Dinamo Samarqand: tarixiy shon-shuhratmi yoki yangi imkoniyatlarmi

Nima shu yangi 100 milliardni boshqa qayerga ketqazmoqchi edilar, o'ylab ham ko'ra olmiman! Qachonki stadionni ko'rganimda, faqat bir narsa ko'zga tashlanadi: bu yerda butun shaharning duxi, hamisha puchga ketgan o'yinlarimiz uchun boshqa umid. Siz aytasizki, Qarshiga qarshi 3:0 — yaxshi, lekin bundan keyin qaysi natija? Yana 3:0mi yoki 3:2 bilan yutqazamizmi? Haqiqiy xalq jamoasi deysiz, biroq 70 yillik tarixda hech qachon Yevropa kuboklarida yurganmi? Rahbarlar pulni boshqa joyga ketkazmoqda, deysiz, lekin bu stadionni ko'rganingizmi? Bu nafaqat tosh-qavat, bu shahar ramzining qayta tug'ilishi!

Ochig'ini aytaman, Toshkent_bolasicheksiz yigitim, senning gapingda achinish qattiq bor-ku! 100 milliardni boshqa qayerga ketqazmoqchi ekanliklarini o'ylash ham jigarni ezadi... Lekin oʻylang, mana shu yerda — yangi stadion shahar ramzi bo'lib chiqishi mumkin! Qachonlardir markaziy stadionda o'ynaganda butun Samarqandga quvonch keltirardik, endi esa shunday bo'lmasinmi? Men eslayman, o'n yillar avval maydondagi har bir oʻyinchi uchun tronka, qoʻllarini ko'targan muxlislar o'rtasida qizg'in qarsaklar... Hozir esa yangi xalqaro standartdagi stadionda biz ham oʻz tariximizni yangi bosqichga olib chiqishimiz mumkin! Qarshiga 3:0 bilan gʻalaba qozonganimizdek, bu imkoniyatni boshqa raqiblarga qarshi ham koʻrsak ahamiyati yoʻq! Ey, Muxlislar1956 aka, senning "shahar ramzining qayta tug'ilishi" degan gapi mening yuragimni olov oldi! Ha, haqiqatdan ham yangi beton tanaffuslar orasida kelajakni ko'rsamiz! Bas qani, kelajakka umid bilan qaraylik! 🔥💪😱

Eslang, mening samarqandlik aka-ukalarim, 2010-yilda shu o'rta stadionda "Dinamo"ning "Paxtakor"ga qarshi o'yinini tomosha qilganman. O'sha kecha maydon butunlay to'lib ketgan edi, darvozabonlarga qarsaklar shunchalik kuchli ediki, osmondan eshilgan deb o'ylardik. Xotiralar shunday ediki, jamoamiz uchun bu maydon hech qachon oddiy maydon bo'lmagan. Ammo vaqt o'tdi, standartlar o'zgardi, vaqt ham. Lekin yangi stadionga keladigan bo'lsak, ushbu asosiy masala shundan iborat: bu tuzilma nafaqat 50 mingdan ortiq muxlisni sig'dira oladigan joy, balki Samarqandning o'ziga xos ramziga aylanish imkoniyati mavjud. Bu haqda gap ketganda, avval o'yinlar davomida jamoamizning o'rtacha tomoshabinlarini ko'rib chiqsak yaxshi bo'ladi. So'nggi uch mavsumdagi raqamlar: 2022-yilda 5.2 ming, 2023-yilda 4.8 ming, 2024-yilda esa 3.9 ming. Bu nima degani? Qat'iy iqtisodiy nuqtai nazardan, yangi maydon uchun har bir o'yin uchun minimal 35 ming tomoshabin kerak bo'lishi mumkinligini ko'ramiz. Boshqacha aytganda, yangi stadionda muxlislarni qaytarishning asosiy kaliti shu. Aslida, men buni bema'ni tarzda gapirmayapman. 2023-yilning iyul oyida "Dinamo" "Neftchi"ga qarshi o'yinda 2:1 hisobida g'alaba qozongan edi va o'yin uchun 6 ming 300 tomoshabin kelgan edi. Boshqacha qilib aytganda, bu koʻrsatkich yangi maydon uchun boshlang'ich nuqta bo'lishi mumkin, ammo uni asosiy sababga aylantirish uchun aniq qoidalar ishlab chiqilishi kerak. Muxlislarning yo'naltirilganligi, jamoaga sodiqligi va ma'muriyatning tashqi ko'rinishni saqlab qolishi masalasi. Shunday qilib, men shuni tushunaman: yangi stadionning shahar ramzi bo'lish istagi chinakam mavjud. Ammo buning uchun hamma yo'nalishda ish qilish kerak — iqtisodiy hissiyotdan tortib, muxlislarning his-tuyg'ularigacha. Bas, samarqandliklarga murojaat: sizlarning yangi kelajagingizni shu qa'ridan boshlaymizmi yoki biz yana eski xotiralar bilan tirikchilik qilayotganmiz?

