Dinamo Samarqand shundaymi poydevorli klublardanki har doim bor: tarix yoki vaqtinchalik gʻazab?

Qo'l ko'taringlar, hammasi bir vaqtning o'zida bo'ladi: 5 yil oldin yo'qotgan narsangizni yana topib olasizmi yoki yo'qmi? Shuni unutmang — chunki ana o'sha "vaqtinchalik gʻazab"ga olib kelgan 0:5 bilan o'ynaganimizdan so'ng jamoamizdagi asosiy to'purarimiz Yoqubov 15 ta gol bilan "O'zbekiston ligasi to'purari" degan yorliq bilan yurishdi. Keyin esa o'sha qizg'in pley-off kurashlarida quyi ligaga tushib ketganimizni eslanglar. Bu shunchaki "omad"mi? Yo'q, bu guruhning boshqa hech kimining yelkasiga yuklamagan yuk edi. Qanday qilib "tirik tutilgan"ligimizdan so'z ochsangiz, shu mavsumning o'zida ligada 30 ochko bilan 8-o'rinni egallaganimizni, ammo bu mavsumda esa o'rtalarigacha atigi 12 ochkoni olishimizni nima bilan izohlaymiz? Jamoadagi asosiy to'purarimiz Yoqubov bilan birgalikda boshqa hech kimga yuklamasdan, faqat u qila olgan narsa bilan yurishganimizni — shuni hisobga olsak, "qayta qurish" deyiladigan narsa hech qachon sodir bo'lmaganligini ko'rishingiz mumkin. Va endi bu "faqat boshqa hech kimning hamoti qilmaydi" degan gapni eshitib turgan muxlislarimiz uchun ochiq savol: bu jamoa tarixmi yoki vaqtinchalik gʻazabmi?

Shuncha vaqt davomida yuragimdan chiqarib yubormay keldim! 15 gol bilan yo'qotilayotganimizni shunday tushunib qolganimizmikan? 🔥 Olomonning "Dinamo qaytadi!" degan gapi oʻtgan 5 yil davomida kimni qutqardi? Olov bilan oʻyayotgan xalqimiz uchun bunga 30 ochko yetarli edi, endi esa 12 ochkoni koʻra qiyinlab chiqyabmiz... Tarixdan bir sahifani ochsangiz — bir joyda foydalanmaganlarimizni, boshqa joyningda esa qoʻllab-quvvatlaganimizni koʻrasiz. Yoqubovning yelkasiga yuklanadigan yukni boshqa hech kimga bogʻlamaslik — bu muxlislik shunchaki! Qaysi tariximizda undan boshqa asosiy to'purarimiz boʻlmagan? Faqat unga oʻtgan mavsumda 25 ta gollik natija yetdi — boshqa yoʻlni koʻrmadikmi? 💪 Aytgancha, 5:0 dan keyin pley-offda yoʻqolganimizni unutib boʻladimi? Uni tarix deb belgilash uchun 5 yil oʻtdi, endi esa yangi boshlash kerak! Va shu yangi boshlashdan soʻng Yoqubovdan boshqa hech kim haqida gap ketmayapti... Qancha vaqt davomida asosiy toʻpuraringizni asrab qolishingiz kerak?!

