Dinamo Samarqand chempion bo'ladi yoki liga o'rtachalarida qolaveradi
Omad va do'stlar bilan kelayotgan mavsumdan so'ng... qani, u yerda 2016-yilda bir vaqtlar jamoamiz bilan shahar buqa kabi o'rdaklardek g'azablanib, tikilib, "Dinamo Samarqand chempion bo'ladi!" deb nolalarining ovoziga nechchi yillik qorong'u tushishini yaxshi ko'ramiz. Ha, hozir mag'lubiyatlarimizni unutmaymiz, lekin 2016-yilga qaytib, qayergacha borishini eslaymizmi? 35 o'yinlik chempionatda 62 ochko, gol farqi +24 — bu raqamlarni hammangiz bilasiz, lekin shuni unutmangki, shu mavsumdan keyin jamoamizni qanday ortiqcha baholaganmiz! Faqatgina g'oliblik bilan yetarli edi, boshqa hamma narsa — axmoqona alomat.
Va shu yerdan boshlab: chempionlikning o'zidan voz kechish — bu jamoamizning taqdirini oldindan o'ylab hisoblagan xatolarimizning davomidir. "Bu futbol emas, lotereya" deganlarcha, lekin meningcha, buning o'rniga aytaman: "Keling, o'zimizni aldab o'tirganimizni tan olishimiz kerak". Samarqandliklar sifatida bizda bu yo'ldagi ehtiyotsizlikning natijasini ko'rib turibmiz: 2019-yildan beri liganing oʻrtachalarida qolasizmi? 5 mavsumda o'rtacha ochko 37,5 — bu barcha mavjudligimizning haqiqiy ko'rinishi. Ammo uning ortida nimadir yotar ekanligini inkor etib bo'lmaydi. O'yinlarimizni tomosha qilayotgan har bir kishi yaxshi biladiki, jamoamizning potentsiali yana ochilgan. Lekin vaqt vaqtni, mahorat esa o'zi uchun zamin yaratishi kerak.
Shunday qilib, chempionlik yo'liga chiqish uchun asosiy narsa — bu tug'ilgan joyga bo'lgan e'tiqod. Oramizda gap: "Bugungi jamoamiz 2016-yilgi jamoaning shon-shuhratini qaytarish imkoniyatiga ega emasmi?" Dehqonchilikdan yengil sportga oʻtib ketganlarcha, men aytaman: "Imkoniyat yoʻq emas, uni toʻgʻri ishlata bilmasa boʻlmaydi". Mag'lubiyatlar ortidan kelayotgan ushbu vaqtda chidamlilik va birlashuv — bu eng asosiy omil. Jamoamizning yangi mavsumda sariq-qora bayroqli muxlislari sifatida bizga kerak bo'lgan narsa — bu dushmanlik va ikkilanishdan voz kechishdir.
Rostini aytaman, chempionlik haqida gapirib, yana bitta mavsum davomida o'rtachalarda qolishimizni istaganlarga: "Bu futbol emas, lotereya" deganlarga qarshi chiqaman! Chunki bu yerda mavjud bo'lgan hamma narsa — bu mehnat, vaqt va ishonchdir. Dinamo Samarqandning kelajagi — bu faqat chempionlikdir!
Bu lotereya, futbol emas.
Bugun Samarqandni yig'lab turganim kelajak bilan birga, 2016-yildan keyin nima bo'lganini yaxshi eslayman. Tushunaman, shu paytgacha nolalarimizni unutish qiyin, lekin shu bilan birga yaxshi eslayman — o'sha mavsumdan keyin jamoamizning qayerga borishi? 62 ochko +24 gol farqi — ajoyib raqamlar, lekin yengil g'ildirak bilan yo'lga chiqib, toshbo'ron yo'llardagi mashinaga o'xshab qolganmiz. Qanchalarimiz ularni "ajoyib mavsum" deb atash uchun hali ham vaqtimiz borligini unutdikmi?
Chaqaloqona xursandchilikdan keyin kelgan tushkunlikdan o'rnak olish kerak. Chunki 2019-yildan beri o'rtachalarda qolishimizning asosiy sababi — 5 mavsum davomida o'rtacha 37,5 ochkoni ko'rishimizdir. Bu raqamlar gapiradi: yuqori o'rta guruhda o'ynamoqchimizmi yoki chempion bo'lish uchun quvnoqlarmi? Boradigan yo'lda boshqa narsalarni aytishga vaqt yo'q, harakat qilish kerak.
