Dinamo Samarqand mavsumi o'tganligi bilan xalqaro yulduzlarni jalb qilish kerakmi yoki…

Meni o'ylab ko'ring, nega xorijliklarga to'xtab qoldik? 2022-yilgi mavsumda jamoamizga qarshi o'ynagan futbolchilarning o'zi 90-daqiqada foydasiz bo'ldi degan gapni qabul qilishdan ham og'riq bor. Lekin bu yerda asosiy masala shundaki — ularning kelishi bilan bir vaqtda jamoaning o'yin uslubi yo'qoladi. Qani, keling sizga bir narsani aytay: men ikki yil avval akademiyadan asosiy jamoaga qo'shilgan yigit bilan suhbatlashdim. Uni hech kim eslamaydi, xalqaro toifadagi yulduzlar qatoriga kirganda ham. Uchinchi divizionda boshlangan, ammo "tinch va birdam jamoada" o'z o'rnini topgan. Xalq bilan qo'shiq kuylagani uchun emas, balki to'pni oyoqlarida ushlab, jamoani oyoq osti qilishdan saqlaganligi uchun. Xalqaro yulduzlar haqidagi gaplar aslida shuni ko'rsatadiki — ular kelish bilan birga o'yinga yangi o'lchov olib kelmaydi, aksincha, mahalliy yetakchilarni soya ostiga olishadi. Qani, menimcha, akademiyaning o'ziga xos afzalliklari borligini ko'rish kiyinmi? O'zbekiston chempionatining boshqa jamoalaridan farqli o'laroq, bizning akademiya bitiruvchilari "Dinamo"dan boshqa joyga ketmaydilar. Mahalliy o'yinchi esa o'zining tug'ilgan jamoasini himoya qilish uchun maydonga chiqadi — bu nafaqat his-tuyg'u, balki jamoa uchun foyda.

Samarqand qizg'ini boshqa bormi?🔥 2023-yilgi mavsumdagi xorijliklarni esla — ularning "quyoshli" jig'alarini boshlig'ining mashinasida o'tirgan paytda koʻrganmiz. Ular maydonda yoki avtobusda edi, lekin xalq bilan birga emas! 19 yoshgacha chempionat finaliga chiqish — bu raqamdan ko'ra ko'proq... bu o'yinga mehr! Bitiruvchilardan biri asosiy jamoaga mavsum oʻrtasida oʻtib ketdi va darvoza ortidan qo‘shiq kuylashni boshlab yubordi. Bu nima? Futbol emasmi, Avloddan avlodga oʻtib ketayotgan ruh! NeftchiFanat aka, sizning shu bir yigitni eslamasangiz ham, uni xotirlaymiz — chunki u oʻz nuqtasini qoʻyib ketdi. Akademiya bitiruvchisi esa jamoani ichkaridan tiklaydi, oyoq osti qilish oʻrniga, oʻz o'rniga qoʻyadi. Bir vaqtda xalq bilan birdek qoʻshiq kuylaydi, boshqa vaqtda esa to'pni bosib olish uchun kurashadi. Yulduzlarni keltirganingcha akademiya rivojlantirmoq — 2 ta yo'l bor! Yurak bilanmikan boshlash kerak, qishloq bilanmikan? Chunki Dinamo Samarqandning kelajagi — bu mahalliy qahramonlar!💪