o'sha damlarimni eslayman... o'n to'rt yoshimda birinchi bor "Siyob"da — eski muhtasham markaziy stadionda Dinamo o'yinini ko'rganman. u yog'och stullar va yer siltanib ketgan yerda olovli kechalar edi. dushanba kuni maktabdan so'ng, do'stlar bilan yugurib borardik, darvozaga yaqin stullarga o'tsak, terimizdagi sovuq shu qadar jo'shqin ediki, hasharotlar kipriklarimizga yopishib olishardi. o'yinchilarimiz esa qishloqlardan kelgan, poytafdagi futbolchilar — biriga "paxtachi", ikkinchisiga "haydovchi" deganimizda, ular sochlarini tarab, "biz sizniki" deb qarsaklar qilishardi. keyin vaqt o'tdi... stadionlar vayron bo'ldi, mehmonxonaga aylantirildi, yangi qilib qurildi, lekin urushdan keyingi kambag'al yillarimizdagi o'sha haroratni olib kelmadilar. endi esa yangi stadion... bu o'zgarish emas, balki tiklanish, deganim keladi. chunki Samarqand uchun Dinamo — bu nafaqat jamoa, bu shaharning qonida oqayotgan narsa. yangi beton va metall ichida eski dushanba kunlarining issiqligini ko'rishim mumkinmi? menimcha, mumkin, ammo boshqa ko'rinishda. 30 mingdan ortiq tomoshabinni to'play oladigan stadionni jamoamizning tarixiy an'analariga moslab ishlatishimiz kerak. Qarshiga qarshi 3:0 bilan yutganimizdek, endi bu natija bilan, yangi tomoshabinlarni o'rtaasi qo'lida stol ustida o'tirgan ota-bobolarimizning ruhi bilan qabul qilishimiz lozim. yangi stadionning o'ziga xosligi shundaki, u nafaqat maydon, balki barcha esdaliklarimizni muhofaza qiluvchi xazina bo'lishi mumkin — eski tramplin qoldiqlari, klub bayrog'ining ranglarini saqlaydigan devorlar... shu sabab men shu qa'ringni boshlayman: yangi imkoniyatlarga tarixiy asoslanib chiqsak, keyingi 50 yilga borib samarqandliklarning qalbida qad rostlashi mumkin.

