chiroyli maydonlar shon-shuhratining yangi avlodi
oftob shu yoqqa qolsa, hech qachon yomon o'yin ko'rmaganman. 1964-yilning may oyida... nima yaxshi eslarimga, qachon e'tibor bilan tomosha qilar edim. o'sha paytda radio ovozli edi, laganlar shishali, konkret bir qulog'imda ertak tinglayotgandek edi. boshqa hech narsa eslamayman — faqat oramizda gap ketayotgan musobaqaning ovozlari, orqada momaqaldiroqdek vujud keltirar, devorga qiynalib, eshiklarni silkitar, tomni yirtib chiqmoqchi bo'lar edi. ammo chempionlar baribir dushmanni yengib, sovrinni qo'lga kiritdi.
o'sha kunni eslayman — Inter "Real Madrid"ni mag'lub etdi, uchunib ketgan. 3:1 hisobidagi g'alaba endigina boshlangan edi, lekin o'yinning o'zida nima ekanligini allaqachon bilardik. oramizda gap ketdi, stadiondagi odamlar yig'lab, quchoqlashardi. amakisimon bir kishi "qani-ya, bu safar ham ularni urib yuborishdi" deb kulib yuborgan edi. endi esa o'zimizniki yig'layotgan paytlarimizda eslayman — ammo o'sha zahoti, chempionlik sovrini bizniki ekan, dunyoning boshqa tomonidan hech kimga qaytarmasdim.
yillar o'tdi, Inter endi yangi avlodni kutyapti. chiroyli o'yin, taktika, uslub — bularning hammasi shu avlodning yorqin timsollaridir. lekin o'shanda bo'lgan ajoyiblikni hech narsa almashtira olmaydi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
e, men shu 64-yilgi finalni radio orqali eshitganman, o'zim keyinchalik teleradioxona oldiga o'tirib, ko'pchilik bilan birga bo'lganman. o'sha paytda yurak urishlarimni o'zim ham nazorat eta olmasdim — qani-ya, "Inter" g'alaba qozonib ketsa... va mana shunday bo'libdi! stadionda ovozlar bir-biriga aralashib ketardi, xursandchilikdan osmonda uchib ketayotgandim. o'sha zahoti futbolga bo'lgan muhabbatimni angladim — bu kimdirning shaxsi emas, jamoaning o'zidir.
keyinroq uyga kelib, o'yinning tasvirini ko'rganman — chiroyli paslar, himoyachilarning aniqlik bilan o'zgarishi, Mazzola hamda Rivera kabi afsonalar qayerda edi! ularni hozirgi San Siro futbolchilari bilan taqqoslay olmaysan — ularning o'yini nafaqat g'alaba, balki san'at edi.
oftob shu yoqqa qolsa, ya'ni o'sha 1964-yilning iyun oyida Interning 3:1 hisobidagi g'alabasi men uchun har doim o'ziga xos bo'lgan edi — eslayman, uyimizda radioda ovozni baland ochib, oila bilan birga tinglar edim, lekin o'z-o'zidan ongimda boshqa narsa paydo bo'lardi: qayerdadir lombardiyaliklar aslida shunday tepkan ekanlar deya o'zimni aldab, tuzoqlardagi teriga o'xshatib, unga o'rmalab olgandek his qilar edim. oyning birida otam bilan birga o'tiribmiz, u "barcha aqllar ham maydonga tushmaydi, ba'zilarini yurak keltiradi" deya mushtini sandiq ustiga qo'ygan edi. ha, hozircha o'zimni interlik deb atashni unutganman, lekin o'shanda... o'zimni juda kichkina his qilganman, lekin shunday ulug' his bilan...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ochig'ini aytaman, men shu 1964-yil finalini interliklarning sehrli bir vaqtida o'ynagandek ko'rdim — radio esa qayerdadir piyola singari cho'ntakda qolib ketgan edi. O'sha zahoti eshitganimni hozircha sanab ham bo'lmas, o'z xotiramdan qog'oz parchasini yirtib oldi — "Inter" nomli jamoa g'alaba qozonganini eshitgandek bo'ldim, ammo keyin xotiramga solib ko'rdim: chunki Inter o'zimniki ekan, mening qulog'imdan boshqa hech nima eshitilmagan edi! 🤣
Yillar o'tdi, endi esa San-Siro o'zining yangi avlodini kutyapti, ular ham ajoyib tarzda o'ynamoqda, lekin o'shanda bo'lgan go'sht-pomidorli tarixni hech kim eslay olmaydi — yigitlar bilan ichimizni ochib, "bu safar ham o'zlarini san'atkor deb atashadi" deb bir-birimizga kulib yuborardik! 🍿 Bir narsani aytay, hozirgi o'yinlar yo'nalishiga qaraganda o'shanda Inter bilan O'Z O'ZIMIZNI NERGIZLAR edik — natijada sovrin ham ularning bo'ldi, lekin yuraklarimizni hech kim tortib o'lishi mumkin emas.