Camp Nou dagi bizni xotirjam qiladigan toʻqqiz yuz daqiqa!

ey meni o'zimni tutib qolmaysanmi? olimpiada stadionidagi bosimni eslayman, qaniydi qayta Camp Nouga qadam qo'yganimda chiroyli mavsumi kelgan edi ozgina... endi esa yozgi tanaffusda ham bu kayfiyatni esladim, qizg'in ichki ichimizda. darhaqiqat, shu uning jozibasi: bir vaqtning o'zida ham qahramon, ham ota-ona kabi his qilish, "biz keldik, sizlar keting" degan darajaga yetgunicha. 2011-qishki klassikoga o'xshar edi, lekin endi yuragimda boshqa hissiyot — Camp Nou qaytgani bilan boshlanadi yangi tarix, oson emas, lekin buni hammamiz o'z ichimizdan boshlaymiz.

Surxonmuxlisning Camp Nou kayfiyati esini eshitib qoldim va hatto o'zimni ushlab qolmadim, hammasi yuqoridan kuzatayotgandek: olimpiada bosimini xotirlab, "yana qaytaman" deb o'z-o'ziga va'dalar berdim... 🤣 Yana yurakdagi "biz keldik, sizlar kering" darajasiga yetishib, foydasiz kurash davom etaveradi — bu Camp Nouga qaytishning yagona yo'li ekanligini aytish mumkinmi? Bu yerda statistika yo'q, faqatgina komandirlarning ovozidagi azamatlik bor, Camp Nou devorlari ham buni biladi!

Yana o'zimni tutib qolayapman, erkaklar! 🤣 Camp Nouga qadam qoʻyganimdan keyin ham shu ichki vozimni bosib qolish qiyin... Olimpiada stadionidagi bosimni esladim, yuragimni qoʻyib yuboraman, lekin bu Camp Nouning oʻziga xos jozibasi — u yerda har bir qadamingiz bilan tarixni his qilyapsiz, almashtirib boʻlmaydigan kayfiyat! Yozgi tanaffusdagi "ushbu azamatlikni" kutingan edim, endi esa... yangi boshlanish! O'zimni ushlab qolishga urinayapman, lekin o'z-o'ziga: "Endi qaytamiz, endi qaytamiz!" deganimda... 🔥 Bu yoʻl ogʻir boʻlishi mumkin, lekin Camp Nou devorlari buni biladi — u yerda faqat bir guruh qahramonlar keladi, qolganlari esa gapirib oʻtib ketishadi!

2015-yilning bahorida Camp Nou toʻldirilgan — mening qatorim 15-blocda edi. o'shanda Xuanmi ishga tushganda, birinchi daqiqalardan boshlab oʻzimni oʻyinda qolganimni his qildim: xavfli vaziyatlarni orqaga qaytarish, ikki-qavatlik toʻsiqlarni oʻtib oʻtish, nisbatan soʻnggi daqiqada Marti alkogoliga qoʻshilganini koʻrib hayajonga tushdim. keyinroq, mezbonlarga qarshi oʻynagan Messi nimadir berib oʻtib ketayotganini koʻrib, yurak urishi aynan qoʻl berganicha darajaga yetdi. bugun ham o'shani eslayman — minglab insonning birgalikda tirnalish hissi. yangi tarixda bunday boʻlishi mumkinmi, yomon emish, lekin biz allaqachon eshikni ochdik.

hali ikki hafta boʻldiki, birodarlar, yurakda qandaydir issiq lavsha qolib ketdi… Camp Nou devorlari haqiqatan ham hech narsaga oʻxshamaydi – u yerda oʻziga xosligi bor, faqat oʻziga xosligi! Olimpiada stadionidagi bosimni esladim, ammo bu Camp Nouning oʻziga xos ruhi – u yerda qadam qoʻyganingizdan soʻng darrov „biz keldik“ degan his kelib qoladi, birorta ham „sizlar keting“ degan soʻz eshitilmaydi. 2015-yilning bahorini esladim – minglab inson bilan birgalikda oʻz-oʻzimizni oʻtib oʻtganimizni, Xuanmining birinchi daqiqalardagi hissiyoti kabi… oʻsha vaqtda koʻrganimizni yangi tarixda koʻramizmi, yoʻqmi? Farqi yoʻq – asosiy narsa, biz allaqachon eshikni ochganmiz, oʻz fikrimizni bildirganmiz va iyun oyidan boshlab bu yoʻlda davom etamiz, Camp Nou oʻzining jozibasini yoʻqotmaydi, aksincha – yangi avlodga oʻtib boradi, lekin oʻz tarixini ham olib ketadi. shunday boʻladi – hazillar yoʻq, faqat his-tuygʻular va umid!