Qani endi, yaxshi xotinni chetda qoldirgan erlar kabi, eski stadiumimizning yonida to'xtab turibmiz — oramizda tafta oqartgan sochli odamlar, chekilmagan sigaretalar, "senga aytsam" degan qarsaklar. Odamlar, nafaqat kompyuterda 5.2 ming raqamni ko'rib o'tirmanglar, shunday narsalar yig'ib turganlarimiz ham bor-ku! Men esa 2018-yilgi mavsumda Siyobdagi noyob "Dinamo-Uzbekistan" derbisida bo'lganman — bir tomonda 8 mingga yaqin Samarqandlik, ikkinchi tomonda esa Buxoro-Farg'onadan kelgan qozilar bilan mamlakatning eng issiq kechasini o'tkazganmiz. Yo'q, yo'q, yangi stadion uchun 100 milliard ajratilganiga hayron bo'lish mumkin, lekin shu bilan birga o'sha sariq-qizil formasiz yangi betondan foydalanish boshqa narsa ekanligini bilaman. Chunki o'zim ham aytaman: oldingi kungi Qarshi ustidan 3:0 — bu tarixda birinchi marta Yevropa kuboklariga chiqishimizga imkon berishi mumkin edi. Ammo shu bilan birga, yangi stadionning g'oyasi shunchaki qabul qilish uchun emas, balki shahar ruhini saqlab qolishdir. Necha bor o'ylab ko'rdim — eski tramplin atrofi yashil maydon bo'lib qolsa, uning ichidagi esdaliklarni bilan, 35 mingga yaqin muxlis yig'ish mumkin emasmi? Eski stadionlarimizni eslab, yangi loyihalarda ularning ruhini saqlashdan boshqa iloji yo'q. Menimcha, yangi stadion yangi imkoniyatlarga uchar darvoza bo'lishi mumkin, lekin ularning asosi tariximiz bo'lishi kerak. Sizlarga shaxsiy hikoyamni aytaman — 2012-yilda "Metallurg"ga qarshi o'yinida tomoshabinlar orasida otam bilan bo'lganman, u men bilan stulni boshqa joyga ko'chirib, "bu yerda bir vaqtlar o'g'liming kattalari qarsaklar qilgan" degan edi. Endi esa yangi stadionda sizlarning kelajagingizni shu esdaliklar bilan bog'lash mumkin.

Bu yerda yangi 100 milliardning kundan-kungan qayerga ketayotganini aytmay turib, stadionning Samarqand uchun nima degani ekanligini oʻzimcha oʻylab koʻryapman… 70 yillik tarixni eslaysanmi? O‘sha vaqtlarda "Siyob"da ikki erkak qattiq qarsaklar qilsa, butun shahar titrab ketardi — bu shunchaki futbol emas, bu Samarqand ruhi edi! Endi esa yangi beton ichida shu issiqlikni ko‘rsa bo‘ladimi? Qarshiga qarshi 3:0 bilan yutganimizdan keyin yuragimda nima borligini bilasizmi? Umid! Ammo bu umid yangi stadionga sigʻadigan 35 ming tomoshabinni qanday qilib birlashtirishda yotadi. Eski tramplin atrofida gaplagan olimlarimizning g‘oyasini olishimiz kerak — yangi loyihada tarixni saqlab qolish, Samarqandliklar uchun faqat maydon emas, balki esdaliklarning yangi sahifasi bo‘lishi mumkin. Shunday qilib, yangi imkoniyatlar bilan tarixni yangi qilib yozib, kelajakka qadam qo‘yishimiz mumkin.

25 mingdan shu yerda mavjud boʻlsa, 35 ming uchun yoʻl ko'rsatishni kutiladi-ku! Qarshi ustidan 3:0 - bu yurakni qichqirtiruvchi g'alaba, lekin yangi stadion yonidagi avtobus bekati bilan to'qnashib ketmasin-ku? Kelajakka umid qilish yaxshi, lekin quruvchilar birinchi navbatda kiraverishdagi g'ishtlarni qanday joylashtirishni o'ylasinlar... 🔥 Yangi ramzmi, yangi yo'qotishmi - buni to'g'ri yo'nalishda mehnat qilsinlar, o'zimizga aytganimizdek!

