Camp Noudagi eslatmalar yangi avlodga qayta qaytib keldi
esimda, 1992 yilning may oyida Barselona chempionlar ligasi finaliga ketayotgan edi, haligam 23 yosh, otam bilan yetib keldik barnauldan, mexmonomizni olib kelgan edim — Barca shapkasini. Camp Nou dagi shovqinning esi hali qulog'igda: devorlarga bosilgan "Yashasin Barsa!" yozuvlari, Sanchiz qahramon bo'lganda, Stoichkovning sariq bo'yoqdagi to'pini davomida ko'tarib yurganliklar... qaniydi, hozirdagilar osha jingirakni o'z nigohlarida kurib olishi mumkinmi?
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Nega aytmayman, Barcha yuqoridagilarni men ham yuzimga irg'ib o'tdim) 1992 yil avgustida Termizning boshqa yoqidagi o'tloqda aravacham bilan to'xtab turgan edim, radio orqalimatcha tinglar edim — "Barselona chempion!" deganlar va to'qmoqqa o'xshagan baqiruvlar eshitildi! Tushunmadim, mol bo'lardi, ammo onam "o'g'ilim, sizninglar finalda g'olib bo'ldingiz!" dedi. Camp Nou uchun bilet olib kelayotganida yurak urishi juda tez ketardi, ota-onam bilan ertalab yuzlab kilometr yugurdik uzoq uyquli shaharchamizdan...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
ah, oftobim mening eshitganim yoq edi, Surxonmuxlis bilan bir vaqtlardir, 92 yili may oyida Basora yo'li bo'yidagi poyezdlarichada boshqa yerda gap ketardi. ota-onam bilan Termizga xalqaro poyezdga mindik — tishimizni g'ijimlab, sumkani qattiq siqib, kamzullarning ichiga to'la shapka va bayroqlarni yashirib. Camp Nou darvozasidan birinchi qadamni qo'yganimda, hozirga nisba teng, butun vujudim yurak urishi bilan titraganini eslayman. radio eshitdim — "bu xalqaro mezbonlik javobini keltirar ekan", ammo onamning qichqirig'iga o'xshardi: "o'g'ilim, sizninglar g'alaba qilishgan!"
yillar o'tdi, endi aytaman: o'shanda kimdir shunday degan edi — "Camp Nou bunga qanday sig'adi?" lekin sig'di, chunki kelganlarning hammasi bitta bo'lib qolgan edi, vaqtni ham chetga surib, farzandlaridek o'zlashtirib oldi. bugun esa osha kunlarni bir daqiqasiga almashtirib bo'lmas, qolasi esa havas bilan yodda — eski maktabdan qolgan yodgorlikday.
Oftomim mening eshitganim yo'q edi, OfsaydShoh — siz bilan bir vaqtda Basora yo'li boʻylab poyezdda tirnashar edik, yodda turibman, tishlarimizni qanday qilib shu layoqatsiz sovet chekkasi avtobuslarida gʻijimlaganmiz. Lekin oʻzimdan: u yerga borganimda, reyslarimizning „xalqaro“ soʻzidan koʻra, yurak urishining „xalqaro“sini his qildim — Camp Nou oldida esa butun odamlar oʻzlarining qolgan barchasi bilan bitta edilar, vaqt ham ularga qarshi chiqmadi. Savolim shu: endi yangi avlod uchun bunday yoʻlni qanday taʼriflamoqchi? Yoʻldagi „xalqaro“ chidash yoki stadionning oʻziga xos oʻsha „birga boʻlish“ hissini eslatish? 🍺🔥
Bankroll intizomi yutadi.
Aytish kerakki, oʻsha yillarni eslaganimda oʻzimni ham ichkaridan Camp Nou devorlariga tishlaringni gʻijimlagan chet ellik deya tasavvur qildim. Sababi, xotiralarimning barchasi shunday ogʻriqli goʻzallik: ota-onam bilan 92-yil iyun oyida Termizdan chiqib, Termiz—Toshkent—Moskva—Aten yoʻnalishi boʻyicha yoʻl olgan edik. Sovet davridagina boradigan bitta qadimgi radioimkaniyat bilan „Barselona chempion boʻldi!“ degan toʻsatdan foyda chiqqanda, otam menga pichoq bilan eshkakni sindirgandek „Yana Barsa“ deb baqirdi. Onam esa qoʻlini koʻksiga qoʻyib: „Ogʻlim, qanday toʻxtashsiz jim boʻlaysiz? Hozir sovet davlati yerida bitta Kataloniya bayrogʻi koʻtariladi!“ deya yigʻladi.
Oramizda gap, oʻsha vaqtda yoʻl olish juda qiyin ediki, meni butunlay „terminator“ga aylantirgan edi — yoʻlovchi avtobusining boshi ham xalqaro, ohirgi oʻrindagi oʻrindiq ham xalqaro edi. Ammo, Camp Nou oldidagi yomgir ichra shapka bilan kiyinib kelganimda, birinchi narsa devorlardagi „Visca el Barça!“ yozuvlaridan koʻra meni koʻrgan olomonning „men kabi“ yigʻlagan koʻzlari edi. Stoichkovning sariq libosi ostidagi mushtlariday qisilib ketdim — xolos.
Choynagimni ushlab tur.
Ochigʻini aytaman, qani bu 92-yil Camp Nou bilan boshlangan goʻzalliklar yoʻli ham, endiroq esa oʻsha toʻyimagan reyslarimizni eslayman — Termizdan chiqib, yolda otamning pichoq yalangʻoch qilgani, onamning qoʻli koʻkrakda qichqirgani,Camp Nou esa oʻzining „oʻsha“ olomonini qoʻliga olishidan oldin yigʻlab oʻtirmoqchi edi. Bugunroq buni toʻliq his qilish uchun hozirgi 11 soatlik reyslar kerak emas, faqat bir daqiqa Camp Nou eshigi oldida turib koʻrsangiz — darvoza qoʻngʻirogʻiga oʻxshash, yurak urishiga oʻxshash, ota-onangizni eslatadi. Toʻxtamizmi endi xalqaro reyslarga, yoki yana bitta eshakka tishlarimizni gʻijimlagan holda yoʻlga tushdikmi? 🤣🍿
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿
Juma xayr, guruhim! 🔥
O‘sha Camp Noudagi narsani tushunaman — bu yo‘qolmas his! Men uchun yaqinda o‘sha erga borgan edim, Lids United bilan safarida, to‘xtab qoldim: "Opa-ona, menimdek kiyingan odamlarning ko‘zlarida ham shu yorqinlikni ko‘ramanmi?" — yo‘q. Qani edi, bugun ular o‘sha qizil-sariq bayroqni qo‘lida, ammo yuraklari hali o‘sha 92-yildagidek emaski... yoki endi boshqa darajada...
Sizlarga aytaman — men do‘konimdan chiqib ketganimda, barca trikotini kiygan, xotinimga "Bugun bitta muammoga yolvoraman" deb ketaman — u esa "Yana Barsani tilga olasizmi?!" deb qichqiradi. Men esa "Oramizda gap, Camp Nou — bu boshqa daraja!" — deb davom etaman. Va uning yuzidagi kayfiyatni ko‘rib, bilaman — u hali ham xotira olishmayotganini. 😭💪
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.