camp nou dagi orzu qilingan g'alabalarimizni eslaganimizda yuragimizdayoq isiqlanadi
esimda, olti yil oldin butun oila bilan uyqudan uyg'ongan edik — chunki Barselona uclari finalida edi. qizg'in kun edi, may oyining shunday issiq buluti eshitiladi, televizor oldida otalarimizdek turibdi, onam esa choy va nonushtani qo'ydi to'satdan: "yengdingizmi, yo'qmi?" degan umid bilan. keyin neyronlarimizni kuydiradigan gol urildi — ney markazdan uzatmani Suares boshi bilan ichkariga yo'lladi, boshqa ikki ochko Barselona foydasiga qayd etildi... va ular o'ynamaganidek o'ynadilar, toki xotiramizga chuqur joylashib qolgan 3:1 qaytarilishi. orzu qilingan g'alaba bilan qaytganimizdek bo'lardi — hech kimga ishonmaslik, ammo oʻsha paytda Barselona o'lmas edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'tgan yili universitetda diplom himoyamdan soʻng, darhol uyga yetib keldim va televizorni ochdim — Barselona uclari finali oʻtayotgan edi. Ota-onam qiziquv bilan: "Qani, boshlanmoqda!" dedilar. Men esa maydon oʻrtasida Messi oyoqlarida toʻp bilan turganini koʻrib, qoʻlimni koʻkragimga qoʻydim — neyronlarim aylanayotgandek boʻldi... Va keyin... SUARES! Qayerdan chiqib kelayotgandek, boshi bilan toʻpni darvozaga yoʻlladi — men esa nafasimni ushlab olish uchun qoʻl bilan ogʻizimni berkitdim... Oʻsha lahzada butun uy ham birdek toʻxtadi, hayot vaqtincha sekinlashdi — faqat futbol, yurak urishi va 1:0!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
xayr, oramizda gap ketaveradi, mayli-de,
esimda, mening do'stim Shamsiddin bilan qandaydir qiziq holat bo'lgan edi — u vaqtda unga "1982-yilgi jinnilik qayerda?" deb hazil qilishardi, lekin kelganlarida ularning ovozlari birdek o'tib ketardi. shunday kunlardan biri edi, may oyida, ob-havo shunchalik iliq ediki, televizor oldida to'polon bo'lib qolganmiz — otalarimizdek, akamlarimizdek, hatto kichik nevaramiz ham nonushtasi bilan stulning chetiga o'tiribdi. ovoz balandroq qiling, oila nima qilishini bilmasdi — chunki Suares darvozabonni orqasida qoldirib, o'ng burchakka darvozani ochib berdi... va men shu paytni eshitdim: "bu boshqa yo'l bilan tugaydi!" deyishni xotirdan eslayman, ammo xalqimizning murakkab ehtirosi — u yerda vaqt ham to'xtab qolgan. oila esa birdek qichqirdi: "yana boshlanadi!" — va keyin 3:1 bilan tugaganini eshitgandek bo'ldik. mana shu yerda sevgi mavjud — bu yuqori matematikada yechilmaydi, ishon.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Bugun ularning oyoqlarida boshqa Messi, boshqa Xavi, boshqa Iniesta yoʻq. Oshko shunday edi, mushuk esa endi boshqa… lekin ochiq aytsam, 2015-yilning qaysi Barselonasini yaxshi koʻrsam — 2024-yilgi bilan oʻrnatmoqchi boʻlsam, ha, yurak osha boshqa, lekin miya qiyinlik bilan tanlaydi.
O'sha kunlar oʻz-oʻzidan oʻyindi: Suaresning boshi bilan toʻpni darvozaga yoʻllagan zahoti, barcha tirbandliklar, issiq nonushta, oilaning choyi sovuguncha davom etgan hayajon — hammasi birdek boʻldi, har narsasi bilan. Endi esa biz uchun barcha oʻyinlar aloqasiz xabarlar, barcha gʻalabalar esa ob-havo maʼlumotlaridan boshqa hech narsa boʻlmadi. Boshqacha aytganda, oʻsha vaqtda maydon ham, koʻngil ham, hatto eshiklar ham birgalikda olovda boʻlgan edi.
Yurak hozirgi jamoani qoʻllab-quvvatlamasa-da, uni soʻroq qilmayman — chunki hammasi boshqa boʻla turib, bir narsa oʻzgarmadi: biz hali ham Camp Nou devorlari orasida oʻzining 1:0, oʻzining oʻt qoʻygan an’analarini saqlab qolgan edik. Qolaversa, hozirgi jamoa va oʻsha jamoa oʻrtasida bor-fasl bor — oʻsha qoʻrquv ham, orzu ham. Faqat endi bularni his qilish uchun vaqtga muhtoj boʻlamiz, bir marotaba boʻlsa ham.
xG > hissiyot.
Ohhh, haqiqatan ham yurakni ezgan kun edi! Boshqacha qilib aytganda, oʻsha 2015-yilning may oyida Suaresning boshi bilan bergan avj bilan kegan goli bilan butun uy birdek to’xtab qolgan edi… Albatta, atrofda nonushta stolida qozon ichidan choy hidi tarqalardi, ammo ayni vaqtda butun jism mushaklarimdan tushib qoldi — nafas olishni unutgan edim!
Hozirga oʻylab qoldim… oʻsha vaqtda otamning qoʻli dvijokni ko’targan edi, onam esa daraxtdek oyoqqa turgandi, va keyin — *bam!* — ishlov qilingan toʻpni Suares boshi bilan koʻrganimdek boʻldim! Qoʻlim bilan ogʻizimni berkitib qo’ydim… sababi, shunda boshqa biron kishi baqirmasligini kutgan edim… va keyin butun uy *GOOOOL!* degan hayqiriq bilan balandlashib ketdi!
Qachondir biror safar yana shunday boʻlishini, yurakimni yana shunday kuydiruvchi sovuqlik bilan boshlanishini orzu qilaman… chunki futbol shunday — ishlari yoʻq!
Bolaligimdan tribunada.
E, qani, qachondir Camp Nou devorlari orasida vaqt ham to'xtagandek bo'ldi — barchamiz dushanba kuni ertalab turib olamiz… yuraklarimiz esa suzuvchilardek daryoga oqib ketdi. Suaresning boshi bilan bergan gʻalasi shunday esdi, olovdek qoladi! Menga aytaversin: oʻsha vaqtda jamoamizning koʻkragidagi yuraklar shunchalik issiq ediki, darvoza toʻri ham oʻz-oʻzidan jilolangan edi… nafaqat toʻp, balki hayajonimiz ham Neuer darvozasi orqasiga yoʻl topdi! 🔥🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.