hammasini eshitib, yuragimda oldindan issiqlik paydo bo'ldi — menga aytish kerakmi, yigitlar, sizlar hammangizning o'zingizni topganingiz, lekin keling mayli, o'tirishni bo'y berishmaylik. samarqandliklarning shahar ramzi haqidagi tortishuvlarida men ko'ramanki, yangi stadion bilan birga eski ruhni qayerga qoʻyishni unutib ketganmiz. 35 ming tomoshabinni yig'ish mumkinmi? Yo'q! chunki 10 mingdan o'rtacha oladigan jamoamizni 35 ming tomoshobiga sig'dirish uchun birinchi navbatda ularni qiziqtirishimiz kerak — qayeridan boshlashni bilmayapmanlar. Qarshi ustidan 3:0 g'alaba qozonganimiz yaxshi, lekin bu natija bilan yangi stadionga yig'ilganlar qo'lida hech qanday tarixiy yoqilmaydi — ularni barcha narsadan avval o'zingizni qiziqtirib olishingiz kerak. 2018-yilda Siyobda "Dinamo-Uzbekistan" derbisi bo'lgan ekan, birdaniga 8 ming samarqandlik to'plangan edi — lekin bu vaqtda jamoamiz birinchi ligada ediki! yangi beton bilan ularni qaytarib olish mumkinmi? qila oladiganlarsanmi, mening muhabbatimni biladiganlar? hayotiymizda 100 milliardni birinchi navbatda qayerdan chiqarishni o'ylayotganimizdan ko'ra, o'yinchilarimizni qayerdan qabul qilishimizni o'ylaymiz. eshikdagi yangi tramplin qoldiqlari yoki rang-barang devorlar — bu yaxshi, lekin hech qanday "tarixiy asos" yangi yo'nalishni belgilab bera olmaydi. Samarqandning qoni oqayotgan narsa — bu stadion emaski? yoʻq! bu jamoa, bu qiyinchiliklarga qarshi kurashish ruhi, bu shaharning o'ziga xosligi. yangi stadion yangi imkoniyatlar beradi, lekin ularni birinchi qabul qiluvchilarning yuragi va hissiyotlarida boʻlmasa, yangi beton ichida qanday qilib asl shaharning ruhini saqlab qolish mumkin? kelajakni yangi bosqichga olib chiqishni istasak, birinchi navbatda o'yinga sodiq muxlislarni topishimiz va jamoani shu vaqtgacha kela olganligidan faxrlanishimiz kerak. keyin uni yangi stadionda o'tqazib, ularning quvonchlarini ko'rsak — o'sha paytda ularni shahar ramzi bo'lib qolishini kutish mumkin.

O’zlarim, mening koʻzlarim oldida o’sha kundan boshlab oʻtgan 15-yilni boshdan kechirganman. 2009-yilda Siyobda "Dinamo"ning "Mash’al"ga qarshi o’yinini tomosha qilish uchun bahona bilan kelganman — o’zim yetmish kunlik jadvaldan joy chiqarib, do’stlar bilan qator-dayoq oldim. Maydonning o’ng chetida oʻtirganimdagi qarsaklar shunchalik zo’r edi-ku, tomoshabinlar orasida bolalar ham bor edi va ularning qoʻllari qizarib ketgan edi. Endi esa yangi stadionning taxtli oʻrindiqlarida oʻtirganimda, o’sha hissiyotni qayerdan topish mumkin? Men uchun jamoamizning ramzi shahar bilan yopishib ketgan, hech qanday beton yoki tarixiy zaxira bunga toʻsqinlik qilmaydi. Keling, eshitaylik: yangi stadionning ichida shunday bir joy boʻlsin — avvalgi tramplin oʻrni yaqiniga oʻrnatilgan qarsaklar taxtasi, unda har o’yin oldidan tomoshabinlar oʻz qoʻshigʻini yozishadi. Tashqi koʻrinishidan oddiy, lekin bu yerda 2009-yilning qizil-qora gʻamgin kayfiyati jonlanadi. Qancha tomoshabin yigʻilishini aytmayman — oʻsha kunda 7 ming boʻlsa-da, ular qizil-qora bayroq bilan birgalikda yangi tarixning birinchi sahifasini yozishadi.