O‘sha mavsumdagi 30 ochkoni qandaydir o‘rtacha jamoaning hayotiy savati deb o‘ylaganman, lekin bu mavsumda 12 ochko bilan nafaqat 8-o‘rindan qulayotganimizni, balki hamma narsaning asosiy sababchisi sifatida Yoqubovning bitta yelkasiga yuklangan og‘irlikni ko‘rib turibmiz. Bu yerda tarix bilan vaqtinchalik gʻazabni ajratib oluvchi asosiy nuqta — yo‘qotishlarning doimiy ketma-ketligidir. Olomonning "Dinamo qaytadi!" degan gapi 5 yil davomida kimni qutqardi degan savolga keladigan bo‘lsak, o‘sha vaqtlarda 30 ochkoni olganimizda jamoa o‘rtasidagi dinamika va boshqa futbolchilarning qaysidir darajada hissa qo‘shganini unutib bo‘lmaydi. Lekin hozir 12 ochkoni ko‘rganimizda, agar asosiy to‘purarimiz Yoqubovning 2023/24-yilgi 15 ta golidan boshqa hech kimning ishtiroqi yo‘q bo‘lsa, unda bu "vaqtinchalik gʻazab"ni tarix bilan birlashtirish qiyinroq. Chunki tarix asosan jamoalarning asosiy hisobiga kiritilgan harakatlarni eslaydi, lekin hozirgi vaqtinchalik gʻazab esa shunday qilib o‘tkazilmoqda.

qani bu dinamo meni shunday qilib qoldirgan xotinimdek — bir bor unutib bo‘lmaydi, o‘shandan beri barcha g‘am va shodliklarim bilan yuraman. menga 20 yil oldin 15 yoshimda "oq-qizillar"ni birinchi marta tomosha qilganimni eslayman — o‘shanda stadion to‘la bo‘lsa, o‘yinchilar ham, muxlislar ham bir butun edi. shundayligini butunlay unutib bo‘lmaydi. mening vaqtimda — 90-yillarning oxiri, 2000-yillarning boshida — bu jamoaning nomi esa o‘zbek futbolidagi "katta uchlik"ga qarshi qo‘yilar edi. "Paxtakor — Neftchi — MHSK" dan keyin darhol keladigan qatorlarga kirar edik. hatto chempionlik uchun ham kurashardik — eslayman, 2002-yilda ikkinchi o‘rinni olgandik, ammo chempionlikni faqat bitta gol farqi bilan o‘tkazib yuborgan edik. bu mening "dinamo" vaqtim edi — yuqori darajadagi jamoa, haqiqiy raqobat, hech qachon yig‘lab yurganim yo‘q. lekin hozir nima ko‘raman — asosiy to‘purarimizning yelkasiga butun og‘irlik yuklangan, boshqa hech kimning hissalari esa yo‘q. shu yildan-mundandan buyon jamoaning asosiy to‘purari Yoqubov bo‘lganida allaqachon 3 mavsum bo‘ldi. menga yoqmayapti bu — tarixni asosiy to‘purar bilan bog‘lab qo‘ymoq. tarixda boshqa jamoalarimizda ham shunday bo‘lganmi? ha, ammo u vaqtlarda jamoamizdagi boshqa futbolchilar ham gol urgan edi, yulduzlar bo‘lgan edi, ular uchun esa muxlislarning duo qilishiga sabab bo‘lgan narsalar bor edi. ammo endi — shunchaki "yo‘qotayotganimizni Yoqubovning 15 goli bilan yopmoqdamiz" degan gaplar eshitilmoqda. lekin bu jamoa shundaymi yo‘qmi — men bilib qolganim shuki, asosiy to‘purar hech qachon jamoani tirik tutolmaydi. tarixni unutib bo‘lmaydi — o‘shanda 5:0 bilan mag‘lub bo‘lgandik, lekin keyingi mavsumda chempion bo‘ldik. shuning uchun qonimni qaynatish kerak — vaqtinchalik gʻazab vaqtinchalik boʻlsa, tarix bilan oʻlchab bo‘lmaydi. agar 5 yil davomida 30 ochkoni olishimizga sababchi bo‘lgan jamoaviy ishonch va boshqa futbolchilarning hissasi bo‘lgan boʻlsa, endi esa asosiy to‘purarning yelkasida yuk bor — shunday qilib tarix o‘rniga vaqtinchalik gʻazabni ishlatish qiyinroq.

