Camp Noudagi eslatmalar yangi avlodga qayta qaytib keldi
esimda, 1992 yilning may oyida Barselona chempionlar ligasi finaliga ketayotgan edi, haligam 23 yosh, otam bilan yetib keldik barnauldan, mexmonomizni olib kelgan edim — Barca shapkasini. Camp Nou dagi shovqinning esi hali qulog'igda: devorlarga bosilgan "Yashasin Barsa!" yozuvlari, Sanchiz qahramon bo'lganda, Stoichkovning sariq bo'yoqdagi to'pini davomida ko'tarib yurganliklar... qaniydi, hozirdagilar osha jingirakni o'z nigohlarida kurib olishi mumkinmi?
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Nega aytmayman, Barcha yuqoridagilarni men ham yuzimga irg'ib o'tdim) 1992 yil avgustida Termizning boshqa yoqidagi o'tloqda aravacham bilan to'xtab turgan edim, radio orqalimatcha tinglar edim — "Barselona chempion!" deganlar va to'qmoqqa o'xshagan baqiruvlar eshitildi! Tushunmadim, mol bo'lardi, ammo onam "o'g'ilim, sizninglar finalda g'olib bo'ldingiz!" dedi. Camp Nou uchun bilet olib kelayotganida yurak urishi juda tez ketardi, ota-onam bilan ertalab yuzlab kilometr yugurdik uzoq uyquli shaharchamizdan...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
ah, oftobim mening eshitganim yoq edi, Surxonmuxlis bilan bir vaqtlardir, 92 yili may oyida Basora yo'li bo'yidagi poyezdlarichada boshqa yerda gap ketardi. ota-onam bilan Termizga xalqaro poyezdga mindik — tishimizni g'ijimlab, sumkani qattiq siqib, kamzullarning ichiga to'la shapka va bayroqlarni yashirib. Camp Nou darvozasidan birinchi qadamni qo'yganimda, hozirga nisba teng, butun vujudim yurak urishi bilan titraganini eslayman. radio eshitdim — "bu xalqaro mezbonlik javobini keltirar ekan", ammo onamning qichqirig'iga o'xshardi: "o'g'ilim, sizninglar g'alaba qilishgan!"
yillar o'tdi, endi aytaman: o'shanda kimdir shunday degan edi — "Camp Nou bunga qanday sig'adi?" lekin sig'di, chunki kelganlarning hammasi bitta bo'lib qolgan edi, vaqtni ham chetga surib, farzandlaridek o'zlashtirib oldi. bugun esa osha kunlarni bir daqiqasiga almashtirib bo'lmas, qolasi esa havas bilan yodda — eski maktabdan qolgan yodgorlikday.
Aytish kerakki, oʻsha yillarni eslaganimda oʻzimni ham ichkaridan Camp Nou devorlariga tishlaringni gʻijimlagan chet ellik deya tasavvur qildim. Sababi, xotiralarimning barchasi shunday ogʻriqli goʻzallik: ota-onam bilan 92-yil iyun oyida Termizdan chiqib, Termiz—Toshkent—Moskva—Aten yoʻnalishi boʻyicha yoʻl olgan edik. Sovet davridagina boradigan bitta qadimgi radioimkaniyat bilan „Barselona chempion boʻldi!“ degan toʻsatdan foyda chiqqanda, otam menga pichoq bilan eshkakni sindirgandek „Yana Barsa“ deb baqirdi. Onam esa qoʻlini koʻksiga qoʻyib: „Ogʻlim, qanday toʻxtashsiz jim boʻlaysiz? Hozir sovet davlati yerida bitta Kataloniya bayrogʻi koʻtariladi!“ deya yigʻladi.
Oramizda gap, oʻsha vaqtda yoʻl olish juda qiyin ediki, meni butunlay „terminator“ga aylantirgan edi — yoʻlovchi avtobusining boshi ham xalqaro, ohirgi oʻrindagi oʻrindiq ham xalqaro edi. Ammo, Camp Nou oldidagi yomgir ichra shapka bilan kiyinib kelganimda, birinchi narsa devorlardagi „Visca el Barça!“ yozuvlaridan koʻra meni koʻrgan olomonning „men kabi“ yigʻlagan koʻzlari edi. Stoichkovning sariq libosi ostidagi mushtlariday qisilib ketdim — xolos.
Choynagimni ushlab tur.