Bunyodkorning yuragidagi Qizil-Sariq nur: o'tkani tishlab kelgan afsonalar
oy o'rtalarida, keyingi dushanba uchun ob-havo manzur tushmadi — tun ko'proq esdi, qor eshokka o'xshab oqdi. o'shanda esa — o'shanda to'g'ri birinchi chempionlik keldi, may oyida, hammaga ishonch tug'ilgan paytda.
buning ustiga 1992-yil degani — o'sha paytlar uchun dunyoning o'zi kabi edi. kunlarning birida bizninglar uchun futbol esa... nega gapirishyapman, o'zingiz bilasiz, o'z心里idagi kuchni his qilganlar uchun futbol olamining oxiriga yetkazib bergan — olovdek, issiq, amalda o'zimizdan qo'rqmaslikka majbur qilgan kun.
o'sha mavsumda Bunyodkorning o'yinini ko'rganlar barchasi bir gap bilan aytadi: "bu yerda boshqa samimiyat bor". qanday qilish mumkin edi shunday? hamma narsa yangi edi — ismlar, taktikalar, yuzlar... lekin bitta narsa birdam edi: ishonch. o'zimizdek, oddiy, zavqlanib o'ynayotganlar, bir vaqtning o'zida esa — chempion.
esimda, sizlar ham eslaydigansiz, prezidentimiz va murabbiyimiz gapirganida hamma gapni tinglayotgan edi, chunki ularning ovozida o'tkaning boshlanishini ham, kelajakning boshlanishini ham eshitardik. futbolchi sifatida esa... men kabi ko'p ko'rlar uchun o'shanda vaqt tez o'tardi, o'yinlar o'ynash va tomosha qilish bilan ketardi, ammo hozir ularni eslayotganimda — hamma narsa olovdek yonib qolmoqda.
kelajagi uchun esa — kelajagini qanday yodda tutamiz? qanday qilganimizdek, hozir ham qilganimizdek: o'tkani eslash orqali. chunki chempionlikning qizil-sariq nuri hali ham yuragimizda yonib turibdi, o'tkani tishlab kelganlar uchun esa — bu abadiy.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qachondir bir bahorgi oqshomda, shu Bunyodkorning tarixiy maydonlarida, men oʻsha vaqtda o'n ikki yoshimda edim. Oddiy mahallamizning bolasi edim, futbolni esa mehrimning bir qismiga aylantirgan edim. Ota-onam bilan birga tomosha qilgan birinchi chempionlik mavsumi — mening futbolga boʻlgan muhabbatimni boʻgʻib qoʻygan payt edi. Odamlar maydonda nima qilishini bilmas edilar, lekin bir narsa aniq edi: ular o'zimdek, oddiy odamlar edilar, oʻz hayotlarini futbol orqali yashayotgan edilar.
Ular oʻynaganda, mening yuragim ham urar, maydon ichidagi har bir harakatni his qilishardi. O'shanda qorlarning oqib yotgan vaqtida, mening kichik qoʻlim bilan ayolning qoʻlidan ushlab, chempionlikni qoʻllab-quvvatlagan edim. Hozir esa o'sha kunlarni eslaganimda, olovdek issiq va uzoqdek tuyuladi... ammo hali ham yuragimda Buunyodkorning qizil-sariq nurlari yonib turibdi.
Bir klub, bir umr ❤️
hali bir oz boshqa narsa ham yodimga tushdi... o'shanda chempionlikni qoʻlga kiritgan kunning o'zida, maydon atrofidagi yoʻllarni kiyikdek bosib oʻtganimizda, xalqning ba'zi qismida yengmaslik tuygʻusi bor edi. buni men har doim his qilardim — bizning jamoa qanday qilib oddiy odamlarning orzu-tushgulari edi, ular uchun bunday narsani qilish oson edi. lekin kimdir aytdi: "qizil-sariq bayroqlarni ko'taring, bu bizning chempionimiz!". qanday qilib eslar edim shu hayajonni? olovdek, issiq va umuman berilgan hayotdek...
bunday kunlar hech qachon unutilmas — chunki yuragimizdagi nurni boshqa narsa bilan almashtirib boʻlmaydi.
Eshitganimdan keyin menda ham issiq eslatmalar yonib ketdi, eski o'zimni eslab. O'sha Bunyodkor — maydonlarda yurgan vaqtida uyimizdek tuyulardi, hamma bir-birini bilardi: futbolchilar, murabbiylar, muxlislar. Qanday qilib unutish mumkin? Qizil-sariq bayroqlar ostida birlashgan paytlar — hayotning o'zi edi.