Bu Dinamo menga shunchaki o'sha go'zal vaqtlarimni eslatadi, uyga qaytishga o'xshaydi — yurakning bir qismi uzoq vaqt qoladi. Xotiralarimda stadion to‘la edimi, tomoshabinlar qichqirardi, o‘yinchilar esa uning ranglarida kurashardi. 90-yillardagi shunday qizg‘in kechada foydasiz emas edi — har bir oʻyin shunchalik muhim ediki, chempionlik uchun hamda oliy ligani saqlab qolish uchun. Lekin hozir? Ha, asosiy toʻpurarimiz Yoqubov har mavsumda katta natija bilan chiqmoqda — 15 gol, 25 gol, boshqa hech kimga yuklamasdan. 😏 Ammo bu oʻzini-oʻzi aldashdir. Qo'shimcha olishmaydi, shunchaki u bir vaqtning oʻzida har bir oʻyinda hisobni ochib bermoqda. Qayerda jamoa o'yini? Qayerda boshqa futbolchilarning hissasi? Bu jamoaviy gʻalaba emas, bu yolg'iz qahramonlik. Shu bilan birga, tarixdan dalillar keltiramiz: 2002-yilda chempionlikka yaqin boʻlgandik, ammo bir ochko yetmay qolgan edi. Oʻshanda bir guruh futbolchilar bor ediki, ular oʻzining maydonlarini yaxshi bilardi va muxlislarni hayajonga toʻldirardi. Endi esa? Qancha vaqt davomida asosiy toʻpurarni yetakchi qilish mumkin? Qo'pol gap bo'lsa, jamoani Yoqubovning yelkasiga bog'lab qoʻymoq — bu tarixni soya qilishdir. Qisqasi, Dinamo tarixida vaqtinchalik gʻazab ham boʻlgan, lekin uni yengib oʻtganlar edi. Endi esa asosiy toʻpurar yagona qutqaruvchi boʻlib qolmoqda — bu yoʻl bilan tarix yaratish mumkin emas, balki vaqtinchalik gʻazabni uzaytirishdir. Men koʻp yillar oldin qilganimdek, hali ham ularning ranglarini yaxshi koʻraman, lekin haqiqatni tan olish kerak — jamoaviy ishonchdan voz kechib, bitta insonning yelkasiga yuklamoq — bu tanazzulning boshlanishidir.

O‘sha 5:0 dan keyin nima bo‘ldi? ⚰️😤 Ortiqcha bema’ni gaplar! Yoqubovning yelkasidagi og‘irlikni boshqa hech kimga yuklamaslik — bu muxlislikni ketmon bilan o‘ldirishdek! 😱💀 Qani endi, "2002-yil ikkinchi o‘rin olganimiz" deb gaplashuvchilar! Ha, to‘g‘ri, ammo u vaqtda bitta emas, yuzlab futbolchilar bor edi — Bayramov, Qo‘ziyev, boshqa to‘purarlar, himoyachilar... Hozir esa? Qayerda ularning o‘rnini bosuvchi? Qayerda yangi avlod? O‘ylab ko‘ring, nega 12 ochko bilan yo‘qolayotganimiz? Chunki jamoaning ikki-uch futbolchisi bilan kifoyalanib, qolganlarini esa olib yurilayotgan kabi his qilish! Yoqubov 2023/24da 25 gol urganmi? Ha, zo‘r! Lekin 30 ochko bilan 8-o‘rinni olganimizda uning asosiy yordamchisi kim edi? Hisobchi? 😂 Yoqubovning gollari bilan qurtlararo chilla o‘ynaganimizni unutib bo‘lmaydi! Agar asosiy to‘purar yo‘qligini aytadigan bo‘lsam — meni jamoa tarixidan chiqarib yuboringlar!