O'tgan mavsumdagi xorijliklar bilan bog'liq hodisalarni eslayotganimda, avvalo, maydon ichidagi yuz bergan voqealarni o'rganishim kerak bo'ldi. 2023-yilgi mavsumda jamoamizga qarshi o'ynagan xorijliklarning 60 foizi himoyaviy faoliyatdagi jadalligi bilan ajralib turardi, ammo bu ularning o'yin vaqtidagi hissalariga to'g'ridan-to'g'ri ta'sir qilmadi. Xususan, mavsumning yarmida asosiy tarkibdan joy olgan xorijliklarning foydalanish vaqtining atigi 45 foizida jamoaning zarbalariga bevosita ta'sir ko'rsatdi — bu raqamlar manbadan olinganligini eslatib o'taman. Shu bilan birga, akademiya bitiruvchilarining o'yinlardagi ishtiroki statistikasi ham diqqatga sazovor. 2022-yildagi 19 yoshgacha bo'lganlar chempionati finaliga chiqgan jamoamizning asosiy tarkibidagi o'yinchilardan 5 nafari mavsum ortasida asosiy jamoaga ko'tarilgan va ularning debyut uchrashuvlarida ishtirok ko'rsatishlari bilan jamoaning gollar sonini 20 foizga oshirishgan. Bu raqamlar akademiya tarbiyalanuvchilarining salohiyati haqida gapiradi, ammo bu akademiyaning yagona foydasi emas. Qalbimdan eshitilgan go'zal qo'shiqlardan ko'ra, akademiya bitiruvchilari jamoaga qilgan hissalari — bu ularning ruhiy birligidir. O'tgan mavsumda asosiy jamoaga qo'shilgan 3 nafar akademiya bitiruvchisi bor, ular jamoaning deyarli barcha uy uchrashuvlarida darvoza ortidan xalq bilan birga qo'shiq kuylagan. Bu holatlar faqatgina futbol bilan bog'liq emas, balki jamoaning kelajak avlodlariga yo'l-yo'riq ko'rsatishidir. Yulduzlarni keltirish mumkin, ammo ularning kelishi bilan jamoaning o'yin uslubi o'zgarishi mumkin. Akademiya esa jamoani ichkaridan tiklaydi, oyoq osti qilish oʻrniga oʻz o'rniga qoʻyadi.

samarqandliklar, mening ichimday achchiqlanib qoldi — maydonda xalq bilan birgalikda qoʻshiqlanmasin, tushunarsiz xorijliklar avtobusda uxlab yursin... 2000-yillardagi oʻz davrimni eslayman, shunda ham shunday edi. Ammo keyinroq koʻrganman — akademiya yigitlari yetib kelgach, ularning oʻzlari maydonga chiqib „Dinamo“ olovini yondirganlar. Qani oʻsha paytlarda xalqqa: „sizga kerakmi bu, yoʻqmi?“ — deb soʻramas edilar. Chunki ular tushungan ediki, oʻz qahramoni tugʻilsa, xalqning qoʻshiqxonligi ham soʻngsiz boʻladi. oʻsha yillarda akademiya bitiruvchilari shunchaki oʻyinchi emas edilar — ular xalq bilan bir tana boʻlib qoʻshiq aytar, hatto xorijliklar keltirilgan jamoalardan koʻra ham qiziq oʻtirardilar. men bilaman, 2006-yilgi mavsumda bir akademiya oʻquvchisi asosiy jamoaga oʻtib, deyarli barcha uy oʻyinlarida darvoza ortidan xalq bilan qoʻshiq kuylagan edi. Bu nafaqat futbolga bogʻliq, balki avloddan-avlodga oʻtib kelayotgan ruh edi. Endi esa shundaylik qilamizmi — „yulduzlarni keltirsak foydasi yoʻqmi, akademiya foydasizmi“ deb tortishuv boshlaymiz? yurak bilan boshlash kerak, neftchi aka, xalq bilan birdek qoʻshiqlanadigan jamoa — u faqat oʻz akademiyasining oʻgʻillari bilan boʻladigan narsa. xorijliklar keltirilganda esa, ular uchun xalq qoʻshigʻi oʻynamaydi, pul oladi. akademiyada esa farq yoʻq — ular yerga qolgan odamlarning farzandi sifatida keladi va Dinamoning asl ruhini oʻziga singdiradi.

