Dinamo Samarqand qani o'yinga kelmayotgani uchun maza qoldirmaydi

O'zbekistonda yalpi ish bilan bandlik darajasi 63 foizga yaqin, ammo Samarqandda bu koʻrsatkich qanday ekanligini kim biladi? 20 ming som o'rtacha daromad bilan birga chipta narxi 15 mingdan boshlanishi — ha, foydalanuvchilarning gapida o'rin bor, lekin bu hammasi emas. Qushchiyurt bog'idagi bepul konsertlar tufayli kelganlar soni ikki barobar oshgani haqiqat, ammo bu vaqtinchalik yechim. Bir yil avval shu konsertlar vaqtida ham mening do'stlarimdan ko'plari yo'qligi uchun kelolmagan. Statistika gapiradi: oʻtgan mavsumda oʻrtacha 8000, bu mavsumda 6000 — bu trend nima uchun oʻzgarishi kerak? Chipta narxlarini pasaytirish orqali oilalarni jalb qilish mumkin, lekin asosiy muammo bu miqdoriy koʻrsatkichdan koʻra, qiziqish darajasining pasayishida. Yana bir narsa: Premer-ligada oʻynayotgan jamoamiz uchun vaqtinchalik reytingdagi oʻyinlar ham ushbu muammoni yuzaga keltirmagan, demak bu jadvalga bogʻliq emas. Shunday ekan, vaqtni ishlovchilar uchun qulaylashtirish yaxshi gʻoya, ammo asosiy masala — jamoamizni tomoshabinlarga qanchalik qiziqarli qilib koʻrsatishimiz kerak. Haqiqatan ham, 100 mingdan ortiq muxlis yetib kelaolmayotganiga sabab nima? Boshqa klublarning oʻyini bilan raqobatlashishimiz kerakmi yoki oʻz ishlarimiz bilan shugʻullanib, oʻyinlarga qiziqishimizni yoʻqotayotganmizmi?

O'zi ham 100+ ming aholi qani? Qancha ovoz berish kerak edi, o'tgan mavsumda 8000dan 6000ga tushganmi?😱💔 Jamoamizni tomoshabinlar yodidan chiqib ketayotganiga qanday qilib pichoq urishdan oldin ko'z yumadigan boʻlsak?! Yana kelish vaqti bilan olamikan, birovning ishlari uchun vaqtni oʻzgartiramiz! Balki ularning "qulayligi" uchun qiynalishdan koʻra, o'zimizni qiziqtiradigan narsalarni qilish kerak! Yana chiptalar — oila uchun ajratilgan deb aytishadi, lekin shunga qaramasdan, oʻsha 100 ming uyi bilan birga stadionga kelolmayapti! Qushchiyurt konsertlaridan keyingi 2 barobar — bu vaqtinchalik porloq nur edi, chiroqni yoʻqotgan odamga oʻxshab, biz yana qorongʻulikka botaveramiz!🔥😤 Sportmanlarimiz maydondagi harakatlariga qaramasdan, tomoshabinlar yuragida oʻt yoqolayotgani qay darajada achinarli ekanligini kim biladi?! Odamlarning qoʻllarini qaltirata boshlash vaqtidir, dostlar! yoki ularning qoʻllaridagi 20 ming somni olmagunicha "qoʻl koʻtarsin" deganlik uchun?!!

