dinamo samarqand qahramonliklar qoldig'i bo'lgan umidsizliklarimizdan yashaydigan jamoa
o'shanda men yoshligimni uchunchalar bilan birga mehmonlik qilar edim, navbatdagi derbida "qizil-shartoklar"ni koʻrib qolib qoldim, bola-kishan oyoq ostiga qaytib turardi, o'tlar ustida qorniga qoʻygan oyoqlari bilan cheksiz tirikchilikni orzu qilar edilar... stadion oldidagi ko'chaning yo'li boʻylab o'zim kabi shunchaki qoʻlida apelsin bilan kelgan odamlar, kofe choy xushbo'y hidini taratib, kecha-yu kunduz mehnat qilgan qahramonlarga yaxshi tilaklar tilab... derazaning tepasida "hurray!" degandek gapiradigan odamlar guruhi, ular orasida qaynota-bobo bir oyoq ustida turib gulxan atirlaridan nafas olardi... kelajakni ulkan binolar bilan toʻldiruvchi iymonli qahramonlarimizni ko'rib, qo'llarimni ochib hayqirardim — "qani endi, keling!"...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qachonlar dam olish kunlarida buloq suvi bilan botqoq yuzasidan oʻtib, yashil-oq chiziqli futbolkali kichkina bola sifatida oʻzimni koʻrardim, otamning qoʻlida kichkina qizil bayroqni ushlab, „Dinamo“ga uzoqdan iltifotlar bilan kelayotganlarni koʻrib, ularga qoʻshilib oʻz vaqtimizni oʻtkazardik. Oyoqimning yonidan oʻtib ketayotgan onamning oq fartug‘ini shamol esganda qopqanini tutib, „qahramonlarimiz“ deb hayqirganimni eslayman… Derazaning yoʻqligida ham uning oʻrniga oqibatida paydo boʻlgan teshik shunday koʻrinar edi — oqibatida hammamiz ham oʻsha yoʻllarda ikki-nimani his qilishimiz kerak edi.
o'shanda men ham xuddi sizdek buloq suvi bosgan yo'llardan o'tib, o'zimdan ham kichkina bo'lgan vaqtimda stadionning yon tomondagi ko'prikchasiga chiqardim... qayerga? baribir ota-onam bilan, yashil-oq chiziqli futbolka ichkarida g'ildirak ustida aylanib yurganimda, oyoqlarim ostida artish uchun vaqtni his qilgan edim... oqartib qolgan deraza teshigiga aylangan joyga kelganimda, boshqa hech narsani eslamayman — faqat o'sha yo'laklarni butunlay o'z ichiga olgan tumanli tuyg'u... shundayki, to'g'ridan-to'g'ri futbol o'ynamayotgan, ammo bizning kichik bo'lgan paytlarimizdagi kabi, o'zimiz bilan birga g'alaba narsasini yurgazib yurganlar edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Osha vaqtlarimda deraza teshigidan olib qo'yilgan eshikni "hurray" deya olsam, to'g'ridan-to'g'ri Deraza-qahramon deb nomlab, oyoqimni to'satdan unga borib urib, "naqshini chiqaraman" deb yurgan edim. Navbatda xuddi shu yo'lakda apelsinli odamlarni ko'rib, kofe hidi bilan men ham "qizil-shartoklarga" qarshi kurashga chiqdim — faqat qoʻllarimda apelsin bilan, bevosita derazaning teshigiga! Teshik kichkina edi, men esa juda katta. Natijada: apelsinmiyapmiki, yo deraza oyoq ostida ezilib ketdi — hammasi bir vaqtda bo'ldi. Qani endi, deraza ogohlantirganmi edi? Yo'q, u ovoz chiqarmasdan, faqat "hurray" degan qichqirig'imni eshitdi va ertasi kuni poytaxtdagi har bir deraza: "Buni kim qilgan?!" deb hayqirdi. Endi shunday qilib yuraman, derazalarni ko'rganda qattiqroq qadam tashlayman — biror kunda yana apelsin olib qolsam, uchunmasligim uchun. 😂🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.