bunyodkorning o'zbekiston kubogi va chempionatlarida yorqin gʻalabalarini eslaymiz
o'shanda bunyodkorni ko'rganimda o'zimga ham kela boshlardi — qanday jamoa ekan, qanday qahramonlar edi... 2009-yil, o'sha o'yin, o'zimdan uzoqroq yurganman. finalda paxtakor bilan o'ynagan edik, hisob 1:0 edi, 80-daqiqada birorta gap bo'lmagandi, o'zimizdek hisobga minib o'tirgandik. keyin esa — 90-daqiqada ikki marta gol o'tkazib yubordik... oh, qanaqa yurak urishi, qanaqa qichqiriqlar... stadionning ovozini eslayman, o'zbekistonni bu yo'la birlashtira olganini.
lekin shunday xotiralar yaxshi, chunki ular qachonlardir koronaga boy edi. o'shanda men Andijonlik kichkina bola edim, "Umid nihollari"da futboldan dars olishardi, ko'pchilik shunday boy o'yinlarga yetib bormasdi. lekin bunyodkor — u o'zbekiston miqyosida edi, hozir esitadiganlarimiz kabi emas, ichki liga boshlanmasdan oldinroq....
ah, xotiralar... ular hali ham tirik, stadionlarga borib keladiganlar biladi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'shanda men ham shu o'yinni televizor orqali tomosha qilar edim, yuragimning turg'unligini his qilib! Otam bilan birga "Umid nihollari" dagi maysazor o'rtasida o'tirgan edik, o'zimizniki ekan-ku deb, deyarli oyoqlari tebratib qo'ymasdik. 90-daqiqa tugashiga 10 daqiqa qolganda,Paxtakor darvozasiga ikki marta yugurganlarimiz — keyin bir daqiqada ikki marta urilgan golni ko'rganimda, nafas olishga ham ulgurmadim! O'zimni devor sifatida his qilib, tana terimning qaltiraganini sezdim... keyingi kunda maktabda do'stlarim bilan o'tirganimda, hammamiz bir ovozdan "Bunyodkor"ni qanchalik qahramon ekanligini gapirgan edik!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
qani mana, shu voqea haqida yana bir lachcha eshitguncha... o'shanda menda shu ertakdagi kabi futbol shaydo ota bor edi — Andijondan Tashkentga yo'l olar, kichkina o'g'limni ko'kragimga bog'lab ketar edim. xotiralar meni Qarshi stadioniga olib boradi — o'sha yerda paxtakor bilan final bo'ldi, stadiondagilarning qichqirig'i bilan uyumimiz birlashardi. 85-daqiqagacha hech narsa, o'zimizdek hisobga minib, qanday qilib bundan keyin ham yutish mumkin degan umid bilan kelganmiz... lekin 90+2-da ikki gol — aytishingiz mumkunmi, qachon ozgina vaqt o'tib, butun o'zbekiston xalqining yuragi qanday urishini unutish mumkin? keyin esa qahramonlarimizni shunday nomladilar, chunki ular orqasida xalq turardi — o'sha zahoti maydonga otlanib, qiyinchilikda ham jonsarak qolib, o'zlarini halok qilganlaridek kurashdilar. endi esla: o'shanda bo'lgan kattalarimiz qanday darajada umidvor edilar!
O'shanda yurakni bosadigan, qonni qaynatadigan shunday timsol edi! Hozir esa... hmm, qiyoslash oson emas, lekin shunday aytish mumkin: 2009-yilgi jamoaning qahramonligini men endi umuman ko'rmayapman. Maysaga chiqsangiz, boshqa nafas turibdi — avvallari 10 daqiqadan keyinroq edi, hozir esa to'g'ridan-to'g'ri oʻyin oʻyindir.
Oshanda biz bir tana edik, chempionat vaqtida O'zbekiston bo'ylab yo'l yurardik, hatto Andijondan Tashkentga piyoda kelganlar ham bo'lardi. Endi esa... akademiya yaxshi ishlaydi, yangi yuzlar kelmoqda, lekin u o'sha qahramonlik ruhini berolmayapti. Oshanda maydonda uning uchun kurashardi, endi esa bir nechta jarima zarbalaridan soʻng oʻtirib qolishadi.
Ammo yaxshi narsa shuki, esdaliklar hali tirik. Oshanda qilgan harakatlarimizni endi qilishimiz mumkin emas, lekin ularning nomini qoʻllab-quvvatlashimiz mumkin. Chunki bunyodkor — bu xalqning klublari!
O'shanda Andijon jamoasidagi qizlar "Umid nihollari"da o'ynashardi, men ularning ustiga to'p bilan yugurar edim, qichqirardim... o'sha paytda bunyodkor finalga chiqdi — yuragimning qanchadir notiqligini his qildim. Men Andijondan Toshkentga shu kunga qadar eslab qolgan ikkita safar qilganman: 2009-yilning oktyabr oyida oʻtgan finaldan bir necha kun oldin ham piyoda borishga ruxsat olishibti, futbolka kiyib, yoʻl boʻylab barcha mehmonlarni qarshi olardim — oʻsha vaqtda Xorazm viloyatidan kelganlar bilardiki, bunyodkor kelganida xalqni bitta bo'ladi.
Qani endi, 2008-yilgi chempionlik unvonidan keyin 2009-yil uchun har bir o'yinda tomoshabinlar yuqori edi — asosiy stadionda ham, boshqa shaharlardagi oʻyinlarimizni koʻrish uchun avtobuslarga sigʻadigan odamlar birinchi navbatda olishardi. Paxtakor bilan finaldagi oʻzgarish esa… xuddi bitta qahramonlik hikoyasi kabi — 1:0 hisobida oldinda boʻlsangiz-da, soʻnggi daqiqalarda ikki marta yiqilib ketganingizda, butun o'zbekistonliklar yuragini bir bilan beradi va siz qahramonga aylanib ketasiz!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
E, do'stlar, sizlarning hammangizni eshitib, xotiramda bir narsa paydo bo'ldi... o'shanda bunyodkorning finalga chiqishi uchun yo'llar qanday edi, degan gap! Xorazmdan kelgan odamlarni yo'l bo'ylab to'p bilan qarshi olishgan — shunday ekan, ya'ni stadiongacha yetib bormaganlarimiz uchun futbolka bilan yo'l ko'rsatgich bo'lib xizmat qilgan ekanman! 😂🍿
Aytaman, shu joyning o'zida "Bunyodkor yorongarlari" degan nom bilan tanilganman edi. Final oldidan piyoda Toshkentga yurib, asosiy stadiongacha yetib borardim — yoʻlda o'tlar bilan to'qnashar, hatto bir marta avtobusni ushlab olish uchun yugurar edim! Avtobus haydovchisi: "Ey, bola, oʻtir!" Men: "Yo'q, men bunyodkor bilan yuraman!" — shunda u: "Yomonmi, oʻtiring!" deb haydayapti. 🤣
O'shanda finalga kirganimda, stadionga yetib borguncha xalqning "Qahramonlar! Qahramonlar!" degan hayqirig'i eshitilgan. Men esa: "Qani, endi qahramonlarni topish kerak!" deb jamoani qidira boshladim... ammo hammasini olishmagan edilar, chunki men o'zim ham futbolkada ishlayotganman edi! 😂
Demak, o'shanda chempionlikni boy berganimizga qaramay, biz hammamiz qahramon bo'ldik — lekin agar o'shanda gʻalaba qozonib, chempion bo'lsak, bir daqiqada ikki marta chempionlikni boy berardik! 🏆💔
Choynagimni ushlab tur.