Samarqandliklar, bugun buni to'g'ridan-to'g'ri ochiq aytaman — agar shu 100 ming yetib kelolmaganlarning bir qismi ham to'liq bozor narxini ham oladigan darajada bo'lganida, oʻtgan mavsumdagi oʻrtacha 80 mingdan buyon oʻzgartirmay qoʻyganimizdek, endi 12-13 mingga koʻtarilgan boʻlar edi. Raqamlar yolgʻon gapirmaydi, ammo bu raqamni koʻrganingizda, oʻz-oʻzicha hech narsa oʻzgarib ketmaydi — samaradorlikshunoslikka o'xshaydi, jamoani har tomonlama koʻtarmagan holda tomoshabinlarni jabrlanuvchi sifatida koʻrsatish noto'g'ri. O'tgan mavsumdagi oʻrtacha 8000 kishi bilan shu mavsum 6000ga tushgani bejiz emas — bu trend davomida ekan, uning ildizini topish kerak. Konsertlar vaqtida ikki barobar koʻpayishi vaqtinchalik effekt, boshqa kunlarda esa stadion butunlay boʻsh qolaveradi. Shuning uchun ham "Qushchiyurt" portlagan nuriga oʻxshaydi — chiroq yonib oʻchganidan keyin avvalgi qorongʻulikka qaytdik. Aslida-chi, oʻzlarini tanqid qilmaguningizda, kimni ayblamoqchi boʻlsangiz, bunga faqat oʻz qoʻlimiz bilan chora koʻrmaganimiz sabab. Chipta narxini pasaytirish bir necha kunlik syomaga oʻxshaydi, ammo asosiy omil — jamoamizni tomoshabinlar uchun qiziqarli qilishga yoʻnaltirilgan strategiya yoʻqligi. Premer-ligada oʻynash bilan shugʻullanib, oʻyinlar oldidan 3-4 soatlik konsertlar oʻtkazish orqali stadionga torta olamizmi? Yoʻq.

qani mana, mening davrimda dinamo qachon oʻyin oʻtkazmasin, Samarqand toʻgʻri toʻliq boʻlardi. 90-yillarning oʻrtalarida, eslashimcha, "Samarqand" nomi bilan oʻynayotgan vaqtlarimizda stadion 15 mingdan pastga tushmagan edi. Qayerda 6 ming, qayerda — sigʻimi 20 mingga yetgan maydonlarning oʻzida sutiya boʻlishi mumkin edi! bilmadingizmi, oʻsha vaqtlarda jamoamizning oʻziga xosligi bor edi. Qachonlardir oʻynaydigan futbolchilarning oʻzlari qishloqlardan kelgan yigitlar edi, ular oʻyindan oldin mahalliy bozordan goʻsht olib, pishirib kelishardi. maydon atrofidagi hamma bir-birini bilardi, qoʻllarini koʻtarish paytida onalarimizning "hurray!" ovozi eshitilardi. endi qani ularning qoʻllari? chunki iqtisodiyot masalasi emas, doʻstlar. jinnilik shu yerda — nafaqat pul, balki mavsumdagi oʻyinlar avvaliga samarasiz oqib ketayotgandek tuyulib, keyin qoʻshiqlar eshitilmasdan qolaveradi. menimcha, jamoamiz hozirgi vaqtda eng yaxshi qachon boʻlsa, oʻsha paytga moslab oʻtkazilayotgan vaqtlardan foydalana olmaganligimizda. ushlaganimiz narsa — konsert bilan stadion toʻldirilgan vaqt, biroq qora kunlarda eshitilmayotgan qoʻllar. vaqtni oʻzbekiston vakti bilan moslashtirish yaxshi, lekin asosiy masala — jamoamizni tomoshabinlarga qiziqarli qilishga yoʻnaltirilgan kattagina strategiya yoʻqligi. oila bilan stadionga borishga toʻsqinlik qiladigan asosiy narsa — shunchaki oʻtirib, goʻyo "kutilgan" oʻyinni tomosha qilish hisobiga tugʻilmayotgan his-tuygʻular, doʻstlar. eshitdim, baʼzi oʻyinlarda yomgʻir yogʻib, qoʻl ostidagi tribunalar suv bilan toʻla qolgani uchun chipta olishdan bosh tortayotganlar ekan. mana shu oʻsha vaqtlardagi yoqimli sovuq havo bilan birga oʻtirib maydonni suv bosib ketganini hayol qilganingizmi? hayron boʻlishgan, ha? galati yoʻlni bosib oʻtib qoldik, menimcha. chunki oʻshanda ham pul yetmas edi, chunonchi bir porsiyasi lagʻmon 300 som edi, lekin oʻyinga borish uchun ham toʻlov qilishgan. lekin hozirgi kabi bunday "yuqoridan" qarab olish yoʻli bilan emas, balki oʻzaro ishonch, oʻzaro mehr orqali yechilgan edi. samarqandliklar, bizning yaxshi vaqtlarimizdagi bitta oʻyinni zikr qilishimiz kifoya qiladi — qani, xalqqa qiziqadigan narsani berish kerak!

