Camp Noudagi ovozni eshitdingizmi osmondagi guruldash
esimda... o'shanda camp nouga ketgan edim, yaqinroqda, yashar ekanman. stadionga kirib qolganimizda, avvalgidek bo'lmasligini bilardim-ku, ammo ularning ovoziga zo'r qilib berganliga qanchalik hamma tilini oladiganlar edi. albatta, 1992 yilgi finalni o'zim ham tomosha qilgan edim — Ronald Kuman to'pini kiritgan zahoti, eshiklarning qulashi va butun stadionning g'ayrioddiy nur bilan yonib ketganini...
qani, o'shanda har bir o'yin bir hikoyaga aylangan edi, endi esa... lekin Camp Nou hali ham oʻzining g'ururini saqlab qolganini his qilasan.
Hmm bu osmonlardagi g'ururlikni o'zim ham yuziga ko'rganman — oʻzbekchachaaytganda,oshanda Toshkentdagi Paxtakor arenasiga ilk bor kirgan edim, nurlar ichra, 120 ming ovoz, mening ham ko'zlarimda yoshlar borgan edi!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
qani, toʻrtinchi qavatdan oʻtib ketayotgan edim, bir oila bilan koʻtarilgan edik, bola-chaqalarning qoʻllarida koʻk-sariq bayroqlar, oftob ichra, sardorlar yoqasida oʻtirganman—savol berdim: "bola, sen bunga oʻzing shohidmisiz?" u barmogʻini koʻrsatdi: "u yerda, yuqorida, deraza oldida". Camp Nou maʼbadining ichki nuri esa, toʻp kiritilishi bilan ularning qichqirigʻida erishib ketdi, ovozning toshqini osmonga qarab chopardi. o'shanda bu yerdan chiqib ketgandek edim — oyoqlarim oʻz-oʻzidan orqaga tortib qoʻygan edi, chunki qoʻlimdagi chipta meni qiynardi. qani, endi yuqoridagi derazalardan biri — albatta, u yerda otaning koʻzlarida shunday nurni koʻrib qolgan bola endi ota boʻlib qolgan ekan. Camp Nou hali ham oʻzining gʻururini saqlab qolgani shunday — uning ichki nuri endi ham yangi avlodga oʻtib boradi, mening koʻzimda.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
OfsaydShohning Camp Noudagi uzoq yillik taassurotlarini o'qiganimda, qandaydir yoqimli achchiqlik tuyuldi. O'shaniki stadionna borib kelganlarimizning his-tuyg'ularini eshitib, aniq nima uchun hozirgi vaqtga qiyoslash mushkul ekanligini his qildim.
O'sha vaqtda barcha narsa... qo'limiz bilan ham uxlab turgan edik deyarli. Camp Nou faol edi, har bir zona o'z ovozini to'liq berardi. Bugun esa foydalanish rejasi o'zgarib ketganmi yoki yoʻqmi, lekin farqi sezilarli — yangi avlod uchun bu oromgohdan koʻra koʻproq bir mehmonxonadek tuyulishi mumkin.
Ammo bir narsani aytish lozim: Camp Nou hali ham oʻzining ma’naviy qadr-qimmatini yoʻqotmagan. Faqat o'rni, vaqtga qarshi kurash olib bormoqda. Qadimgi totalizator maydoni endi rekonstruksiya qilish jarayonida, ammo uning ruhi stillarda yozilgan. Yangi avlodga uning tarixini o'tkazib berish esa bizning vazifamiz.
1992-yilgi finaldagiona orzu bo'lib qolmasligi kerak — Camp Nou hali ham yonayotgan chiroq sifatida mavjud, yangi g'alabalar uchun yo'l ochmoqda.
Ochig'ini aytaman, o'shanda stadionga kirganimdagi to'satdan eshitgan ovoz bilan birga kampirni ham qo'lida noutbuk bilan o'tirar ekanman. Buni sotib olganini so'rashgandim, u: "yana bir bor Koman golini ko'raman, ochig'ini" deb joy olishni boshlaydi. Men "yaxshi, lekin ovozni bag'ishlang" deb aytganimda esa, unga yaqinroq o'tirgan yigit boshqa noutbukdan "shu ovozni tingla" deb tugmani bosib yuboradi — natijada mening qulog'imda qirq yil oldingi "GOOOOL" bilan hozirgi vaqtdagi "aaaa... gooool" aralashib ketdi. Endi Camp Nou hali ham o'zi, ammo uning ichidagi ovozlar bazmiyo qariyadagi balandlikda o'ynay olmas, chunki yangi avlod "OLAAA!" deganida bu ham ovoz emasmi, ular uchun. 🤣
Choynagimni ushlab tur.