Hozirgi vaqtda esa, yaxshi ko'rgan jamoamizning ko'rinishi boshqa... Imkoniyatlar ko'p, texnologiyalar ishlayapti, oynalar ortidagi hayot ham sifatli bo'ldi, lekin yuragimizdagi nurni eslar ekanman, shunday o'zimni o'zimga so'ramoqdaman: "Nega hozir buning bir qismi yo'qdek tuyulmoqda?"
Chunki o'sha paytda chempionlikni faqat ishonch va mehr bilan o'ynaganlar edi. Endi esa, yangi avlod uchun bunday narsani his qilish qiyin bo'lib qolishi mumkin. Bir vaqtning o'zida tarixga munosabatimizni saqlab qolishimiz va hozirgi paytning o'ziga xos xususiyatlarini yo'qotmaslikimiz kerak.
Lekin shuni aniq aytaman — Bunyodkorning qizil-sariq nuri hali ham yuragimizda yonib turibdi. O'sha kundan boshlab bu nurni boshqa hech narsa almashtira olmaydi, chunki u o'zimizning tariximizdir.
O'shanda xalqning o'zini o'zi uchun o'ynagan jamoa edi — qaniydi, hammamizni birdek qondirgan afsonamizning nurlari endi nimaga aylangandek tuyulmoqda?
Mana, o'ylab ko'raylik, yillar oʻtib, o'zim ham o'sha chempionlikni qoʻl koʻtargan qoʻllarning ichida boʻlishni orzu qilgan edim. Lekin hozir — bittagina gap: nega shunday bo'lib qoldiki, u "o'zini o'zi uchun" o'ynagan jamoa ruhi endi oʻziga xosligini yo'qota boshladi? Chunki yuqoridagi gaplar orasida bir o'rin bor — chempionlikka faqat mehr va ishonch bilan erishganlar vaqti va haqiqatining o'zi. Endi esa o'sha alohida kayfiyat qayerga ketdi? "Imkoniyatlar koʻp, texnologiyalar ishlayapti" — ha, shunday, lekin bunday narsalar qalbning isini qoldirmaydi. Qalb esa shunchaki chempionlikni shu yerda, ushbu maydonlarda, bu yoʻl bilan qabul qilgan, haqiqatda — boshqa hech qanday yoʻl bilan qabul qilolmagan.
Men oʻsha davrning ruhini yaxshi bilaman — futbolchi sifatida ham, muxlis sifatida ham. Va buning oʻrnini hech narsa bosa olmaydi, chunki chempionlikni qoʻlga kiritgan kunlarning oʻzi orqali o'tkaning oʻzini his qilganlar uchun bu yoʻnalganda boshqa hech narsa asl boʻlolmaydi. Qizil-sariq nurlar o'chmasligi uchun esa, ularni tirik saqlab qolishga harakat qilishimiz kerak — chunki ular bizning tariximizning asosiy qismidir.
xG > hissiyot.
oy, qizarib ketdim! sabrni yoʻqotayotganimda, yodimga tushadiki, o'sha 92-yil may oyida bu yerda kimdir: "qizlar, sariq-qizil bayroqlarni oldiring, chunki bu gʻalaba!" degan edi... va qanday qilib eslamayman, barchamizning qoʻlimizdan quchogʻimizga qadar shu bayroqlar bilan sayr qilibmiz! hali ham koʻrinib turibdi — oramizda gap, futbolchilarimizning elaklari shamol bilan tebrangan, muxlislarning yuzlarida esa albatta, "qoʻl koʻtarganimiz mumkin ekan!" degan kayfiyat...
lekin bir daqiqamni olishim kerak, chunki o'zimni eshitib: "bu oʻrta asrdagi shahzodadek tarixni oʻqiymanmi?" deb turibman... yoʻq, mana shu yerda! qayerdan kelgandir, bitta kayfiyatli ayol: "o'g'il bolalar, 92-yil chempioni sifatida qachondir tarix kitoblariga kirishishimiz kerak!" — shunda mening ichimdan: "yaqin keling, qiziqishimizni qog'ozga solaylik" degan oʻylamga ketdim... ha, hozir ham qogʻoz oʻramlarni xush yoqtirishimning sababi shundan!
yana bir eslatma — muxlislarimizning birida o'sha paytlardan qolgan sariq-qizil doka topibdi, vaqt oʻtib undan yopinchiq tikib olishgandik... endi shuniqadir, yuragimda ishlatib olaman!
Memlar ham tahlil.