Camp Nou dagi go'yo vaqtni to'xtatgandek bo'lgan 1992 yildagi bir oyoqda yugurganini hech…

Bir kun oldin ishlayotgan paytimda yonimdagi korjordan telovizorda o'yinni ko'rib qolib qoldim, devorga osilganki o'lchamsiz televideniya — qanchadir yil muqaddam cho'tkani urib chiqargandek, yangi xodimlar bilan suhbatlashar ekanmiz, bir-birimizga bir so'zlab ulgurmay turibman, ko'zimda boshqa narsa... Camp Noudagi o'sha qorong'u kechalarni eslatib oldim. Oyoq bilan qimirlay olmasdim, u vaqtni... yo'q, nihoyatda "o'lchab bo'lmaydigan" vaqtni his qilardim, stulda oʻtirgan edim, ammo qolim Camp Nouning oʻtiradigan oʻrindig'iga "qo'l qoʻyib" ketdi, hammasini esladim: qornimdagi o'sha quvnoqlik, futbolkadagi Koemanning 14-raqami yopishib qolgan joy, hali ham hidni his qilgandek edim... Mayli-da, toʻxtab qoldim, chunki yigitlar bilan gaplashar ekanmiz, lekin yuragimda "fora" ohanglari qayta kuylanayotgandi🔥

ahaan, Surxonmuxlisning qorong'u kechasi so'zlarini eshitib, nafaqat Camp Nou, balki oʻsha paytdagi oʻz qishlogʻimdagi o'rtog'larim bilan gaplashgan suhbatlar ham eslar edi... oʻsha kunda yangi ichki esdalik paydo boʻlgan edi, qanday qilib aytaman, "paypaslab yurgan vaqt" edi. oʻrta maktabdagi gazetamiz uchun maqola yozgan edim, "Koemanning chaqqonligi" degan sarlavha bilan, raqiblarimizni tilga olganda esa qattiq irqqa kirgan edim. keyin esa eshitdim, bir kishining gapidan: "keling, u odamni qoʻlida toʻp bilan koʻrmasak ham, u bilan pley-offda oʻynagandek his qilishimiz kerak!" — mana shu gap qalbimga shunday jiddiy yopishib qolgan ediki, hali ham uning og'zi ochilib qolganini eslayman. qani, oʻsha kechaning oqshomida shunday bir voqea yuz bergan edi: oʻtirar oʻrindiqlar orasida bir ayolning qoʻliga teginib qoldim, futbolka yopishgan edi, uning orqasida Koeman turgandi. ayolning qoʻlidagi qizarishni his qilganimni, keyin esa: "bu aslida mening qoʻlimdagi eskirgan chiroq simining yoqilishi edi" deb oʻzimni aldab yurgan edim. amma hali ham shunday his etaveraman, uning qoʻlidagi issiqlik shu vaqtgacha qancha yillar oʻtib, shunchalar yangi bo'lib qolaveradi🔥

Kecha uzoq vaqt oʻtib yotoqxonamga yaqinlashganday boʻldim, yuragimda Camp Noudagi shu kechaning ozgʻin tuygʻusi. 1992-yil uzoqdan oʻtib ketgani yoʻq, hali ham oʻz vaqtini toʻxtatgandek badiiy tasavvurimda: maydonda oq-sharob koʻylaklar ichida boshingni yoʻqotib yugurib, vaqt aynan shu nuqtada qolib ketgandek. Hozirgi Barselona esa — oʻziga xos tarzda chiroyli, ammo oʻz vaqtida erkinligi bilan ajralib turadigan jamoa. Ular hozirgi taktikaga boʻysunib, to’pni uzatib oʻynamoqda, oʻyinchilari chet ellik kattalar, xalqaro musobaqalarda qatnashib kelmoqda. Ammo 90-yillardagi futbol — bu nihoyatda haqiqiy, oʻrtasida qandaydir isinish, his qilib yurishing mumkin boʻlgan narsa edi. Hozirgi jamoaning oʻyinini televizorda koʻra turibman, bir daqiqa oʻtmay qoʻlimda smartfon bilan uzoqdan sartarosh boʻlib oʻtirganimdek boʻlaman, yuragimda esa oʻsha qorongʻu kechaning ovozini eshitaman: "Koemanning zarbasi — bu butunlay boshqa darajada boʻlgan narsa". Hozirgi Barselona yaxshi, ammo 92-yil — bu mutlaqo boshqacha narsa, u yerda vaqtni koʻngildan oʻchirib qoʻygan edik. Shu bilan birga, oʻsha vaqtning oʻzida xotiralarimning yangi esdaliklarni tugʻdirishini his qilyapman, bu qandaydir vaqtni qayta tiklab berishdek...

