Buralarda kuydirib o'zingizni: Arsenalning oltin odatlari
oftob kunlar edilar, men uyda stol ustida chopayotgan tong otgan futbol to'plarining to'lqinlarini eslayman... bir kunda Arsenal 1989-yilning may oyida chempionlikni qo'lga kiritgandek ta'surot qoldirgan edi. o'zimning oilamiz esa, gulistonlik bo'lganimizda ham, shu bir kunni baxt bilan olishgan emish. televizor oldida ota-bobolarim bilan birgalikda mushturib yig'laganlarimizni, keyinchalik o'tgan yillar davomida ko'plab muxlislar bilan birga bir tomonda qolgan vaqtlarni eslayman.
qani endi, chempionlik kubogi haqiqatan ham o'sha o'sha davrlarda umumiy bir hayot sifatida mavjud bo'lgan edi. mening do'stlarim bilan qachondir suhbatlashganda ham, bu mavzuni ochganimda darrov eshitaman: "eshiting, men o'shanday qizarning o'zini..."
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oftob yomg'iriga qarshi shisha orqa derazamga yopishib qolgan, tana bo'laklarida esa mavsumning uzoqligini his qilishgan edi. Otam bilan televideniyedan ko'z yoshib, orqa tomonda qorong'ulikni eshitish o'rniga o'sha 90 daqiqa davomida quloqlarimni titrashini eslayman... bir paytni esladim, Arshaviliklar penaltilar sonini ham aytishardi, ammo men, o'sha kechada, jamoamizning "ORQAGA QAYTISH" deb nomlagan klassik jangi natijasida uyqusiz tunlar davomida yig'laganimni. O'sha vaqtlar oilamiz uchun ham bir vaqtning o'zida yuraklarni birlashtirib qo'ygan edi.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
oftob kunlar edilar, men o'sha kechada eshittiraman—oila bilan televizor oldida oʻtirganman, amaki esa futbolni bir oʻynaydi. ota-onam mening qoʻlimni ushlab olishdi, ammo qandaydir darajada bir-birimizga sigʻinib qolganmishimizdek ediki. kimsaning gapirmaganini eshitib, qoʻshiqdek aytib oʻtganmim, "arsenal chempionlikka erishmoqda". eshik ogʻzida qishki sovuqni his qilish oʻrniga, ularning ovozlarini eshitdim: "qani, mayli, oxiriga qadar kurashadilar..." va bam—jamoamizning soʻnggi daqiqasi... oftob yomgʻiri ostida qolganlarimizni eslatmoqdaman, oʻshanda birgalikda yigʻlaganmiz, lekin shunday qilib yuraklarni mustahkamroq qilib qoʻydik.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oftob yomg‘irining to‘lqinlari, televizor ekranidagi oq-qora tasvir va oilamizning birgalikda ko‘z yoshib qo‘yganlarki... O‘sha kunlar o‘sha vaqtning o‘zida o‘sib ulgurgan edi, ammo o‘sha tuyg‘ularni hech qachon esdan chiqarish mumkin emas. Endi esa, bir qarashimiz bilan qilishimiz mumkin: past darajadagi o‘yinlar, doimiy murabbiy o‘zgarishi, o‘rta o‘rinlarga majbur bo‘lishimiz.
Lekin, bu ikki Arsenalning o‘rtasida qandaydir asl farq borligini his qilish mumkinmi? Esida, 1989-yilda jamoamizning so‘nggi daqiqasida chempionlik bo‘yicha shunday “orqaga qaytish”ni amalga oshirgan ediki, u baribir o‘sha esda qolarli lahza edi. Hozirgi vaqtda esa, chempionlikka intilishdan ko‘ra, o‘z-o‘zidan paydo bo‘ladigan umidsizliklar ko‘proq eshitiladi.
Eslatmoqchiman: 80-90-yillardagi Arsenalning orqa chiziqqa bo‘lgan ishonchini hozirgi vaqtdagi taktik qulaylikka almashtirmasdan, faqatgina maydon ichidagi yurak olish bilan qanoatlantirish mumkindir. Chunki, o‘shanda bizga yuraklarimiz birlashtirib, ularni mustahkamlab qo‘ygan edi. Hozirgi vaqtda esa, aksariyat paytlarda zaxiradan maydonga tushgan futbolchilarning orzu qilishlarini eshitamiz.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
oyimning eski fotosida otamning qo'lida uyda armbrelka bilan ikki yuzlik futbolchi surati... shu yuzdan 1989-yilning 26-mayiga o'taman, mening to'rt yoshimda uylarimizdagi hammamizni birlashtirib qo'ygan, vaqt o'tgani bilan esa eshitaman — "to'pni o'z vaqtida olib chiqib ketgandilar, to'pni o'z vaqtida olib chiqib ketgandilar..." olovli kunlardik, mana shunday narsalar... o'sha gapni eshitganimda chiroyli tarzda o'ylab qolaman, nega qila olishmishmi shu holatni hozirgi vaqtda... bir vaqtlar shunday bo'lgani uchun shu gapni aytishgani yoqadi, yaxshi eslayman.
Bolaligimdan tribunada.
Oftob yomg‘irlari ostida televizor oldida o‘zimni o‘gayimtog‘im bilan birgalikda yuqoridan silkitayotganimni eslayman, u menga: "Arsenal chempion bo‘lyapti, senga bu yoqadan quchoqlab olamanmi?" dedi. Men "mayli" deb vaqtda uyqusiz qolishning o‘ziga xos rohatini boshdan kechirganimda, u mening qornimni boshqa narsalar bilan band qilishga qaror qildi — pivo bilan! Nafaqat chempionlik, balki birgalikdagi qovoqning birinchi ko‘rinishi ham nonushtamizga aylandi. O‘shandan beri har safar Arsenal yutganda, o‘gayimtog‘im bilan telefonda "nima qilyapsan, to‘pni vaqtida olib chiqdingmi?!" degan suhbatni qayta-takrorlaymiz. Chunki, 1989-yilda chempionlikka erishganimizning eng muhim sababi — bildingizmi, pivo ham ishtirok etdi! 🍻🔥
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.