Men uchun bu 25 mingdan 35 minggacha boʻlgan yoʻlni yoʻqotish emas, balki shu vaqtgacha saqlanib qolgan o'tkir hissiyot va tarixiy bogʻlanishni yangi betonga singdirish yoʻli. Qarshiga qarshi 3:0 bilan yutganimizdan keyin yuragimda avvalgisidan boshqa bir his — kelajakka boʻlgan ishonch paydo boʻldi. Ammo bu ishonchni yangi stadionga sigʻadiganlarga faol ravishda etkazishimiz kerak. O‘shandan buyon 2018-yilda Siyobda "Dinamo-Uzbekistan" derbisida bo‘lib o‘tgan voqeani esladigan boʻlsa, oramizda 8 mingga yaqin samarqandlik to‘plangan edi. Bu vaqtda jamoamiz birinchi ligada edi, lekin ularni qayerdan qilib toʻplashgan boʻlsak, endi esa asosiy liga jamoasi sifatida bu raqamlar koʻpayadi degan umiddaman. Yangi stadionning g‘oyasini shunchaki sig‘im bilan oʻlchash emas, balki shahar ruhini yangi avlodlarga oʻtishida davom ettirish sifatida qarash lozim. Shu sababli, jamoamizning eski tramplin qoldiqlari yoki rang-barang devorlar bilan birga ichida yuraklarimizdagi tarixni qayta tiklashimiz mumkin. Bu yerda 100 milliardning qayerga ketishi muhimi emas — asosiy masala, 35 ming tomoshabin oldida maydondagi futbolchilar bilan birga yangi ramzni yaratishdir.

Ey yigitlar, yuragimdan soʻz boshi! Qarshi ustidan 3:0 — bu men uchun ham tarixiy lahza boʻldi, lekin bu gʻalaba yangi stadionning qayerda boʻlishi kerakligi haqida koʻproq fikr yuritishimga sababchi boʻldi. Eski tramplin atrofi shunday joyki, unda vaqt oʻtib, senga oʻzingning kelib chiqishingni, ota-bobolarining qarsaklarini eslatadi. Bu esa 7 mingdan koʻra koʻproq muxlisni o‘ziga tortishi mumkin emasmi? 2009-yilda oʻsha Siyobdagi oʻyindagi hissiyotlarni qayerda topish mumkin? Yangi beton oʻrindiqlarda qoʻllaringizni qizaritib qoʻyish mumkinmi? Mayli, ikki tup archa ekish mumkin, tarixni eslatuvchi lavhalar osib qoʻyish mumkin, lekin asosiy narsa — odamlarning yuragidagi hissiyotlardir. Oʻshanda boʻlgani kabi 35 mingni toʻplash uchun birinchi navbatda ular qiziqishi kerak. Qarshi ustidan gʻalaba — bu yaxshi boshlanish, lekin ularni barcha tarixiy yodgorliklar bilan birgalikda yangi betonga singdirish kerak. Samarqand ruhi bu yerdagi 100 milliarddan koʻra koʻproq narsa. Bu shahar, uning tarixi, uning ehtirosi. Yangi stadion shunday boʻlishi kerakki, Siyobdagi derbi kabi 8 ming odamni toʻplash mumkin boʻlsin. Qanday qilib? Chunki ularning qalbida allaqachon yoʻl ochilgan — faqat oʻsha hissiyotni yangi tuzilishga oʻtkazish kerak. Buning uchun esa quruvchilar birinchi navbatda insonlarni qiziqtiradigan narsalarni oʻylashlari lozim, tarix bilan birga kelajakni ham koʻradi.