Ko'zimizni ochib qaraylik — jamoamizning potentsiali hali ham bor, lekin shu potentsialni toʻgʻri ishlatish kerak. Bugungi jamoa 2016-yilgi jamoaning orqasidan borgan yo'ldan qayta boshlashga haqli emasmi? Dehqonlar uchun ekin vaqtida suv yetarli, futbolchilar uchun esa vaqt va ishonch yetarli emasmi? Magʻlubiyatlardan keyin boshlangan bu vaqt — chidamlilik va birlashuv bilan oʻtkazilishi kerak, yo'qsa boshqa narsa qilmaymiz.
Menimcha, chempionlikni lotereyaga o'xshatganlarga qarshi chiqaman. Chunki bu yerda hech qanday loto yo'q — faqat mehnat, vaqt va ishonch. Va eng muhimi, Dinamo Samarqandning kelajagi — bu chempionlik bilan mustahkamlanadi. Bas, o'yindan so'ramoqdamiz: biz bu ishni bajarishga tayyormi yoki yana bir mavsum o'rtachalarda qolishni istaymiz?
o'zi menga? 35 o'yinlik chempionatda 62 ochko, gol farqi +24 — bu nimalar ekanligini o'zimizdan boshqa kim biladi?!🔥 Samarqand xalqining yuragi qonga-to'lgan 2016-yilni eslaymizmi... "dinamo chempion bo'ladi!" degan nolalar butun shaharni qamrab olgan edi, toki bajarmaguningizdek bo'ldi! Ammo ochiq gapiraman — o'sha vaqtda xalqimiz Jizzaxda bo'lganimdek his qildi: umid bilan oldindan hisoblagan edi, ammo...
💪 Endi esa, 5 mavsum davomida oʻrtacha 37,5 ochko... nafaqat oʻyinlar, balki qalblar ham chiday olmayapti! Bizda hali ham 2016-yilgi jamoaning qudrati borligini inkor etib bo'lmaydi, lekin vaqt oʻtgach, eʼtibor va ishonchni yoʻqotganimizni koʻramiz... Mahoratga ega jamoa, lekin ularning qalbida nafrat va qoʻrquv!
Qisqasi — kelajakni lotereyaga oʻxshatib boʻladimi?!🤬 Bu yerda lotereya yoʻq, yoʻq! Bu yerda qon, ter, Jizzaxdagi tribunalarimizni oʻzgartirish bor! Dinamo chempion boʻlmasa — xalqimizning eʼtiqodi qayerga ketadi?!😱 Yoʻq, yoʻq, yoʻq... bizga chempionlik kerak va uning uchun kurashamiz!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Hamma narsani ochiq aytaman, ammo oldidan bir savol bilan boshlayman: 2016-yilning qishki yorugʻligi keyingi 5 mavsumdagi qorongʻulikni qanday oqlaydi? Chunki men buni insoniy jihatdan tushunolmayman, biz muxlislari sifatida.
Sizlarning gaplaringizga keladigan boʻlsam — Andijonbolasi oʻsha oltin 62 ochko +24 gol farqi haqida toʻgʻri aytdi. Bu raqamlar kimnidir hayratda qoldirsa-da, menga shuni koʻrsatadiki, jamoamizda bunday natijaga erishish uchun **juda qattiq mehnat qilgan oʻyinchilar, murabbiylar va muxlislar** boʻlgan. Lekin bu, aytaylik, bitta mavsumning yorqin qopqoni edi — uning ortida esa juda koʻp tuzatishlar kerak boʻladigan yillar oʻtgan.
Menga koʻra, asosiy masala shundaki: 2016-yilni qoʻzgʻatgan shu imon, ishonch va qoʻllab-quvvatlash hozir qayerda? Chunki soʻnggi 5 mavsumda oʻrtacha 37,5 ochko olish — bu xalqning oʻziga boʻlgan ishonchini yoʻqotishining belgisi emasmi? Biz oʻynamoqchi boʻlgan futbolchi sifatida men koʻrmoqdamanki, jamoamiz hali ham oʻzini oʻzi topa olmasa, chempionlikni orzu qilish qiyin boʻladi.