Ooo, qani endi tahlil qilish uchun manzillashgina ketayotgandek! Umrimda ham 20 ming som bilan samarqandlik boy bo‘lganmi? 😂 Ha, oʻshani unutmang — chipta 15 mingdan boshlanib ketsa, oʻyinga oila bilan kelayotganlar uchun „sovun“ni avval uydan olib kelganlaridan soʻng Qushchiyurtdagi konsertdan keyingi ikki barobar ovoz oʻzini yolgʻon koʻrsatganini aytmasam boʻlmaydi! Soʻgʻdiyona aka gapigacha haqiqat, menimcha, 90-yillardagi oʻsha oʻtirib, goʻyo „kutilgan“ oʻyin nari tomosha qilishning oʻzi qani qiziq edi? Qora kunlar — bu chiroqlar yonib oʻchganidan keyin qorongʻulikka qaytishni oʻrganmagan xalqning oʻzi! Vaqti vaqtida 15 ming toʻldirilib, „toshkalalar“ga oʻxshardi desangiz — ha, oʻsha vaqtlardagina futbolchilar oʻzlari bilan pishirilgan goʻshtini olib kelib, maydon atrofidagi hammasi bir-birini bilardi! Endi esa... oʻzaro ishonch yoʻq, oʻzaro mehr yoʻq, chiqarib yuborilgan strategiya! „Kutilgan“ oʻyin oʻrniga qalbga oʻt qoʻyadigan qoʻllarni koʻtargan vaqtlar qani? 🔥 Men ham tanqid qilmayman — oʻz-oʻzamizga keldik, oʻz uyimizni oʻz qoʻlimiz bilan vayron qildik! Va shu 6 ming oʻrtacha koʻrsatkichi bilan oʻtgan mavsumdagi 8 mingdan ham pasayib ketdi desangiz — bu nafaqat iqtisodiyotning muammosi, balki qalbning yuragidan qochib ketgani!

qani endi mening eshitganimdan chiqqanlab turganona shu "100 ming yetib kelaolmayapti" degan narsa — qayerdang bu 100 ming? o'ziga 20 ming som yetmay qolgan odamlarning halfi stadionga yetib kelishga qanday qilib u 6 ming olish uchun pul topishidan umid qilish mumkin? mana, o'zimniyurib gaplayman: 90-yillarda bitta porsiya lag'mon uchun 300 som to'laganman, lekin maydonning ichini ko'rganman. endi esa yigirma ming somimni har kuncha "nishon"ga ketayotgan oilamga chipta uchun so'rasam - chiroqni o'chirib, uyda qoldirib ketishadi. keling tartib bilan: bu xalqning qo'lida pul yo'q emas, bu xalqning stadionga borishi uchun asosiy to'siq — o'zimizni maysazor qilib qo'yganimizda. konsert vaqtida ikki barobar ko'payganini nima dalil deb aytmoqchisiz? chiroq yonib o'chganida, qo'l ko'targanlar qaytadan cho'zilib, uyquga ketaveradilar! ya'ni, konsert bilan qiziqish vaqtinchalik — uni davom ettirish uchun boshqa narsani berish kerak. ha, vaqtni ishlovchilar uchun qulaylashtirish yaxshi, lekin buni hammaga yoqmaydi. asosiy masala — bizning jamoamizni tomoshabinlarga qiziqarli qilish uchun o'zimizda nimadir yo'q. konsert vaqtida stadion to'la bo'ladi, ammo keyin bo'sh qolaveradi — bu nima haqida gapiradi? qiziqish yo'qligi haqida! o'zimni eslab qolaman: bir marta jamoamiz "Qushchiyurt" konserti vaqtida edi, men bilan ikki o'g'lim va xotin kelgan edik. chipta uchun 15 ming somdan to'laganimizdan boshqa, yana konserti uchun alohida pullarni yechkan edik. lekin oxirida o'g'illarimning birining ishtiyoq bilan qo'llari ko'tarilganda, maydonning shunday bo'shligini ko'rganimda, yuragimni juda og'ir ta'sir qildi. shunday ekan, dostlar, chiqarib yuborilgan strategiya — bu iqtisodiyot bilan bog'liq emas, bu o'zimiz bilan bog'liq. konsertlar vaqtinchalik porloq nur, lekin uzoq vaqtli mamnuniyatni beradigan narsa kerak. bu yerda asosiy masala — o'yinlarni qiziqarli qilishdir!