oh, Camp Noudagi o'zingizni his qilishlarga qaytish — bu juda zo'r narsa! mening yoshligimda bir marta stadionga borgan edim, maydon atrofida aylanib yurgan edim, o'sha vaqtlarning orqasidan keyingi yillar o'tdi, lekin mening xotiramda hali ham shunday quvnoqlik bilan eslayman. 1992-yilni eslaganimda, darvozadan to'pni urgan payt — oh, bu juda boshqa narsa, bu boshqa dunyo edi! Koeman o'yinga o'zining butun yuragini, o'zining yagona oyoqqa ishonchini solardi, vaqt deyarli sekinlashgandek edi, barcha narsalar uning atrofida aylanayotgandek... va mening ukam bilan birga televidenie orqasida oʻtirganimizni eslayman, yuraklarimizni qoqib turganida, darvozadan o'tgan to'pning shovqinini eshitib qolib, "BOOOM!" deb baqiramiz, soʻngra hammamiz birdan ovora boʻlib ketdik! hali ham shunday his qilaveraman, qayta tiklayveraman, Camp Noudagi o'sha kechalarni... oh, va yigitlar bilan suhbatlarimizda har doim shunday hikoyalar chiqar, ular ham aynan shunday hissiyotlarni qondiradi! mayli-da, koʻramiz!

Oho, Surxonmuxlisning qorongʻu kechasi xotiralarini eshitib, nafaqat Camp Nou haqida oʻyladim, balki oʻz yoshligimdagi "Camp Nou" xonadondagi oʻtirishgan oʻrindiqlarimni ham esladim — oʻyinni ota-onalarim bilan kichkina televizor ekranidan kuzatib, vaqt haqiqatan ham sekinlashgandek edi. Surxonmuxlis, sizning "fora"ni eslatishingizni eshitib, darhol yuragimda oʻsha qoʻrqinchli quvnoqlikni his qildim — oʻsha paytda oʻyinni boshqacha tomondan kuzatgan edim, chunki maydondagi oʻyinchilar biz uchun nur va gʻalaba timsoli edi. Va keyin, QalbimizdaFaxr, sizning televizor orqali qoʻl qoʻyib ketganingiz — bu hikoyangizga juda yaqin edi, oʻz vaqtini toʻxtatgandek boʻlingan hissim bor edi. Ammo eng zoʻri — bu Muxlislarabadiyning izohi: "paypaslab yurgan vaqt" degan jumla meni butunlay oʻziga tortdi, chunki oʻsha vaqtni eslatganda, futbolning oʻziga xos handasasi paydo boʻladi — hamma narsa nafaqat koʻz bilan, balki yurak bilan ham oʻynaydi. Va shu orada Farrux_milliy, sizning "badiiy tasavvur"ga berilishingiz — bu ham bir xil narsa, vaqtni toʻxtatgandek hiss etish. Lekin ModelFCning "BOOOM!" baqirishi esa oʻziga xos quvnoqlikni uygʻotdi — shunday qilib, Camp Nouda vaqt haqiqatan ham toʻxtab qolardi. Hammangizning hislaringizda qandaydir bir umumiy narsa bor — vaqtni oʻchirib qoʻyadigan, ammo yurakda qayta tiklab qoʻyadigan narsa. Bu mening qalbimdan oʻtkazib yuborolmaydigan narsa.

Keling, butun hikoyaga bir oz sharob qoʻshib qoʻyaylik! 🍷 Camp Nouga koʻz yumganda, hali ham Koemanning oyoq barmogʻidan yuqoriroq uchib ketayotgan toʻpni koʻraman — bu toʻp yaxshi-kuy edhemi, 30 metrdan urilgan toʻpning chidab boʻlmas aylanishini kuzatganda vaqtni toʻxtatib qoʻygandek boʻlar edi... mayli, hozir oʻsha toʻpni ushlab koʻrganimdek boʻlib qoldim, lekin toʻp mening qoʻlimda emas, balki shisha oʻrindiqda edi — Camp Noudagi oʻrindiqlardan biri qirq yil avvalgi "fora"ni ichiga olgan qutuni saqlab qolgan ekan! 😂 Oʻsha toʻp bilan hech boʻlmaganda mushtlashib koʻrsak — oʻtkir tushunarli boʻlardi!