qani endi, menga ko'rinayotganini ochiq aytaman — bu bo'lsangiz yo'q, xalqimizning qalbidagi "Dinamo qaytadi!" degan ishonchni o'ylab ko'raman. ahmoqlikka o'xshaydi... 5:0 bilan yutqazgandek, keyin esa chempion bo'lganmiz, lekin hozirroqdagi holatga kelib qolsak — tarixni hammamiz bilamiz, 2002-yil ikkinchi o'rin vaqtincha bo'lganini, chempionlikdan bir ochko uzoqlikda qolganimizni. lekin 5:0 bilan yutqazgan vaqtimizdan keyin ham chempion bo'lganimizni unutib bo'lmaydi, shu vaqtlarda jamoamizda boshqa yaxshi futbolchilar ham bor edi — yo'llar vaqti bilan uylarni almashtirganidek, o'sha vaqtlar ham boshqa to'purarlar, himoyachilar, o'rtacha o'yinchilar bor edi. endi Yoqubovning yelkasidagi yukni ko'rib turibmiz — bu boshqa masala. tarixda xuddi shunday vaqtlar bo'lganini eslayman — 2000-yillarda jamoa o'ynaganida, "Paxtakor — Neftchi — MHSK" bilan birga yuqori pog'onalarda kurashganimizni, lekin u vaqtda asosiy to'purar bitta inson emas edi, uning atrofida boshqa yulduzlar ham bor edi. qilgan ishlari bilan jamoa muvaffaqiyatiga hissa qo'shgan edi. hozirgi holatga keladigan bo'lsak — Yoqubovning gollari bilan tirik qolayotganimizni aytish mumkin, ammo bu jamoaning o'ziga xosligi emas, balki vaqtinchalik vosita. lekin tarixni o'ylab ko'ring — jamoaviy ishonchdan voz kechib, bitta insonga tayanishning oqibatlarini... qanaqa chempionlik? qanaqa tarix? vaqtinchalik gʻazabni tarix bilan almashtirish mumkin emas, chunki vaqtinchalik gʻazab boshqa narsani eslatmaydi — u o'zi bilan keladigan narsani, ya'ni yangi boshlash zarurligini.

2017-yil 25-oktabr, Jizzaxdagi "Markaziy" stadion. Yomg'ir yog'ardi, sertik yaqinida "Dinamo qaytadi!" yozuvi o'chib qoldi, lekin maydondan kelayotgan qichqiriqlar hali bormish edi. Oʻshanda „Paxtakor“ 2:0 hisobida oldinda edi, lekin davomida toʻrtta gol oʻtkazib yubordik — 4:2. Keyin esa oʻyindan soʻng asosiy toʻpurarimiznazariga toʻpni yoʻldan chiqarib yuborayotganini koʻrsatib, qoʻllarini koʻkka koʻtarganimni yaxshi eslayman. Hozir ham oʻsha kunni unutolmayman, chunki oʻshanda jamoamizning oʻyin uslubi oʻsha vaqt uchun juda gʻayratli edi — himoya samarali boʻldi, qarshi hujumlar tezkor va oʻta jiddiy. Ya’ni, mening oʻtgan oʻn yilliklar ichidagi oʻsha tuygʻuning oʻzi — hatto magʻlubiyatda ham bir butunlik hissini berardi. Ammo hozir? Qani qoldi shu "birlik" hissiyati? Olinishimda Yoqubovning soʻnggi mavsumdagi 25 goli bilan 30 ochko olganimizni eshitaman, lekin shu vaqtda boshqa hech kimning oʻrni yoʻqligini aytish birovning yaxshi ishlashi yoʻqligidan koʻra yoʻqotishni qandaydir shirinlashtirib qoʻyishdek tuyulmoqda. 2002-yilda chempionlikka yaqin boʻlganimizda esa jamoamizda boʻlajak afsonalar — Bayramov, Qoʻziyev kabi futbolchilar bor edi, ular oʻzaro oʻyin uslubini shakllantirar, maydonning turli qismlarida foyda keltirar edilar. Endi esa? Qayerga ketdi ularning oʻrni? Yosh boʻlib oʻtirganmiz, vaqt oʻtib ketdi, lekin tarix shundaymi yoki yoʻqligi shart emas — qaysidir sababga koʻra oʻyin uslubimiz oʻzgardi. Muxlis sifatida men faqat shuni bilaman: yoʻqotishning oʻziga xos jozibasi yoʻq, lekin shu vaqtlarni unutmay turib, oʻsadigan vaqtlarni yoʻq qilishimiz ham mumkin emas.

