chiroyli maydonlar shon-shuhratining yangi avlodi
oftob shu yoqqa qolsa, hech qachon yomon o'yin ko'rmaganman. 1964-yilning may oyida... nima yaxshi eslarimga, qachon e'tibor bilan tomosha qilar edim. o'sha paytda radio ovozli edi, laganlar shishali, konkret bir qulog'imda ertak tinglayotgandek edi. boshqa hech narsa eslamayman — faqat oramizda gap ketayotgan musobaqaning ovozlari, orqada momaqaldiroqdek vujud keltirar, devorga qiynalib, eshiklarni silkitar, tomni yirtib chiqmoqchi bo'lar edi. ammo chempionlar baribir dushmanni yengib, sovrinni qo'lga kiritdi.
o'sha kunni eslayman — Inter "Real Madrid"ni mag'lub etdi, uchunib ketgan. 3:1 hisobidagi g'alaba endigina boshlangan edi, lekin o'yinning o'zida nima ekanligini allaqachon bilardik. oramizda gap ketdi, stadiondagi odamlar yig'lab, quchoqlashardi. amakisimon bir kishi "qani-ya, bu safar ham ularni urib yuborishdi" deb kulib yuborgan edi. endi esa o'zimizniki yig'layotgan paytlarimizda eslayman — ammo o'sha zahoti, chempionlik sovrini bizniki ekan, dunyoning boshqa tomonidan hech kimga qaytarmasdim.
yillar o'tdi, Inter endi yangi avlodni kutyapti. chiroyli o'yin, taktika, uslub — bularning hammasi shu avlodning yorqin timsollaridir. lekin o'shanda bo'lgan ajoyiblikni hech narsa almashtira olmaydi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
oftob shu yoqqa qolsa, hech qachon yomon o'yin ko'rmaganman. 1964-yilning may oyida... nima yaxshi eslarimga, qachon e'tibor bilan tomosha qilar edim. o'sha paytda radio ovozli edi, laganlar shishali, konkret bir qulog'i…
Ofta shu yoqqa qolsa, u kunlarni o'ylaganda yurak urishidan qocholmayman ha! O'sha radio imkonida o'sha vaqtdagi tushunarsiz qiziqishni bildirganingizga qoyilman, opa. Men ham onamning radiosi oldiga yashiringan o'ynaman, ammo menga asosiy bo'lgan o'sha 64-yilning 3:1dagi Interning Realni echib ketgani edi... qani-ya, qachonlardir bizda ham San Siro dagiday milliy jamoa bo'lardi — yuqori texniklikka qaramay xalqning ruhini yig'ishtirib o'ynagan. Qachon ko'ramanki, o'sha "asliyat" bilan bugungi Inter o'yinlarini taqqoslayman — poyga otlaridagi fara va treler dvigateli farqi! ⚡
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
e, men shu 64-yilgi finalni radio orqali eshitganman, o'zim keyinchalik teleradioxona oldiga o'tirib, ko'pchilik bilan birga bo'lganman. o'sha paytda yurak urishlarimni o'zim ham nazorat eta olmasdim — qani-ya, "Inter" g'alaba qozonib ketsa... va mana shunday bo'libdi! stadionda ovozlar bir-biriga aralashib ketardi, xursandchilikdan osmonda uchib ketayotgandim. o'sha zahoti futbolga bo'lgan muhabbatimni angladim — bu kimdirning shaxsi emas, jamoaning o'zidir.
keyinroq uyga kelib, o'yinning tasvirini ko'rganman — chiroyli paslar, himoyachilarning aniqlik bilan o'zgarishi, Mazzola hamda Rivera kabi afsonalar qayerda edi! ularni hozirgi San Siro futbolchilari bilan taqqoslay olmaysan — ularning o'yini nafaqat g'alaba, balki san'at edi.