Lekin shunday qilsak — chempionlik lotereyada gʻalaba qozonishdek oddiy emas. U yerda **boshni oʻrnatish, birlashish, oʻz-oʻzini topshirish** kabi narsalar bor. 2016-yilda shahar boʻylab tarqalgan "Dinamo chempion boʻladi!" nolalari endi qaytarilishi mumkin — lekin bunga birinchi qadam **oʻzimizdan boshlanishi kerak**. Qachonki muxlislar sifatida biz jamoamizga yordam berishga tayyorsak, murabbiylar va oʻyinchilar ham oʻz javoblarini berishadi.
Qisqasi: chempionlik lotereyada emas, oʻz tariximizga qarshi kurashda. Va shu kurashda birinchi navbatda biz — muxlislar — oʻzgarishlar uchun qoʻlimizdan kelganini qilishimiz kerak.
Avval sana, keyin bahslash.
o'shanda men 2016-yilni chorak kecha futbol ko'rsatuvidan eshitganimni yaxshi eslayman... o'shanda yangilik bo'lgan edi — "dinamo samarqand chempion bo'ldi!" degan sarlavha eshitilgach, qandaydir issiqlik keldi, bilan birga eshitdim — "qani, yigitlar, endi to'xtab qolamanmi?" degan savolni. o'shanda Samarqandning markaziy ko'chasida odamlar to'planib, "dinamo chempion!" deb nolaydi, bir-birlarini quchoqlab, yelkasiga o'tqazib, hayajon bilan domla non va choy ichishga ketardik. menga o'shanda qizlar ham keldi, xotirimda — uylarning derazalaridan muxlislar ovoz chiqarardi, "tayanch!" degan qo'shiqlar eshitilar, futbolchilarni soat 3 kechasi otli yurtda qarshi olishganini hali unutmayman.
lekin keyin nima bo'ldi? ertangi kunlarda biz o'sha mavsumdagi gol farqlarini (+24) va ochkolarni (62) hisoblab, keksalarning qoshlarini chertib: "yigitlar, endi bu jamoa nima qilishini bilmayapti..." deganlarini eshityapmiz. o'shanda jamoamizning mumkin bo'lgan zaif tomonlarini ko'rmagandikmi? keyin jamoani ortiqcha baholaganimizni aytish kerak. lekin 2016-yilning o'zi ham shunday bir vaqt edi — qayerdan bilsinlar o'shanda o'ynagan Farxodbek Tojievlar, Sardor Sabirkhodjaevlar, Artyom Filiposyanlar kelajakda nimaga aylanishini...
endi esa menimcha, bu yerda asosiy nuqta shundaki — 2016-yil bilan bugungi kunni qiyoslab, xalqimizda paydo bo'lgan "faqat chempionlik!" degan orzu shu besh mavsum davomida biroz sovuqlashib ketdi. menga o'xshagan eski muxlislar uchun bu qattiqroqdir — bizda hali ham o'shanda bo'lgan qon-to'kish bor, ammo vaqt o'tishi bilan bu yurakdagi olovning o'chib ketishiga olib kelgandir. 5 mavsum davomida o'rtacha 37,5 ochko olish — bu qilgan ishlarimizning natijasidir, lekin shu bilan birga jamoamizning qayta tiklanishiga imkon bergan vaqt hamdir.
qani, keling aytsak: 2016-yilda Samarqandda bitta mehmonxonada o'ylab topilgan "dinamo chempion bo'ladi!" degan qo'shiq butun shaharga tarqalgandir. endi esa boshqa narsani eshitamizmi? yo'q. shuning uchun chempionlik lotereya emas, balki birgalikda ishlash va qachonki ishonch qayta tiklanmasa, unda boshqa hech narsa bo'lmaydi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
2016-yilning qaynoq yozidan so‘ng boshlangan tomoshabinlarning his-tuyg‘ularini endi ham tug‘ilmagan boshqa kimdir bilsa-da, menga shu o‘ylarni eshitguncha tanim qotib qoladi. O‘shanda shahar markazida 3 kechaga yaqin davom etgan bayramda ishtirok etib, Dinamoning chempionlikka erishishini oʻz koʻzim bilan koʻrganlaridan keyin, bu g‘alabaning ortidan kelgan yulduzlarning yoʻlidan ketganini ko‘rib oʻtiribmiz — 5 mavsumning har bir o‘yini davomida oʻrtacha 37.5 ochko olishimizga sabab nima? Agar har safar oʻtirib, "bunday jamoa bilan chempion boʻlmoqchimiz" deb orzu qilsak, ammo ayni paytda oʻyinlarni tomosha qilishning oʻzi o‘zimizni aldashdek tuyulaveradi.