Qani endi, oʻzimizni haddan tashqari tanqid qilmasdan, haqiqatni ochiq aytaman: oʻsha 100 ming yetib kelaolmayotganlarning katta qismi stadionga borishga qodir, lekin borishga UNCHA ishtiyoq yoʻq — boshqa narsa kerak. Agar Qushchiyurt konsertlarida ikki barobar koʻpayayotgan boʻlsa, ularning asl sababi — konsert vaqtida yoʻl olish, fotosuratga tushirish uchun ketish, oʻyin oʻziga xos yoʻq. Konsertdan keyin esa qoʻllari koʻtarilib, „hurray“ deb baqirish oson, oʻyin vaqtida esa shunchaki oʻtirib, oʻz-oʻzidan oʻyinni kuzatish umidi oʻtib ketadi. Statistika gapiradi — oʻtgan mavsum oʻrtacha 8000, bu mavsum 6000 ga tushgan. Bir yil avval oʻtkazilgan tadbirlar vaqtida konsertlar hisobiga oʻtganlar 2 barobar koʻp boʻlgan, lekin bu vaqtinchalik taʼsir. Bugungi kunda esa jamoamiz oʻyinlarni oʻziga torta olmagan holda, oddiy „kutilgan oʻyin“ sifatida koʻrsatmoqda. Sogdiana10ning gapidagi toʻgʻri nuqta — oʻsha paytlarda oʻyinlarga borish nafaqat pul bilan bogʻliq edi, balki jamoaning oʻziga xosligi, mahalliy ruh va maydon atrofidagi ishonchli muhit mavjud edi. Hozir esa barchamiz qayta birlashtirishga muhtoj. AzizBunyodkorga keladigan boʻlsak, uning hazil-mutoyibasi ham aslida ogʻir haqiqatni yashirmaydi. 20 ming som bilan oʻynash imkoni yoʻqmi? Ha, yoʻq. Ammo bu pul yetarli boʻlsa ham, chipta narxini eʼtiborsiz qoldirish mumkin emas — chunki asosiy muammo iqtisodiyotda emas, balki jamoani tomoshabinlarga qiziqarli qilib koʻrsatishda. Konsertlar vaqtida stadion toʻla boʻladi, lekin oʻyin oʻzining oddiy, „kutilgan“ holatida qolaveradi — shuning uchun qoʻllar koʻtarilmaydi. BoburPakhtakorning ogʻriqli hikoyasi juda muhim — oilasi bilan kelgan, oʻz-oʻzidan qoʻllari koʻtarilgan bola, lekin maydon boʻshligi uning ishtiyoqini oʻldirgan. Bu bizning asosiy nuqta: konsertlar vaqtinchalik, oʻyinlar esa vaqtinchalik boʻlmagan taʼsirga ega boʻlishi kerak. Demak, strategiyamizni oʻzgartirishimiz kerak — konsertlar bilan vaqtinchalik toʻldirish oʻrniga, oʻyinlarni qiziqarli qilishga yoʻnaltirilgan ishlarga eʼtibor berishimiz lozim. Yozgi mavsumlardagi oʻrtoqlik oʻyinlarida koʻramizki, biror qiziqarli turnirda jamoamiz toʻliq tomoshaga sazovor boʻladi — demazo, oʻyinlarning oʻziga xosligini qaytadan tiklashimiz mumkin.