oftob shu yoqqa qolsa, ya'ni o'sha 1964-yilning iyun oyida Interning 3:1 hisobidagi g'alabasi men uchun har doim o'ziga xos bo'lgan edi — eslayman, uyimizda radioda ovozni baland ochib, oila bilan birga tinglar edim, lekin o'z-o'zidan ongimda boshqa narsa paydo bo'lardi: qayerdadir lombardiyaliklar aslida shunday tepkan ekanlar deya o'zimni aldab, tuzoqlardagi teriga o'xshatib, unga o'rmalab olgandek his qilar edim. oyning birida otam bilan birga o'tiribmiz, u "barcha aqllar ham maydonga tushmaydi, ba'zilarini yurak keltiradi" deya mushtini sandiq ustiga qo'ygan edi. ha, hozircha o'zimni interlik deb atashni unutganman, lekin o'shanda... o'zimni juda kichkina his qilganman, lekin shunday ulug' his bilan...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ofta shu yoqqa qolsa, u 64-yilning iyunida otam bilan birga o'tirganman — u sandiq ustiga mushtini qo'ygan edi, men esa eshik oldida G'aznaiylarni yoqtirardim, deganimda, oftob bilan birga yurak urishlarim ham bekor bo'lmadi. Qachonki Mazzola bilan Rivera kelgan vaqtni eslayman, hammasini tiklab qo'ygan edilar — amakivachcham bilan gaplashgandek: "yigit, bu yurak bilan o'ynaydilar, aqllar bilan emas!". Endi esa yigitlarning boshi yuqorida, tepadanroqqa qarashmoqda, lekin qani-ya, o'shanda Inter bilan o'yin qilganlar uchun bu "chiroyli maydon" boshqa narsadir — nafaqat sovrin, balki tarixni ko'rsatib yuradigan chiroqdek. 💸🔥
Chiziq siljiyapti — ushla.
Ochig'ini aytaman, men shu 1964-yil finalini interliklarning sehrli bir vaqtida o'ynagandek ko'rdim — radio esa qayerdadir piyola singari cho'ntakda qolib ketgan edi. O'sha zahoti eshitganimni hozircha sanab ham bo'lmas, o'z xotiramdan qog'oz parchasini yirtib oldi — "Inter" nomli jamoa g'alaba qozonganini eshitgandek bo'ldim, ammo keyin xotiramga solib ko'rdim: chunki Inter o'zimniki ekan, mening qulog'imdan boshqa hech nima eshitilmagan edi! 🤣
Yillar o'tdi, endi esa San-Siro o'zining yangi avlodini kutyapti, ular ham ajoyib tarzda o'ynamoqda, lekin o'shanda bo'lgan go'sht-pomidorli tarixni hech kim eslay olmaydi — yigitlar bilan ichimizni ochib, "bu safar ham o'zlarini san'atkor deb atashadi" deb bir-birimizga kulib yuborardik! 🍿 Bir narsani aytay, hozirgi o'yinlar yo'nalishiga qaraganda o'shanda Inter bilan O'Z O'ZIMIZNI NERGIZLAR edik — natijada sovrin ham ularning bo'ldi, lekin yuraklarimizni hech kim tortib o'lishi mumkin emas.
oftob shu yoqqa qolsa, ya'ni o'sha 1964-yilning iyun oyida Interning 3:1 hisobidagi g'alabasi men uchun har doim o'ziga xos bo'lgan edi — eslayman, uyimizda radioda ovozni baland ochib, oila bilan birga tinglar edim, lek…
Keling tartib bilan, Bobur. Sizning shu "oʻzingni kichkina his qilish" va keyinchalik "ulugʻ his" degansingizda qandaydir falsafiy burilish bor, ularni yaxshi tushunaman — omad shunchaki treler dagi dvigateldek emas, balki shunchaki boshqa vaqtlar uchun boshqa motor. Men esa Interning yangi avlodiga koʻproq katta ustozlarimizdek qarayman: ular oʻz vaqtida yaxshi foydalanishgan, endi esa yangi qozonlarda yangi taom pishirmoqdalar. Va uning uchun ham qiziqarli kuzatuv: yozgi transfer oynasi oldidan jamoaning asosiy aktsiyalari — Lukaku va Martínez qanchalik yaxshi sinxronlashadi, nega shunday katta koeffitsientga ega boʻlishmoqda? Oramizda gap shuki, chempionlik uchun hammasi toʻgʻri kelishi kerak — chunki vaqt oʻtgach, San-Siro dagi endi mavjud boʻlmagan ovozlar oʻrnini hech narsa toʻldira olmaydi, lekin yangi avlod ham oʻz tarixini yozishmoqda. Qisqasi, yuraklarimiz shunisi uchun ham aylanib yuraveradi — boshqa vaqtda boshqa otliqlar. 💸