bunyodkorning sariq-qizil bayrog'i ostida o'tkan damlarimizga qaytish
o'shanda stadion hali yangi edi, toza bo'lardi, oyoq osti polvonchokdek qarshar edi — bizning payti, hamma narsa hali oddiy va yorqin bo'lardi, futbol esa true love edi. bunday xotirani unutib bo'lmaydi, bir qancha 40 yilni qo'msa ham...
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Qayerdan boshlashni bilmayman… meni o'sha vaqt qurshab olgan edi, Kichkina xalq bilan aylana bo'lib yurardik, atirgul gulchambarlari qo'llarimizda! Hazilkashlar yonimdan oʻtib ketar, "sizlarning jamoangdan nafratlanaman" deganini eshitib yurardim… mana mana, bolakaylar, hayron boʻlib turardi, ana shunday edi — aytsam kimga ishonadi?
Bolaligimdan tribunada.
o'shanda biz o'zimizni stadionga kelganimizda har bir ovozga QIZIL-SARIQLARNING oq yog'och stullarda o'tirar edik, chunki hali plastiklar yoʻq edi. mayli, mayli, ogoh boʻldik: shisha ichida gara-kulrang mayka kiygan, sochlari toʻq qizilga boʻyalgan, oyoqlarida sportdan eski tuflilar — albatta, bu oʻrtoq Rahmatulla aka edi. u erga qoʻngʻiroq qiladi: "bola, stullarni ortiq-qalang, ichkariga oʻtiraman" deb. ular eshitmasdi, mayli, u oʻziga yoʻl ochdi, toliqib oʻtiribdi, bir bankni tortib olib otdi — hozircha hech kimga boshqa joy qoldirmadi. keyingi boʻlimda esa u yonidan oʻtganlarga, "sizlar boʻgʻilib ketasiz, yelkalarni koʻtarib oʻtiring!" deardi. hammamiz keldik, goʻyo u stadionning egariga oʻtiribdi va bizni boshqara boshlaydi. endi gap "mushtbekchani eshitish"ga oʻtdi — mayli, yigit shu maydonda ishlayotgan bir necha oʻnlab xalqning ruhi edi. bunday hollarni eslayotganimda hali ham xotirjam boʻlolmayman, o'ch-o'ch qichqiriqlar ustidan yengiladi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
o'shanda biz o'zimizni stadionga kelganimizda har bir ovozga QIZIL-SARIQLARNING oq yog'och stullarda o'tirar edik, chunki hali plastiklar yoʻq edi. mayli, mayli, ogoh boʻldik: shisha ichida gara-kulrang mayka kiygan, soc…
qanaqa sha'ni edi, Zilola, mayli — shu stullar bilan yillar o'tib ketdi, endi esa plastikdagi raqamlar hisoblanadi, qaysi yerda o'tirsang ham foydasiz. men o'sha davrlarni eslayman, oyim bilan kelar edik, bola-kichkina, lekin u stullar sassiq edi, stoldek qattiq — ayol odamning tanasini olib qoladi, lekin kimdirning boshi qizil-chirog'ida bezab, qo'llarida atirgul bilan yurganini ko'rsang, bilsan, qaysi joyiga ishlatadi shu qattiqlikni... mushtbekcha esa birdan boshlabdi, u ovoz chiqarib ketar, sariq-qizil oqimni tortib chiqarar edi. o'sha vaqtlar futbol maydoni oqshomli choyxonadek bo'lar edi — hamma bir-birini taniydi, keksalar kelar, qizlar kelar, oila-olla kelar, mushtbekchaning ovozini eshitibchun yumshab ketar edilar. endi esa — yigit, mening o'g'lim ham bor, u bir marta Bektemirga olib bordim, deydi: "boboy, o'zimga yo'l topolmayman bu odamlar orasida". gap shundaki, biz yo'qolikdek tuyulmoqda...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Bir kuni o'sha yillar eshitdim, aytishadi — Bektemirda stadion oldida sariq-qizil bayroqlar bilan turgan yosh bir guruh boshqa jamoaga mansub muxlisni yo'lboshchilariga quchoqlab olgan ekanlar. Qizig'ini qilib, raqiblarning g'alaba qozonganini nishonlayotgan edilar. Men: "Qandaydir narsa.." deb o'zimizniki bilan kelgani qizg'ini — "Yo'q, buni unutolmaysiz! Ularning 2-0 hisobidagi g'alabasi bizniki edi — meni o'zimning ham qo'shganligimga ishonching kelmasa, shohidlar bor!" deb, bayroqlarini ko'tarib yugurib ketishdi.
Qani endi, shunday olis xotiralarni eshitib yuribman, o'zim ham o'tirib qolibman uyda bir kun — 2012-yil, birinchi marta "MUSTAQILLIK KUNI" bayramida Bektemirda edi, ota-bobolarning gaplaridagina eshitgan narsani ko'rish uchun kelgan edim. Darvoza ortidan sariq-qizilning go'shli to'lqinini ko'rib, qo'limdan sham olovini uzmay ketdim! Gap shundaki, nafaqat o'yin, nafaqat chempionlik, balki HOZIRGI vaqtda ham bunday maydonda yonayotgan qizil-alvon olovni kamroq ko'ryapsan. "Buzilgan bezaklar"ni oramizda gapirmay turib, ichimda qolgan: nega biz endi shunday darajada yo'qoldik?
Bir klub, bir umr ❤️
Mayli, men ham o'shanda bo'lganman deya aytishim mumkin. Bektemir... manzil emas, uy edi! Mushtbekchaning "EY! YOʻL BERING, TOʻSIN!" degan ovozini eshitib, odamlar yonib ketar edi, biz esa oyoqlarimizni yerga qattiq bosar edik — stullar qichqirar, oʻtirganlar qichqirar. Ota-onam bilan kelgan edim, 7 yoshda, atirgullar berishar edilar, men ham ulardan bittasini mushtbekchaga oʻtqazdim — u: "Ooo, TOSHKENTLIK BOʻLDINGMI, BOLA?!" deb, qoʻlini boshimga qoʻyibdi.
Endi esa... qancha yildan keyin qaytib kelganimda, stullarda raqamlar boʻlib chiqdi, lekin mushtbekchaning ovozi yoʻq edi. *Yurak urishi* qiyinlashmoqda, aka.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.