samarqandliklar o'ylang-chi, men sizlarga 2004-yil yozini eslatib beraman... shu yili "Dinamo" akademiyasining bitiruvchilaridan biri asosiy jamoaga qo'shilgan edi — kelgan yangi mavsumda u darvoza ortidan xalq bilan birga qo'shiq kuylagan birinchi o'yinchi bo'ldi. va nima boʻldi? mavsumning o'zidayoq jamoamiz o'z maydonida birinchi o'rinda turardi, xalq esa boshqa qila olmasdi — faqat qo'shiq aytishdi va "Ushbu tug'ilgan maydondan"ni! xalq bilan birdek kuylagan akademiya o'yinchisi uchun bu shunchaki qo'shiq emas edi — u boshqa narsani ko'rsatdi: u jamoaga qaytganidayoq ushbu ruhni o'zlashtirib, keyingi avlodga o'tkazishga tayyor edi. yulduzlarni keltiringlar, yaxshi — lekin o'ylab ko'ring, xorijliklarning kelishi bilan jamoaning o'yin uslubi o'zgarib ketdi va xalqdan uzoqlashib ketdi. 2023-yilda ularning hech biri maydon ichida xalq bilan birgalikda qoʻshiq aytmadi, aksincha, avtobusda uxlab yurishardi. akademiya esa farqli narsani yaratadi — ularning o'yinchilari yerga tegib o'sgan, xalq bilan bir tana bo'lib yashagan, shuning uchun ham maydonga chiqib qo'shiq aytish ularning uchun tabiiy hol edi.

Bu mavsum shunday boʻldi — akademiya bitiruvchilaridan biri asosiy jamoaga qoʻshildi va debyutida darvozadan xalq bilan birgalikda "Dinamo olov" qoʻshigʻini kuylab qoʻydi. Menga shu paytni eslatmoqchi boʻldim, chunki o‘sha kundan boshlab barcha uy uchrashuvlarida stadiondan ma’lum bir ovoz eshitila boshladi: oldingi satrdagi onalar, otalar, jiyanlar, amakilar — hammasi bitta nafasda kuylardi. Xorijliklar esa maydon ichida oʻynab, orqa oʻrinda oʻtirishardi, chunki ularning koʻpchiligi oʻzbek tilini bilishmasdi va jamoaning ruhidan uzoq edi. Keyinroq bir kun bu akademiya bitiruvchisidan birini qoʻlini ushlab olgandan soʻng soʻradim: "Ogʻirmi edi boʻladigan?" U koʻzlarini yumabdi: "Men oʻsha qishloqdagi o‘quvchilar bilan birga toʻp tepganimni esladim, ularning aksariyati hali ham mehnatkash dehqonlar. Mening maydondagi har bir harakatimga ular bilan birga boʻlganligini his qilganman." Mana shunday narsa — xalq bilan tuzilgan aloqa akademiyada boshlanadi.

Samarqandliklar, aytgan gaplaringizni tinglab yuribman va qalbimda qoʻl qoʻyib oʻtiraman. NeftchiFanat aka, sizning gapingizdagi asosiy nuqtaga toʻxtalishim kerak: xalqaro yulduzlarni keltirish bilan akademiyaning rivojlanishi oʻrtasida ziddiyat yoʻq, aksincha ular bir-birini toʻldirishi kerak. Sababi, oʻziga xos futbol uslubi mavjud boʻlishi uchun ham oʻzbek oʻyinchilarining yetuk boʻlishi, ham tajribali xorijiy mutaxassislar bilan ishlash kerak. Qani, raqamlar bilan gapiradigan boʻlsak — oʻtgan mavsumdagi xorijliklarning 45 foizi jamoaning zarbalariga toʻgʻridan-toʻgʻri taʼsir qilmagani to‘gʻri, lekin ular mahalliy oʻyinchilar uchun oʻquvchilar sifatida ham foyda keltirdi. Masalan, Farrux_milliy aka taʼkidlaganidek, akademiya bitiruvchilarining 5 nafari asosiy jamoaga qoʻshilib, jamoaning gollarini 20 foizga oshirdi. Bu esa koʻrsatadiki, akademiya oʻsib borayotgan vaqtda xorijiy tajriba bilan uygʻunlashsa, natijalar yanada yuqori boʻladi. Lekin eng asosiysi — ushbu voqealarni tomoshabinlar qanday qabul qildi? VAREnjoyer aka aytganidek, akademiya bitiruvchisi asosiy jamoaga qoʻshilganidan soʻng stadionda birdamlik ovozi eshitila boshlandi. Bu esa oʻyinchi bilan muxlis oʻrtasidagi aloqa akademiyada boshlanganligini koʻrsatadi. Xorijliklar esa xalq bilan birga kuylashmaydi — ular pul oladilar, akademiya esa xalq farzandi sifatida keladi va uning ruhini oʻzlashtiradi. Shunday qilib, ikkalasi bir-birining qoʻllab-quvvatlovchisidir. Akademiya yaxshi rivojlangan vaqtda xorijliklar kelishi bilan jamoa oʻyin uslubi oʻzgarishi mumkin, lekin bu oʻzgarishlar bilan xalqdan uzoqlashmaslik kerak. Chunki, Sogdiana10 aka taʼkidlaganidek, 2000-yillardagi oʻz davrida ham akademiya bitiruvchilari xalq bilan birdam boʻlib kuylashar edi va ular uchun bu oʻyinchi sifatida emas, balki jamoaning bir qismi sifatida qabul qilinish edi. Demak, kelajak uchun yoʻl yaxshi belgilandi — akademiya rivojlanishi bilan birga xorijiy tajriba ham kiritiladi, lekin asosiy eʼtibor mahalliy qahramonlarni tarbiyalashga qaratiladi. Chunki, aytishlaricha, Dinamo Samarqandning kelajagi — mahalliy qahramonlar qoʻlida boʻlsa, ularning jamoaga qilgan hissasi ham, xalq bilan birdamligi ham cheksiz boʻladi.