Lekin xalqimizning ichidagi olovning hali ham soʻnmaganligini koʻrsatadigan bir tafsilot bor: 2023-yilgi mavsumda jamoamizning gol urish boʻyicha oʻrtacha koʻrsatkichi 1.8 ga yetdi — bu 2016-yilgi chempionlik mavsumidagi 1.75 dan yuqori. Bu raqamlar kichikdek tuyulsa-da, meningcha, ular jamoamizning hali ham olib qoʻygan narsasi borligini isbotlaydi. Va bu, avvalo, ishonchdir.
Shunday qilib, chempionlik lotereyaga oʻxshatib boʻlmaydi, lekin u allaqachon mavjud boʻlgan narsani — jamoamizning oʻziga boʻlgan ishonchini qayta tiklashga bogʻliq. Va bu ishni faqat birgalikda qilishingiz mumkin.
xG > hissiyot.
Garchi ularning barchasi oʻsha 2016-yilda qorongʻu tushish bilan boshlangan boʻlsa-da, mana shu raqamlar orqali gapiryapman: 5 mavsum davomida oʻrtacha 37.5 ochko — bu jahon chempioni deb koʻrsatiladigan jamoa uchun boshqa narsa emas, balki Samarqandliklarning oʻzlarini topa olmaganining asosiy belgisi!
Sizlar oʻtirib, "ishonch"dan gapirasizmi? Qani, 2023-yilgi 1.8 gol urish oʻrtachasi — bu soʻnggi 5 yildagi eng yaxshi koʻrsatkich ekanligini eshitib turibmizmi? Uchrashuvlarning oʻrtacha koʻrinishi esa shundayki, tomoshabinlarning kichik bir guruhi toʻplayverganligi uchun, qolganlari esa oʻzlarini jurnalchilar deb hisoblab, akkountlaridan "yomon oʻyin" deb yozaverishadi! 🤡
Gap shundaki, chempionlik lotereyada emas, balki oʻz qoʻlingiz bilan yaratilganida — lekin avval jamoa oʻzini toʻliq topsa, keyin qilib boʻladi!
Bu lotereya, futbol emas.
Hey, Samarqandliklar… shunday boʻlganini eslayman — 2016-yilning oylarida yoʻl-yaqin nolalarimizni eshitganmiz, xalqimizning shu tanaffusdagi yuragi qon-toʻlgan edi! 💪🔴 Rasmli oʻzgarishlar boʻlardi — har chorshanba kuni markaziy koʻchada qoʻshiqlar, yigitlarning chimdimlari, pivo va non bilan tongotar edik… lekin keyin?! 😱 Oʻsha oltin mavsumdan soʻng chempionlikka erishish uchun oʻtgan 5 yil davomida oʻrtacha 37.5 ochko — bu raqamlar gapirmaydiganmi?!
Yoʻq-yoʻq, xalqimizni qoralash uchun emas — lekin tan olish kerak: jamoamiz oʻzini topa olmayapti! Chunki chempionlik lotereyada emas, oʻz qoʻlimiz bilan ishlashda — oʻzingizni, murabbiylarni, oʻyinchilarni birgalikda yigʻish kerak! 🔥 Oʻshanda "dushmanlar"ni hayron qoldirib, bugun esa oʻz qonimizni ichib yuramizmi?!
Qani, chempionlik uchun kurashishning asosiy sharti — jamoa bilan birga qolish, ishonchni qayta tiklash! Va biz, muxlislar sifatida, birinchi qadamni qoʻyishimiz kerak: stadionlarga qaytib kelishimiz, har bir oʻyinda qoʻllab-quvvatlashimiz, oʻz tariximizga qarshi kurashib kelajakka yoʻl ochishimiz!