Qanaqa lazzatli bahs ekan, bola! Jamoamizning yuragi qaysi tomonga ketayotganini endi tushunib oldim — lekin bu yerda bironta narsaga e’tibor qaratishimiz kerak! **2009-yil**dagi oʻsha Siyobdagi oʻyinning hissiyotlari endi yangi beton oʻrindiqlarning sovuq sirtiga urilib ketmasin-ku! Qizg’anman, yaxshi nima deydi Lokoning gʻoyasi — tarixni toʻgʻridan-toʻgʻri tomoshabinlar qoʻliga topshirish! Lekin samarqandliklarning **8 mingini toʻplashimiz mumkinmi?** Yoʻq, buni aytish oson, bajarish esa boshqa. Bizning muxlislarga yoʻqotishga vaqt yoʻq — ular shahar ruhini yetkazishadi, lekin oʻyinchilarimizni qayerdan topishimiz kerak? Hammasi yaxshi-gʻoyat yaxshi gap, lekin **Qarshi ustidan 3:0** — bu nafaqat gʻalaba, balki bundan keyin boʻladiganlar uchun boshlangʻich nuqta boʻlishi kerak! Yangi stadion bizga yangi hikoya yozish uchun maydon beradi, lekin aslida odamlarda bunga qiziqish tugʻilishi lozim. **Keling, quruvchilariga yigʻlab yuboramiz!** Qachon eʼtiborsizlik bilan "100 milliard qayerga ketayotganini" aytilsa, oʻshanda ularni tarixni eslatuvchi lavhalar, shuningdek, **har bir oʻyindan oldin qoʻshiq yoziladigan qarsak taxtasi** bilan hayratga solishimiz kerak! Yangi yillar davom etar ekan, stadion bilan birga yangi ruh ham keladi — lekin bunga yoʻl ochadigan oʻsha **Siyob ruhi**ni unutmasak! ⚫🔴

xayr, men uchun bu yerda asosiy masala shunday — yangi stadion bilan Samarqand ruhini qayerga qoʻyishni oʻzlarimiz ham bilmayapmizmi degan edi. qani, keling biroz kichikroqdan boshlaylik, boshqa tomondan qaraylik. sizlar shunday deyapsizlar: tarixga qoʻshiq yozadigan qarsak taxtasi yoki tramplin qoldiqlari qoldirish kerak — lekin negadir menga shu narsalarning hech biri samarqandliklarning 7 mingini qaytarib olish uchun yetarli boʻlmasligi hissi tugʻilmoqda. 2009-yilda Siyobda 8 ming kishi toʻplangan edi, lekin u vaqtda jamoamiz birinchi ligada edi — ya’ni ularning asosiy sababi oʻziga ishonchsizlik yoki umid edi, yoʻq-yoʻq, ularni shunchaki yigʻishtirib olgan edi. endi esa 35 ming oʻrinni toʻldirish uchun kerakli quvvatni qayerdan topishni oʻylamoqchimiz? yangi stadionning ichida bitta tarixiy lavha osib qoʻysak, ikki tuparcha ekib qoʻysak — bu 27 ming oʻrinni boʻsh qolmasligini taʼminlay olmaydi. chunki omadni omad qilib koʻrsatib boʻlgandan keyin ham ularni oʻzlaridan keyingi avlodga qiziqtirish kerak. sizlar "Samarqand ruhi" deb ataysiz, men esa shuni koʻrsatmoqchiman — shahar ruhi toʻgʻri yoʻnalishga oʻynasa, jamoaga kelsa, tarqalaveradi. lekin agar oʻyinchilar bilan, ularning oʻyini bilan yoʻqotilib ketgan boʻlsa, yangi betonning ichida faqat sovuq amakivachchalarning ketma-ket oʻtirishi qoladi. 100 milliardni qayerga ketayotganidan koʻra, bir narsani aytamiz: 2018-yilda Siyobda derbi oʻtkazilganda 8 ming kishi kelgan edi — lekin ular jamoamizning maydonida gʻalaba qilganligini eshitish uchun emas, balki oʻzlarining ramzi sifatida kelgan edilar. endi yangi stadionga oʻtganimizda, ularning kelishiga sabab nima boʻlishi mumkin? qarsak taxtasi ham, tarixiy lavha ham — bularni koʻrgani kelishadi, oʻynashini koʻrgani emas. lekin futbol tomoshasi uchun asosiy sabab maydonni koʻrsatib berishdir. yangi stadion yangi imkoniyatlar ochadi, lekin agar ularning ichida futbol yoʻq boʻlsagina — bu shunchaki katta, chiroyli, sovuq bino boʻlib qolaveradi. shuning uchun ham men uchun asosiy masala shuki: jamoamizning oʻyinchi sifatida va ishtiyoqi sifatida oʻzining qanchalik ajoyib ekanligini koʻrsatishi kerak. aytish kerakki, yangi stadion bilan birga uyushgan muvaffaqiyatlarimizni davom ettirishimiz lozim — birinchidan, oʻyinchilarimizni koʻrsatish, soʻngra esa muxlislarning qalbida tarixga asosan yangi sahifalar yozish.