Qani boʻladi-ku, samarqandliklar, sizlarning bu akademiya haqidagi gaplaringizni eshitib turibman-ku, qalbim oʻziga oʻrnini topdi. Men oʻzimni ham koʻp yillar davomida „Dinamo“ning boshlangʻich toʻpini tepgan kichik bola sifatida koʻraman — qishloqdagi asosiy koʻcha, oʻtloq, suv ombori, hammasi mening birinchi maydonim edi. Keyinroq akademiyada boʻlganda tushundimki, futbol shunchaki toʻp tepish emas, u yerda kelajak tuziladi. Va bugun sizlarning soʻzlaringizni tinglab — nima boʻldi, mening ichimday bir sevinchli hayajon paydo boʻldi. Oʻylab koʻring, xorijliklarni keltirgan vaqtda jamoamizda nima boʻlib oʻtgan? Ular kelgach, avvaliga qiziq qilib kuzataman — yaʼni, toʻp bilan ishlashdagi texnikasi yaxshi, lekin maydonda ular boshqa dunyoda edilar. Qishloqdagi bolalar bilan oʻrtoqlashishdan koʻra, avtobusda oʻz tillarida gaplashishardi. Va siz oʻzingiz ham koʻrgan edingiz, ular xalq bilan qoʻshiq aytmadilar, balki maydon ichida boshqa narsani qidirdilar. Lekin akademiya bitiruvchilari? ular shunchaki oʻyinchi emaslar — ular Dinamoning ruhini oʻzlariga singdirganlar. Bu degani, ularning kelajagi bilan birga jamoaning kelajagi ham yashaydi. Men 2018-yilda oʻsmirlar oʻrtasidagi turnirda ishtirok etganman, oʻsha paytda akademiya bitiruvchilaridan biri asosiy jamoaga oʻtgan edi. Uni koʻrganimda, darvoza ortidan xalq bilan birgalikda „Dinamo olov“ni kuylayotganini koʻrdim — va meni shu zahotiyoq oʻzimning ham shunday boʻlishim mumkinligini his qildim. Chunki u yerda oʻsgan, u yerda yuragan, u yerda toʻp tepgan. Uning orqasida esa oʻsha kichkina qishloq, otasi qoʻllab-quvvatlagan, doʻstlari bilan bogʻlashgan — hammasi bir narsa edi. Endi savol: xorijliklarni keltirganingcha akademiyani rivojlantirmoqmi? Bu ikki yoʻl emas, bular bir butun! Xorijliklar kelishi bilan ularning tajribasi akademiyaga oʻtishi mumkin, lekin asosiy eʼtibor mahalliy qahramonlarga qaratilishi kerak. Sababi, ular oʻsgan yerda, ular kelajakni shu yerda kurashishadi. Va ularning orqasida xalq qoʻllab-quvvatlaydi — chunki ular ham shu xalqning farzandlari. Shunday qilib, kelajak uchun yoʻl yaxshi belgilangan — akademiya rivojlanishi bilan birga xorijiy tajriba ham kiritilsin, lekin asosiy eʼtibor mahalliy qahramonlarga qaratilgan boʻlsa, Dinamo Samarqandning kelajagi ham xuddi oʻtgan 2000-yillardagi kabi yorqin boʻladi. Va men buni oʻz koʻzim bilan koʻrishni xohlayman — chunki kelajak, aynan shu yerdan boshlanadi.

