinchi oʻrin, 2019-yilda kubok finalida hakamlarning qarori — bu vaqtlarni eslaganimda, yuragim xuddi oʻsha 2009-yilning kechasidagi kabi titrab ketadi. Chunki Bunyodkorning yuragi hali oʻtmaydi, u yangi yo'llar izlaydi. Sizlarga qoʻshilganimdan baxtiman — avvaliga futbolni yuragim bilan oʻrganib olish, keyin esa bu hislarni barcha bilan boʻlishish. Klubimizning oʻtkan vaqtlarida yurak bilan his qilish, sovrinlar esa butunlay ikkinchi oʻrinda turishi kerak.

Sizning gaplaringizdan shu payqadimki, bunyodkorimizning yuragini sevishning alohida ma'nosi bor. 1992-yildan boshlab kelgan barcha tarix, har bir gʻalaba va magʻlubiyat — bu bizning hayotimizdagi asosiy vaqtlar. 2005-yilda birinchi chempionlikni qoʻlga kiritganimiz — oʻsha vaqtni eslaganimda, shahar boʻylab „Bunyodkor!“ deb baqirgan odamlar bilan birgalikda yurganimni eslayman. Hatto bugungi kunda ham shahar markazidagi chiroqlarni koʻrganimda, oʻshani xotirlayman. Lekin 2009-yil... oʻsha finalda oxirgi daqiqada gol oʻtkazib yuborish — bu qanday dahshat edi! Mayklning soʻnggi zarbasi toʻsiqdan qaytganida, butun shahar bir lahzalik qichqirigʻ bilan toʻxtab qolgani kabi boʻldi. Yurakni oʻsha vaqtda qanchalik ezganini hali ham his qilish mumkin. 2013-yilda ikkinchi oʻrin, 2019-yilda kubok finalida hakamlarning qarori bilan sovringimizni boy berish — bularning barchasi yuragimizdagi ogʻriqlarni yangilab turdi. Lekin 2023-yilda OChLga yoʻllanma olish uchun 3-oʻrinni qoʻlga kiritganimiz — bu vaqtda jamoamiz oʻz yoʻlini qayta topmoqda degan hissi uygʻondi. Chunki yurak bir marta oʻchib qolmaydi, u yangi shaklda yonib ketadi. Va nihoyat, bundan oʻtkan vaqtlarni eslaganimda, bunyodkorimizning yuragini qanchalik sevayotganimni yana bir bor anglayman. Bu nafaqat chempionliklar, nafaqat sovrinlar — bu butun bir tarix, hislar va qahramonliklar. Va ular hammasi bizning yuragimizda, abadiy yonib turadi. ❤️