Chiqarilgan **35 ming tomoshabin**ni toʻplashdan boshlaylik, lekin bunga yetish uchun birinchi navbatda **oʻyinchilarimizning oʻyini va shahar bilan bogʻlanishini qayerda yoʻqotib qoʻyganimizni tushunamiz.** Chunki 2018-yilda Siyobda **"Dinamo-Uzbekistan" derbisida** 8 ming samarqandlik to‘plangan ekan — oʻzaro taʼsir koʻrsatmasligini aytsa boʻladi, lekin u vaqtda jamoamiz birinchi ligada edi. Endi esa **asosiy liga jamoasi** sifatida bir qadam oldinga chiqmoqchimiz. Bizning asosiy muammoimiz shuki: **yangi stadionni qurish — bu shunchaki beton va poydevor ishlari emas.** Bu oʻtgan 15-yil davomida **Siyobdagi qizil-qora hissiyotlarni qanday saqlab qolish** masalasidir. Oʻzimdan misol: 2009-yilda oʻsha **"Mash’al"ga qarshi oʻyindagi qarsaklar hali ham koʻz oldimda.** Endi yangi stadionning **taxtli oʻrindiqlarida oʻtirganimda**, oʻsha hissiyotni qayerdan topish mumkin? Qani, eshitaylik: **Lokoning gʻoyasi — qarsak taxtasi yoʻq!** Har oʻyinga oldidan tomoshabinlar oʻz qoʻshigʻini yozishi mumkin boʻladigan **biror narsa** kerak. Lekin bu yagona yechim emas — asosiy narsa **oʻyinchilarning oʻyini va jamoa bilan boʻlgan hissiy aloqa.** 2019-yilgacha oʻynagan vaqtlarimizni eslayman, ularning futboliga shaharning qiziqishi bor edi — endi esa yangi stadionda ushbu aloqani qanday tiklashimiz kerak? Bu yerda **100 milliardli mablagʻni qayerga ketayotganidan koʻra**, oʻyinchilarimizni qayerdan topishimiz kerakligini aytaman. Chunki **7 ming muxlisni toʻplash ham* tugʻallanmagan, 35 ming tomoshabinni hisobga olishimiz mumkin emas.** Yangi stadion **yangi hikoya yozish uchun maydon beradi**, lekin shu hikoyaning asosiy qahramonlari **oʻyinchilarimiz va ular bilan birgalikda yuradigan muxlislarimiz boʻlishi kerak.** Shunday qilib, **kelajakni yangi bosqichga olib chiqish uchun birinchi navbatda oʻyinchilarimizning oʻyini va muxlislarimizning hissiy aloqasini mustahkamlashimiz kerak.** Buning uchun esa **yangi stadionni qurishdan oldin, jamoamizni jahonga tanitishimiz lozim.** Chunki foydasiz beton ichida **sovuq va begona tuzilishdan boshqa narsa qolmaydi.** Oramizda gap shundaki: **futbolni yangi betonga oʻtkazishdan koʻra, yangi betonni futbol ruhiga moslashtirishimiz kerak.** Va buni qilganimizda, oʻsha Siyob hissiyotlari yangi tarixning birinchi sahifasiga qaytadi.