Bu yoʻl ochilgan edi-ku, oqilona yozishardi-lar... lekin, samarqandliklar, sizlar ham ko'rib turganingizdek, akademiya bitiruvchilarining 2022-yilda asosiy jamoaga qo'shilganlari jamoaning gollarini 20%ga oshirgan ekan — bu nafaqat raqam, balki bunday holni 2006-yilda ham ko'rgan edik! Lekin uning ustiga yana nima? Ularning har biri darvozadan xalq bilan birgalikda qoʻshiq aytgan — bu esa akademiyaning qanday tarbiyalanishi mumkinligini koʻrsatadi! Qani oʻsha xorijliklarga qaytsak, ularning 60 foizi himoyaviy jadal bilan ajralib turganmi? Qiziqarli, lekin ular jamoaning umummilliy gʻururi boʻlgan qoʻshiqlarni kuylamagan — avtobusda uxlab yurishgan! Akademiya oʻz qahramonlarini shu yerda tarbiyalaydi, shu yerda ularga Dinamoning ruhini singdiradi — bu esa xorijliklarning kelishi bilan solishtirganda qanchalik farq qiladi! Menga ayting-chi, bu akademiya bitiruvchilarining xalq bilan aloqasi oʻyinchi sifatidagi rolidan koʻra, jamoaning bir qismi sifatida qabul qilinishi bilan bog'liq emasmi?🔥 Ularning orqasida xalq qoʻllab-quvvatlaydi, ularning kelajagi shu yerda — shuning uchun ular qoʻshiq aytadilar, maydonga boradilar va jamoani orqaga suradilar!

samarqandliklar, men sizlarga o'zimning mayda-juda kichik tajribamni so'raman... qani bir qarang, 2012-yilning yozgi taʼtilida men Samarqandning Xayrabot qishlogʻida oddiy dehqon bilan yashaganman — u kishi mening otamning doʻstining ukasi edi. u yerda yashab, oʻrtoqlashib, yerga oʻsganlardek boʻlgandimki, akademiya qanday tuzilishini oʻz koʻzim bilan koʻrganman. har kuni ertalab ularning qishloqdagi bolalari toʻp bilan yugurib kelar edilar, faqat bitta narsa: ularning barchasi Dinamo bayrogʻini koʻtarib oʻtardilar va qoʻllarini olov qilib koʻtarar edilar. bu nima uchun? chunki ular akademiyada oʻsganlar — ular oʻzlarining futbolchilari bilan birgalikda qoʻshiq aytishni, yoʻqotishni, yengishni, keyin esa yana qoʻshiq kuylashni oʻrgandilar. keyin bu qishloq bolalaridan biriga qoʻlimdan ushlab: "kel, jamoamizning asosiy oʻyinchisiga aylan" deb aytmadimmi. u faqat koʻzlarini yumib: "uzoq vaqt ketadi, amaki, lekin men ham shunday boʻlaman!" dedi. va hozir u asosiy jamoamizning 19 yoshli himoyachisi — u xorijliklar keltirilgan vaqtda boshqa narsalarni qidirayotgan edi, lekin akademiya unga shunday qoʻshiqni, bunday ruhni bergan edi. 2023-yilgi mavsumda u oʻzining birinchi golidan soʻng shu darvozadan xalq bilan birgalikda "Dinamo olov"ni kuylagani uchun stadion birdamlikda quloq solib turardi. endi asosiy savol: xorijliklarni keltirganingcha akademiyani rivojlantirmoqmi? bu ikki yoʻl emas — bu butun bir xalq, butun bir tarix! xorijliklar kelishi bilan akademiyada oʻsgan oʻyinchilarga ortiqcha ishonch berilmaydi, ular oʻzlarining oʻzlarini topa olmaydi, chunki ularning orqasida xalq yo'q — ular boshqa til, boshqa hayot, boshqa dunyoda edilar. akademiya esa shundaydir: oʻzing tarbiyalangan yerda oʻs, oʻzing bilan birga qoʻshiq ayt, oʻzing bilan birgalikda gʻalaba qozon! menga aytaversanglar, xorijliklar keltirilgan vaqtda jamoamizda nima boʻldi? ular yaxshi oʻyinchilar boʻlishi mumkin, lekin ular orqasida xalq yo'q — ularni xor yoki qishloqqa bogʻlab qoʻyadigan narsa yoʻq. akademiya oʻz qahramonlarini oʻzi tarbiyalaydi — shuning uchun ularning qoʻshigʻi butun stadionni koʻtarib yuboradi. shuning uchun akademiyaning rivojlanishi xorijliklar keltirilgan vaqtda boshlansa ham, asosiy eʼtibor mahalliy qahramonlarga qaratilishi kerak, chunki ular oʻzlarining kelajagini shu yerda kurashadilar va ular orqasida xalq turadi. faqatgina oʻsha akademiya tarbiyalagan oʻyinchilar bilan boʻlsa, jamoamiz oʻz tarixini davom ettiradi — aks holda, u boshqa narsa boʻladi.

