bunyodkorning sariq qizil sha'ni: o'tmishdagi g'alabalarimiz yangi asrda ham biz bilan
qani bunday narsa shu yerda boshlanadi edi — o'shanda 2009-yil may oyi edi, yomg'ir-suvli toshkentlik kechada stadionda ajoyibona kutilishlar bilan turardik. qizil-oq bayroqlar oqar edi, hattoki osmon ham qora bulutlar bilan qoplaganday tuyular edi... lekin o'shanda nima bo'lgandek, olovli isinuv bo'ldi. toshkentliklar maydonni egallab olishdi, har bir pass, har bir kurash — barchasi orzu birligida edi.
o'shanda kimga qandaydir imkoniyat berar edi, qaysidir jamoatchilikda juda katta umidlar bor edi, lekin bunyodkor boshqa edi — bizning o'yinchilarimiz maydonda mavjud bo'lishdi, boshqa jamoalar esa faqat hisoblarda. 2009-yilgi final oldidan gaplar endi bitmayotgandi: "yana yo'qoladi", "bu yili imkon yo'q" — lekin nima uchun? chunki uzoqdan kelayotgan obro' haqiqatda erishib bo'lmaydigandek tuyulardi. lekin stadionga chiqish, uy jamoasining ranglarini ko'rish... o'shanda his qilganlarimni hozir ham eslayman, qizg'ish, qattiq va yuraklarni egallagan his-tuyg'ular.
va shu 2009-yilgi final... nechoni ko'rgandek, osiyo chempionlar ligasi finalida uchrashdiklar. qanday to'p urilgani... hozir ham xotiramda — sariq-qizil forma bilan birga yuraklardagi g'alaba, har ikki muxlis jamoaning stadionini aralashganidek tuyulardi. toshkentliklar oʻzlarini koʻrsatdilar, ularning oʻyin uslubi boshqa edi — shiddatli, mehnatsevar, va oxirgi daqiqagacha berilgan.
o'shanda qanchalik yuraklar tez urardiki, ikkinchi bo'limda kiritilgan golni koʻrib, butun tomoshabin bir ovozdan "hurray" deb baqirdilar. bu g'alaba faqat uchrashuvning natijasi emas edi, bu mamlakatimizning futbolga boʻlgan e'tiborining ramzi edi. o'shanda hamma narsani qila olish mumkin edi degan his bo'ldi, chunki bunyodkor — bu shunchaki jamoa emas, bu xalqning orzu-umidi.
shu vaqtni eslab o'tirganimda, o'zimni ham o'shanda maydonda bo'lganimdek his qilaman. ichkarida yoki tashqarida — asosiy narsa, biz birligimizdir. vaqt o'tgani sayin har biri oʻzicha qiyinliklarga duch kelishdi, lekin 2009-yil shu bir vaqtni eslatganday — barcha qiyinchiliklarga qaramay, g'alaba o'z o'rnini topdi.
Oh bu nima bo’ldi, qani qochgan yillarimiz… men ham o’sha yomg’irli kechani eslayman, endi o’ylab qarasa, yoshligimni bir vaqtida toshkentliklar bilan birga toʻshakday yopishtirib turgan tomoshani… stadionga yugurib borayotganimni eslayman, yuragim toliqib, qizil-oq bayroqlarni koʻtarib kelganimni. Chipta olish uchun navbatda oʻtirganimni, lekin oxirgi daqiqalarda yetib kelganimni unutmayman. Qandaydir sovuq suvli kechada, chiroqlar ostida qolib ketgan vaqtlar edi… hammamiz birdek oʻylardik: bugun miraga birinchi qadam boʻladigan kecha!
Bolaligimdan tribunada.
Keling tartib bilan, buni esladimman — o‘sha yomg‘irli kechada yurakning qattiq urishini. Men o‘sha vaqtda uyda emakalarim bilan oltin dzhamolni eshitayotgan edim, lekin ahmoqona radio tinglab turgan edim. soudain birinchi bo'limda qayd etilgan golni eshitgandek bo'ldim — bu men uchun boshqa dunyo edi. Qizil-oq bayroqni tutgan xotinim bilan birga turib, yig'lab yubordim, chunki u ham shunday hayajonda edi. O'shanda nimadir aniq bo'lgan edi, quloqlarimga yangi narsalarni eshitgandek tuyulgan edi — futbolning bu yuzini hech qachon unutib bo'lmas, odamlardek.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
OfsaydShohning soʻzlariga boʻgʻilib, ichimda qolgan oʻt oʻchmasidan yangi ruh bilan aytdim: oʻsha 2009-yildagi bunyodkor hali ham oʻzining cheksiz mehrini asrab kelmoqda. 2009-yilgi jamoa — bu yuraklardagi gʻalaba, oʻzaro ishonchning oq sohibi edi. Oʻsha vaqtda sariq-qizil forma osmondek yorqin, yurakdek qaynar edi. Hozirgi jamoa esa — bu gullayotgan bogʻning yangi kurtaklari. Oldingilaridek maydonda mavjud boʻlish emas, balki har bir oʻyinda yangi tarix yozish.
Oʻshanda qaysidir tarzda guruh aʼzolarining qoʻllari bir-biriga yopishib, "biz birligimiz" degan nutqdadik. Hozir esa alohida olovli shaxslar — yangi avlod paydo boʻldi. Har biri oʻz yoʻliga ega, lekin umumiy bayroq ostida. Oʻshanda tomoshabinlarning yuragi birdek urardi, hozir esa yetishmayotgan narsalar — sariq-qizil bayroqlarning koʻpchalik qalbida maydonga chiqishini kutish.
Vaqt oʻtdi, lekin ular oʻzining asosiy xususiyatlarini saqlab qolishdi: foydalanishga toʻliq tayyor boʻlish. Oʻshanda boshqa jamoalarni hisoblarda qoldirardik, hozir esa oʻzini isbotlashga intilayotgan yangi avlod. Oʻshanda g‘alaba shahodat boʻlib kelgan, hozir esa g‘alabaga intilgan yangi gʻoya.
xG > hissiyot.
sariq-qizil sha’nda yomg’irli kechani eslaganimda, o’shanda o’zimni uyiga topshirib yuborishardi — chunki chiroqlar ostida qolib ketgan edi. ketishni so’rab yurar edim, yaqinlarim: "oy bek, qachon bu olovli kechani unutasan? toshkentliklar bilan birga yuragimizni xiralatgan kechani!" — dedilar.
lekin o’shanda maydonda maymuncha harakat qilar edim — bayroqni ko’tarib, "hurray" deb baqirar edim. holbuki o’shanda tomoshabinlarning bir qismi qoʻllarini olib ketib, ularning qoʻllaridagi choy stakanlarini ko’rdim — stadioni qiziqishi bilan almashtirishardi.
va nima bo’ldi? kechasi yomg’irli bo’lsa-da, maydondagi isinuv shunday baland bo’libdi ki, ertasi kuni hammamiz oyoqlari og’rib, turib olmay qoldik. o’ynamagan tomon esa: "yana bunday hayajon boʻladimi?" deb o’ylashardi.
2009-yilgi finalni eslaganimda, o’zimni yana poyabzalimni unutib ketgandek his qilaman — bu safar olovli kecha uchun emas, balki yangi gollar uchun! 🔥😂
Choynagimni ushlab tur.