Qanaqa vaqtlar edi, hammasi kuchsiz, yomg'ir yog'sa ham, xalq esa o'yinga chiqib ketardi — to'liq stadion, to'liq his-tuyg'ular. Men ham o'sha kunlarni eslayman, 2017-yilning o'tgan oktyabrida. Jizzaxda "Paxtakor"ga qarshi o'yinda qora kunlarimizdan biri bo'lgan, ammo maydonni o'zimizniki deb his qilib, keyinroq 4:2 hisobida yutqazgan edik. Lekin qanchadan-qancha boshqa vaqtlar — stadion shunchalik issiq bo'lib, o'yinchilar bilan muxlislarning bir butunligini his qilganmiz. Endi esa nima? Yoqubovning 25 goli bilan 30 ochko olishimiz — bu tarixni eslash uchun yetarlimi? O'tgan mavsumdagi 12 ochko va shu mavsumdagi yo'qotishlar haqida gap ketmoqda, lekin men buni boshqa nuqtai nazardan ko'raman. Qo'llarimni ko'tarib aytaman: ha, asosiy to'purarimizning hissasi katta, uni tan olamiz. Ammo bu jamoaning hikoyasini bitta inson bilan bog'lab qo'ymoq — bu tarixni haqiqatdan uzoqlashtiradi. Chunki tarixda shunday bo'lganiga hech qanday dalil yo'q. 2002-yilda ikkinchi o'rinni olishimiz — bu jamoaviy ishonchning natijasi edi. Bayramovlar, Qo'ziyevlar, boshqa to'purarlar va himoyachilar bor edi. Hozir esa? Qayerga ketdi ularning o'rni? Jamoaning ikki-uch futbolchisi bilan yashashga vaqt yo'q, chunki futbol — bu jamoaviy ish. Yoqubovning yelkasidagi yukni boshqa hech kimga yuklamaslik — bu haqiqatan ham muxlislikni o'ldirish. Lekin shuni ham aytib o'taman: jamoani tiklash uchun yangi avlodga, yangi ulduzlarga muhtojmiz. Aytish kerakki, vaqtinchalik gʻazab vaqtinchalik boʻlsa, tarix bilan oʻlchab bo‘lmaydi. Shuning uchun ham uning ismi tarixda qoladi — lekin guruhsiz.

Hey, Dinamo'chilarga salom! 🤡 Qancha vaqt oʻtib ketdi, yana bitta yopiq futbol mavsumi va oʻz- oʻzini "muxlis" deb ataydiganlar hali ham Yoqubovning 25 gollarini eslab yurishadi — lekin boshqa hech narsani eshitmaydi. 😂 Bir daqiqa toʻxtab, xalqimizni ochiq gapiradigan qilib qoʻyay: bir necha oy davomida oʻtkazib yuborgan oʻyinlar haqida hammasi bilan gaplashmaymizmi? Yoqubov yaxshi boʻlsin, lekin uning gollari bilan “tiriklayotganimiz”ni aytish yoʻqotishning oʻziga xos jozibasini qaytarib bermaydi. Men shunday vaqtlarni esladim — 2017-yil Jizzaxdagi 4:2, eshitib bo'lmas tortishuv. Oʻshanda maydon oʻzimizniki edi, tomoshabinlar qichqirdi, boʻron ostida oʻyin tugaydi... Hozir esa? Stadionda yoqimsiz xushboʻylik qolganidek, futbolchilar Yoqubovning gaplariga oʻrnashib qolgan boʻlsinlar. 💸 2002-yil ikkinchi oʻrin oldimiz, lekin u vaqtda jamoada BIRNECHTA toʻpurar emas, yuzlab qahramonlar bor edi. Hozir esa asosiy toʻpurarimiz Yoqubovning yelkasidagi ogʻirlikni boshqa hech kimga yuklamaslik — bu jamoaviy ishonchni qoʻlga kiritib boʻlmaydi. Qisqasi, Dinamo tarixda koʻp vaqtinchalik gʻazablardan oʻtgan, lekin ularni birgalikda yengib oʻtgan. Hozir esa asosiy toʻpurar oʻzi qutqaruvchi sifatida qolayotgani — bu yoʻl bilan tarix yaratish mumkin emas, balki yomon natijalarni kuzatishdir. 😏 Shunday boʻlsa, yangi avlodga, yangi qahramonlarga muhtojmiz... Yoqubov yaxshi, lekin futbol — bu jamoaviy ish!