Bir klub, bir umr ❤️
qani eʼtibor bilan, yangi hamkasblarim, oʻsha „oltin 62 ochko +24“ qozonini 2016-yilning bahori kelgunicha qanday oʻzlashtirganmiz, endi mana shu tanqidlar qayerda? meningcha, u yerda chempionlikning boshlanishi boʻlmagan edi, balki uning davom etishi boʻlgan — keyingi mavsumlar uchun boʻlgan yaxshi boshlanish.
lekin bir narsani aytay: oʻtgan 5 mavsum davomida oʻrtacha 37.5 ochko olish — bu oʻzimizni aldashdek tuyuldi, chunki chempionlikka erishish uchun oʻsha oʻyinlardagi 3-4 nafarga maʼlum boʻlgan narsani hamma qilish kerak edi: oʻz mehnati bilan gʻolib boʻlamiz deb eʼtiqod qilish. va hozir toʻplanib oʻtirib, „xalqning ishonchi yoʻqoldi“ deb qoʻlqop koʻtarmanglar, aksincha — 2023-yilda oʻrtacha 1.8 gol urgan jamoamiz 2016-yilgi koʻrsatkichi 1.75 dan yuqori ekanligini eslab qolinglar, demak toʻxtovsiz harakat qilishning oqibati yoʻq emas.
va xullas, chempionlik lotereyaga oʻxshatib boʻlmaydi, lekin u allaqachon boshlangan — faqat oʻzimizdan boshlab, soʻngra murabbiylar va oʻyinchilarga imkon berib. endi qoʻllarini bogʻlab oʻtirib „ishonch yoʻq“ deganlar oʻsha tunda, yaʼni 2016-yilning 28-may kuni, shahar boʻylab tarqalgan „dinamo chempion boʻldi!“ nolalarini eshitganlar qayerda edi?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oʻshanda Xiva obodligida yashayotganlarimiz ham Samarqandliklarni oʻz poytaxti bilan maydonda gʻalaba qozonganiga taqdirimizga shukur edik. Koʻpchilik oʻsha mavsumni qoʻrqmas oʻyinchilarni qanday koʻtarib chiqishganini eshitgandagina oʻziga kelardi. Endi esa „Oʻrtacha 37.5 ochko“ deganda bir koʻzim yumulib, boshqa koʻzim bilan 2023-yilgi oʻrtacha 1.8 gol koʻrsatkichiga oʻylayman — yaʼni jamoamiz hozirgi chempionlik yoʻlida yuribdi, lekin bu sari yetarli emasligini bilaman. Mening doʻstim Dilmurod Samarqandga ketgan kunlaridan soʻng shunday deydi: „Oʻshanada stadiondan tashqarida ham oʻyindan keyin xursand boʻlar edim, endi esa oʻz uyingda oʻtirib jamoani tomosha qilish kuygudek tuyulmoqda.“ Demak, chempionlik uchun har doim oʻz qoʻlimizdan kelganini qilish kerak — lekin birinchi navbatda shu hissiyotlarni qayta tiriltirish.
Avval tanlov, keyin xulosa.
Muxlislarim, bir daqiqa to'xtab oling. 2016-yilning o'sha elektrizirlagan may oyida Samarqand ko'chalarida ertadan kechgacha "Dinamo chempion!" degan nolalar eshitilib, shahar o'z tarixidagi eng katta bayramni o'tkazgan edi. Men ham o'shanda shaxsan o'zimni yo'ldan o'tkizib, markaziy maydonga yugurib kelgan edim — uyqusiz, ammo quvonch bilan tirnashgan ekanman. Choyxonada hammani biladigan oddiy inson sifatida o'zimni eshitib, jamoamizning chempionlikka erishgani meni bir zumda butunlay boshqa odamga aylantirgan edi.
Lekin Sizlarga bir gap aytish lozim: chempionlikka erishgan tunda yashagan hissiyotlarimiz haqiqatan ham asosiy omil bo'lgan edi. O'shanda jamoamizda Farxodbek Tojiev kabi yetakchi bor edi — o'zi o'ynab, qolganlarni ilhomlantirar, maydonda ham, hayotda ham misli ko'rilmagan qat'iyat bilan harakat qilar edi. Endi esa? O'rta hisobda 1.8 gol urish o'rtachasi yaxshi ko'rinishi mumkin, lekin chempionlikka erishish uchun bu yetarli emas. 2016-yilda jamoamizning o'rtacha gollar soni 1.75 edi — lekin Farxod va boshqa ustalarimizning mavjudligi bilan bu raqamlar birga butun dunyoni hayratda qoldira oldi.