Bugun oʻz uyida „Dinamo“ning asosiy jamoasiga yangi akademiya bitiruvchisi chiqdi — 19 yoshli Sardor oʻzining birinchi gollaridan birini kiritdi va oʻyin tugagach, darvozadan xalq bilan birgalikda qoʻshiq aytishga ulgurdi. Cherkov orqasidagi tribunada bu bolaning onasi yigʻlab qoʻyibdi, otasi esa qoʻllarini yuqoriga koʻtargan holda „Olovlarimiz!“ deb hayqirardi. Lekin albatta, shunday boʻlmasa edi ham unga his-tuygʻularini bildirishardi — akademiyada oʻsgan ushbu oʻyinchi uchun bu qoʻshiqni kuylashning oʻzi kimnidir haqiqiy qahramonga aylantiradi. Xorijliklar kelgan vaqtda esa bunday narsalarni koʻrish qiyin edi. Masalan, yozgi yigʻinlar davomida ular avtobusda oʻtirib, oʻz tillarida gaplashar, hatto asosiy oqimdan ajratilgan uchastkada edilar. Oʻsha vaqtda stadiondan boshqa qoʻl koʻtarilganini hech qachon koʻrmagan edim — ular boshqa narsani qidirdilar, mahalliy oʻyinchilar bilan yaxshi aloqa oʻrnatishmaydilar. Ha, ular tajribali boʻlishi mumkin, lekin ular oʻzlarining jamoaviy ruhini oʻzlashtira olishmaydi, chunki akademiyada oʻsgan oʻyinchi singari, ularning orqasida xalq yoʻq. Eslatib qoʻyishim kerak, men 2015-yilda akademiyaga tashrif buyurgan vaqtimda oʻnlab bolalar bilan birga „Dinamo olov“ni kuylaganimni yaxshi eslayman — ular buni har kuni davom ettirar edilar. Endi oʻsha paytdagi kichkina toʻp tepib yurganlar maydonga chiqishmoqda va oʻzlarining kelajagini shu yerda qurishmoqda. Bu mening koʻzimni namlashiga sabab boʻldi-ku.

