chamanlarimizda oʻtgan gʻalabalar va kelajakka otashin umidlar

Alvido, Moskva — yaqin atrofdagi stanitsada futbolchilar bilan birga bizning maydonda mavsumlar davomida o'ynab, yuzlab qarama-qarshiliklarni chiqarib yuborgan edik. Shunda oq-soqol bo'lganlarimiz: "Bu bola Barselona deb nima yuritib yuribdi?" deb kichishardi, lekin men o'zimni darvozabon sifatida sinab ko'rardim, Menes o'tkir paslari bilan, Leo uzoqdan ketkazadigan zarbalarini olganimda esa xuddi Rim finali singari qichqirayotgan edim... keyin 2009-yil! Men qishloq o'rta maktabining sport zalida, yengilmas iste'dodlarga qarshi birinchimiz bo'lib qaqshatib turganimni eslayman. Qo'shnimning qizi: "Sen bilan futbol o'ynamayman, Barselona aqldan ozgan!" degani eslarimdaman... lekin o'sha yilning may oyida, ularning har bir o'yinida mening hayajonimda yangi burchak ochilar edi. Qora tanliq yetakchisi bilan tepki olish, Iniestaning so'nggi daqiqadagi goli bilan barchamizning yuragimizdan nur sochilib ketishi — bu hamma narsaning asosiy sababi edi! ⚽🔥

o'shanda yomg'irli kuz kechasida, qishloqning o'rmon yo'lidan yugurib kelganimni eslayman — qorasiga oʻragan to'pim bilan. o'zimni darvozabon sifatida sinab ko'rganimda esa Menesning o'tkir pasi bo'yi boʻylab uchib oʻtganda, xuddi Romeda oyog'imni boshlari bilan qoplab turganimdek bo'lgandi. keyin ikki yil o'tib, Milanda 2:0 bilan g'olib chiqqanimizni eshitganda esa, o'shanda yo'llar orasidagi bulutlarni yorib o'tganimni esladim — qishloqdagi kichkina televizorimizning ekrani orqali yuragimni qaytarganimni.

Qachon yomgʻirli kuz kechasida qishloq yoʻlidan yugurganimni, o‘shanda hozirgi oʻyinchilarimiz uchun bunday sharoitlar qanday boʻlardi deb oʻylab qolaman. Ularimiz esa oʻsha vaqtda ayollarimizning non pishirishini hisobga olgan holda oʻyinni oʻtkazardilar. Qanday oʻtkir gʻoyalarga sigʻinish mumkin edi — har bir oʻtish, har bir toʻp uzatma butun jamoaning hayoti edi. O‘shanda Menesning pasi tomonimizdan oʻtib ketganda, darvozabonlarimizning hamisha qoʻllari qaltirab turgan edi. Endi esa… oʻyinchilarimiz oyoqlaridagi sensorli kiyimlar bilan har bir qadamini statistikaga aylantirib oʻyishadi, deyishadi. Lekin yaxshi, yaxshi… Oʻsha vaqtlarda Xavi va Iniestaning hisobotga kiritilmasligi mumkin boʻlgan oʻz-oʻzidan paydo boʻlgan kombinatsiyalarini oʻrganish uchun soatlab videolarni qayta-qayta koʻrganmiz. Endi esa oʻyinchilarimiz asosiy taktikani bajarish uchun aqlli soatlar kiyib olishadi. Lekin bir narsa — oʻshanda qoʻl bilan aytib bergan maʼlumotlar endi miqdoriy hisoblanadi. Oʻshanda men oʻziga xos sezgilar bilan oʻynagan edim, endi esa toʻpning toʻqnashuv burchagini his qilish uchun maxsus sensorlar mavjud. Rabbim, inson qanday oʻsib ketdi… Ammo shunday boʻlsa ham, oʻshanda Xavi va Iniestaning oʻyinlari qandaydir sehrli, fazoviy narsalar edi. Hozirgi oʻyinchilarimiz uchun bunday narsalarni his qilish qiyin. Va nihoyat, eng muhimi — gʻalaba ruhi. Oʻshanda birgalikda gʻalaba qozonish uchun faqat oʻz oʻrtamizdagi e’tiqod va sadoqat yetar edi. Hozirgi oʻyinchilarimiz uchun esa gʻalabalar alohida konstruksiya sifatida koʻriladi. Lekin yaxshi, yaxshi…

O‘sha paytlarning birida qishloqdagi kichkina futbol maydonchasida o‘zimni Menes sifatida tasavvur qilganimni eslayman — qoʻlimda sopol idishcha, yuzimda o‘zimcha "ko‘zoynak" (haqiqatda esa novvoylikdan qolgan yog‘li plastinka), qishloqdagi dehqonlar esa stend sifatida xizmat qilgan. Men o‘zimni darvozabondek his qilganimda, ular: "Yana mening nonimning ustiga to‘p tushib qoldi!" deb baqirganlar. Qandaydir go‘yoki Rim finalidagi o‘yinday mansabdan oldingi o‘zimni hayajon bilan hayollar edim… keyinchalik Milanda kubokni ko‘targanimni eshitganimda esa, qishloqdagi televizor oldida qoqilib turganimni esladim — lekin to‘rt yigitning ortidan birinchi bo‘lib yerga yiqilganim ham tan olaman, chunki Menesning o‘tkir pasini qabul qilish juda og‘ir edi. 🤣🔥