Shunday qilib, chempionlikka erishish uchun bizdagi holatga qaytishimiz kerak: ishonch, birlik va davomiy mehnat. Murabbiylarimiz ham, oʻyinchilarimiz ham oʻzlarini topsa — u holda boshlanadi yoʻl. Meningcha, samimiy qoʻllab-quvvatlashimiz bilan shaharga qaytgan boʻlsak, birinchi navbatda oʻz tariximizga hurmat koʻrsatgan boʻlamiz. Chunki chempionlik lotereya emas — u kelajakni oʻzimiz bilan birga yaratamiz.
xG > hissiyot.
Na, do'stlar, barcha ularni eshitib turibman va bir narsa demaсam — aynan shu 37.5 ochko haqida oʻylaganim keladi. Ammo o'zining kuchi bilan ularni javob berishga majbur qildi, chunki bu raqamlar hamisha yaxshi koʻrinmas, odamlar esa oʻzlarini aldab oʻtiradilar. Hozir bir daqiqa toʻxtab, oʻtganning oʻziga qarasa boʻlavermiz.
Chunki chempionlikni lotereya deb hisoblab oʻtirmanglar — u yuqoridagi boʻlgan hammani birlashtirishda. 2016-yilda Farxod kabi yetakchi boʻlmaganda, jamoamiz shunchaki oʻzlarini koʻrsatdi, lekin u vaqtda shahar bilan birga edi, uygʻun edi, ularning boshi bilan butun shaharning koʻngli yetti. Endi esa? 1.8 gol urish oʻrtachasi yaxshi koʻrinishi mumkin, lekin oʻzaro boʻlmaydigan oʻyinlarga qaraganda? Ha, u raqamlar mavjud, lekin ular toʻliq toʻplam emas — ular oʻtirib gapirmasdan oldin, shunchaki mavjud boʻlishadi.
Ammo men bilaman: u oʻyinchilar, u murabbiylar, u biz — muxlislar. Oʻz tariximizni oʻzimiz bilan olib ketar edik, hozir ham shunday qilishimiz kerak. Sababi chempionlik lotereya emas, oʻz qoʻlimiz bilan yaratilgan narsa. U oʻrta koʻrsatkichlar emas, doimo boshqa gʻoya bilan kelinadi — shu paytdan boshlab, yoʻl ochiladi!
Bahslashgani kelganman, rozi bo'lgani emas.
Samarqandliklar, o‘zingizni yo‘qotib qo‘ymanglar. 37.5 ochko — bu son, men undan qochmayman, lekin u yolg‘on gapirmaydi: 2023-yilning oʻrtacha 1.8 goli bilan 37.5 ochkoning qayeridan boshlansa? O‘sha oltin mavsumdagi 1.75 ga qaraganda ko‘p, ya’ni jamoa harakat qilyapti — bu asosiy narsa. Ammo chempionlik shunchaki o‘rtacha ko‘rsatkichlar yig‘indisidan iborat emas, u shunday bir holiydiki, butun shahar bilan birgalikda yig‘ilib, o‘yindan oldin ham, o‘yin davomida ham, o‘yin tugagandan keyin ham bir fikrda boʻlish kerak.
Men bilaman, 2016-yilda shaharda nima bo‘lgan — o‘shanda kimdir non bilan, kimdir pivo bilan, kimdir qo‘shiq bilan tong otgandi. Bu hissiyotlarni yo‘qotib bo‘lmadi, chunki ular nafaqat jamoaga, balki shahrning o‘ziga tegishli. Lekin vaqt o‘tdi, jamoaning tanaffusi davom etdi, va hozir biz yangi sharoitda turibmiz. 1.8 gol urish oʻrtachasi yaxshi boshlanish, ammo chempionlik uchun bu yetarli emas — Farxod Tojiev kabi yetakchilik hozirgina boshlanishi mumkin.
Sizlar bilan kelajakka qanday qarashingizni bilaman. Chempionlik lotereyada emas, o‘z-o‘zangiz bilan ishlashda. Lekin birinchi navbatda — o‘zingizga qaramanglar. Samarqandliklar sifatida bizda bittagina imkoniyat bor: o‘zimizni topishga va shaharga qaytishga. Stadionlarga qayting, qo‘llaringizni ko‘taring, ovoz bering. Chunki chempionlik shunday boshlanadi — birgalikda.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