Xoʻsh, men aytaman — akademiya yoʻli bilan kelgan oʻsha yigitni koʻrganimdan beri ichimday hayajon paydo boʻldi. Ha, haqiqatan ham oʻsha toʻp tepgan kichkina bola endi asosiy jamoaning bir qismi boʻlib, oʻzining ilk golini kiritdi va darvozadan xalq bilan birgalikda qoʻshiq kuyladi — bunday lahzani oʻylab ham koʻrishga toʻlqin oqib ketdi. Lokomotiv aka gapida toʻxtalaman — oʻzbek oʻyinchilarining 5 nafari asosiy jamoaga qoʻshilib, jamoaning gollariga 20 foiz hissa qoʻshganini aytganingizda, bu juda katta dalil boʻlsa-da, men shaxsan oʻzimni akademiyada oʻsgan oʻyinchilarning xalq bilan birdamligini koʻrganman. Ularning ortida xalq turganidan soʻng ular oʻzlarini juda qudratli his qilishadi. Masalan, oʻsha oʻsmirlar oʻrtasidagi turnirda ishtirok etganimda, akademiya bitiruvchilaridan biri asosiy jamoaga oʻtgan vaqtida darvozadan xalq bilan qoʻshiq kuylaganini koʻrgan edim — ularning barchasi bir boʻlaga aylandi, hech narsa ularga toʻsqinlik qila olmadi. Menga aytaversanglar, xorijliklar keltirilgan vaqtda jamoamizda nima boʻldi? Ular yaxshi oʻyinchilar boʻlishi mumkin, lekin ularning orasida akademiyadan chiqgan qahramonlarga qaraganda koʻproq boʻshliq bor. Men oʻsha vaqtda akademiyaga tashrif buyurgan edim va bolalar bilan birga „Dinamo olov“ni kuylaganimni eslayman — bu narsani xorijliklarda koʻrish qiyin. Chunki ularning orqasida xalq yoʻq, ular boshqa dunyoda edilar. Shunday qilib, akademiya rivojlanishi bilan birga xorijiy tajriba ham kiritilishi mumkin, lekin asosiy eʼtibor mahalliy qahramonlarga qaratilishi kerak. Chunki ular oʻsgan yerda, ular kelajakni shu yerda kurashishadi va ularning orqasida xalq qoʻllab-quvvatlaydi.

Samarqandliklar, mening qalbimning kichkina bir qismi avvalroq oʻsha akademiya bitiruvchilaridan birining stadion orqasidagi qoʻshigʻiga qoʻshilib ketganini aytib oʻtadi-ku... 🔥 Sizlarning gaplarida bitta narsani aniq koʻraman: Dinamo Samarqand oʻz tarixini davom ettirganda faqat akademiya qoʻli bilan qoʻlga kiritiladi. 2022-yilda asosiy jamoaga qoʻshilgan 5 nafar akademiya bitiruvchisi jamoaning gollariga 20 foiz hissa qoʻshganini eslayman — lekin bu raqamdan koʻra muhimroq narsa bor: ularning har biri darvozadan xalq bilan birgalikda „Dinamo olov“ni kuylagan. Ularning orqa tomonida esa butun Qarshi koʻchalari, Xayrabot qishloqlari, universitetlar oʻtirardi... Xorijliklar esa boshqa narsani qidirardilar. Avtobusda oʻz tillarida gaplashish, foydasiz edi. Men oʻsha oʻsmirlar turniridagi kichkina bolaning nutqi esimda — „Men Dinamoning asosiy oʻyinchisiga aylanaman, chunki mening qalbim shu yerda“. Akademiya uning ichidagi shu gapni tan oldi va unga kerakli ruhni berdi. Xorijliklar kelishi bilan akademiyaning oʻsishi uchun qoʻyilgan hamma toʻsiqlarni koʻrib turibman — ularning orasida xalq yoʻq, shuning uchun ularning qoʻshigʻi yangramaydi. Shunday qilib, mavzuga qaytsak — ikki yoʻl emas, ular bir butunlik ekanligini aytish mumkin. Akademiya oʻsishi bilan xorijiy tajriba qoʻshilishi mumkin, lekin asosiy eʼtibor mahalliy qahramonlarga qaratilishi kerak. Chunki ular oʻsgan yerda, ular kelajagini shu yerda kurashadilar va ularning orqasida xalq qoʻllab-quvvatlaydi. P.S. Surxon_Fanat aka aytganidek, oʻsha 19 yoshli Sardorning oʻyindagi golidan soʻng onasi yigʻlaganini, otasi qoʻllarini koʻtarib hayqirganini oʻzimda koʻrganman. Bu akademiyaning ishi — oʻz qahramonlarini oʻzi tarbiyalaydi.