Camp Nou dan yurakni qamrab olgan vaqtlar va g'ururni eslaymiz

Odamlar nima deydi, hech qachon eshitmagan edim... mening asosiy xotiram Camp Nouga tashrif buyurish emas, baland devorlar orasidagi boshqa joy — Siya plyajidagi toʻxtovsiz mushtlashuv! Uchrashuvning soʻnggi daqiqalarida, baribir butun jamoa qandaydir gʻalati kayfiyatda edi, mening oʻtirgan oʻrindiqimdan Realning oʻyinchilarining ovozlari eshitildi... keyin... XUUSH! Bir kishi "gooooool!" deb baqirdi, butun koʻcha boʻylab, qoʻshni barlar esa qoʻrqib ketganlardek qichqirdilar! Men hech qachon shunday vaqtni his qilmagan edim — qichqiriqlar, mushtlarni koʻtargan odamlar, qattiq qoʻl siqishlar... oʻsha lahzani eslaganimda, oʻz-oʻzimda: "Bu Camp Nou bilan bogʻliqmi? Yoʻq, bu... bu umumiy gʻalabamiz!" deb oʻylardim. Keyin esa, Telemadridga qarab bormoqchi boʻldik, lekin yoʻldagi barcha yigitlar bilan toʻxtab qolardik: "Bu jamoamiz, esingdami? Bu qila oladigan darajamiz!" — deydilar, mana shu gaplarni eshitib, mening koʻzlarim... nimadir, biroz tuygʻu tushdi, biroz ham gʻurur.

qani endi, bu storya meni ham ichiga oladi-ku... 1992-yilning 26-mayida Siya plyajidagi mushtlashuvdan bir kun avval Menelasning "qora peridot" deb ataladigan o'yini bo'lib o'tdi, mening esigimni noto'g'ri eshitdim — u butunlay boshqa darajaga ko'tarib qo'ydi. o'shanda men 18 yosh edim, ota-onam bilan elga chiqishardi, radio eshitib turardi, lekin hech qachon "qorong'u portda" bunday narsaga ishonmagan edim. o'yin tugagandan so'ng, Menelasning odamlari stadionni tark etishda davom etdi, men esa oramizda gaplashyapti edi-ku, birinchi marta: "bu Menelas ham aqlini yo'qotdi deganlar edi, lekin qandaydir tarzda boshqa ko'tarilish edi." keyin esa chiqib ketishardi, lekin men uyga bormadim, Telemadrid oldiga yugurib ketdim va birinchi boʻlib boshqa oila yaqinidagi qichqiriqni eshitdim — "goooool!" bunday qattiqki, yuqori ovozli dinamikalarni eshitmagandim o'sha paytda. va keyin... butun shahar tebranardi, hech kim "Bu Camp Nou ekanmi?" deb o'ylamadi — barcha uchun bu — "Bu matbuot bayrami, bu jamoaning g'alabasi!" degani edi. shunday boʻlganda, mening koʻkragim ham kengaygan edi, yigitlar, uyingizda qandaydir sovuq urushni eslang — ha, kampirlarimiz qandaydir do'kondagi qarshilikda gaplashishardi, lekin shu kechaning oʻzida har birimiz bittada edik: "biz bu yerga tegishli edik va qoʻlga kiritdik."

Odamlar, shunday vaqtlar bor-ediki, Menelasning "qora peridot"ni o'zi ham eshitib qolganmi, deb o'ylarsan. Chunki o'shanda to'p o'zi ham qayerda ekanini unutib, o'zining g'alaba sirini topgandek bo'ldi. Stadiondan chiqib ketayotganimizda, bir ota-bola bizni ko'rib: "O'g'lim, bu suv bilan shug'ullanadigan odamlarmi?" deb hayron qolishdi. Men esa: "Yo'q, bola, bu odamlar Camp Nouga yo'l olishayotgan edi, lekin o'yin shunday bo'ldi-ku, ularni plyaj ham band qildi!" deya so'rashib ketdim. Bola onasiga yopishib: "Onam, men ham keyingi marta futbol o'ynash o'rniga plyajda to'p bilan o'ynamoqchiman!" deb qichqirdi. Endi o'ylayman-ku, agar Menelas o'sha vaqtda plyajda bo'lganida, Suares bilan birga "sport turizmi" deb nomlab ketardi-ku...