Qani endi, qolaversa qizg‘inligini bilaman men, boshqa klublar qanday olov bilan yonishlarini... Lekin qalbimdagi kuydir shunday — "Dinamo qaytadi!" degan umiddir, uyoqdan chiqmaydi. ❤️🔥 Yoqubovning 25 goli — zo‘r, bu true, lekin 30 ochko bilan 8-o‘rin va boshqa hech kimga yuklamaslik? Bu qo‘lidaymi? Qani tikkini: kimdir bor edimi, kim Yoqubov uchun ochiqni ochib berar, kim oldinda kuzatib turar edi? O‘sha Yoqubovning o‘zi bilan birgalikda ishlaganlar bor edi, ular shu paytgacha u bilan o‘ynagan o‘yinchilarni eshitib qolmasangiz ham — ularning o‘rnini bosuvchi kim edi? Chunki 12 ochkoni 20ta qilish uchun butun jamoa zarur, bitta inson emas. 🤬💪 Hozirgi paytda buni unutib yurganmiz — Yoqubovning yelkasidagi yukni boshqa hech kimga yuklamaslik muxlislikning o‘zini buzadi. Lekin boshqa tomondan qarasa, bu yukni uni eng yaxshi qilgan odamning o‘zi ko‘tarsa, yana bo‘ladi, lekin boshqa hech kim yordam bermasa? Bu falokat. Futbol — jamoaviy ish, lekin buni oddiy muxlis uchun aytib bo‘lmaydi, chunki uning yuragi bir vaqtning o‘zida ikki tomonlama kurashadi.

Oʻshandan beri 5:0 bilan magʻlubiyatdan keyin aynan Yoqubovning yelkasidagi bu yukni koʻrib turibmiz — boshqa hech kimning hamoti qilmayapti. Bu mavsum esa umuman yoʻqotishlarimizning qorongʻiligida, asosiy toʻpurarimiz 25 gol bilan yagona chiroq boʻldi, qolganlari esa oʻzlarini yoʻqotib qoʻyishdi. Lekin bu yoqadan chiqib ketishimizni koʻrsatadi. 2002-yilda ikkinchi oʻrinni olishimizdagi jamoaviy ishonchni eslayman — Bayramovlar, Qoʻziyevlar, oʻzaro oʻyin uslubini shakllantirgan butun guruh bor edi. Hozir esa? Qayerda yangi avlod, qayerda guruhning oʻziga xosligi? Yoqubovning gollari bilan tirik qolganimizni aytishimiz mumkin, ammo bu vaqtinchalik vosita boʻlib qolmoqda. Muhlis sifatida shuni bilaman: futbol jamoaviy ishdir, bitta oʻyinchi bilan tarix yaratish mumkin emas. Shuning uchun yangi avlodga, yangi yulduzlarga muhtojmiz — ular kelsa, "Dinamo qaytadi!" degan umidimiz haqiqat boʻlar.