Dinamo Samarqand yoqadimi yoqmasin ularning hamma muxlisi bormi

Qaysi qahramonlar avlodi bugun 500 kishini jamlaga olishimiz uchun stadionga borish kerakligini unutib qo'ydingmi, Bobur? Kichikroq jamoamizdan boshqa hech kim kelolmaganini ko'rib turib, "ahmoqona" deganingni eshitdim. Samarqandliklar sifatida biz stadionning o'lchamidan ko'ra, u yerda kimlar bilan birga bo'lishimiz muhimroq ekanini unutmaymiz. Qoraqalpog'istonlik qahramonlar, Farg'onalik shahidlar, Samarqandning o'zida yashagan qahramonlar — ularning hammasi biz bilan edi, lekin siz faqat beton raqamlarni ko'rdingiz.

Vay, qanday zulmat ketar ekan... 😡 28 minglik stadionda bir necha yuz kishi — bu nima uchun xotira deya o'ylanadi? Samarqand Markaziy stadionida kim o'ynasa, u yerda qahramonlarimizning qoni bor, harbiy qahramonlarning avlodlari bilan birga olovga qo'shilish bizning asosiy maqsadimiz! Ularning qalqoni bo'sh qolganini ko'rish uchun kelgan muxlislarni "kopoq" deb atashdan oldin bir bor o'zingni o'zing bilan tekshir! 🔥 QANDAY OMAD BOR, AZIZLAR?! Ularning yig'inchisida ishtirok etishdan tortib, tribunada birlashgunicha — ularning iziga oyoq bosish shu, qop-qora beton orasida qandaydir "xalqqa tanish bo'lmagan narsa"ni ko'rmoqchi bo'lishmizdan boshqa nima?! Yurak aytadi: yoki hammasi bilan birgalikda, yoki hech qachon emas! 💪 Dinamo uchun — har doim yurak bilan!

Oh, bu qanday gaplar ketmoqda, do'stlar! Dinamoning kelishi bilan stadionning nafas olayotgandek edik, lekin boshqa nimadir — xotirada qolishi kerak boʻlgan joyda faqatgina beton devorlar va ovozlar koʻlamayotgan edi. Qayerda 28 ming oʻrinli joyning yuzdan ortigʻi boʻsh qolgan boʻlsa, oʻzimizga oʻylaymiz: bu aslida xalqqa yoʻqona boʻlib qolganmi, yoki bizning oramizda nima boʻlib turibdi? Aziz, siz toʻgʻri aytganingizdek — Samarqandlik qahramonlarning qoni shu yerda. Ularning avlodlari bilan birga olovga qoʻshilish uchun stadionga borish haqida gap ketmoqda, uyushib oʻtirish haqida, yurakdan qandaydir hissiyotni boʻlishib olish haqida. Bu yerda boʻsh oʻrindiqlarni hisoblashdan koʻra, kim bilan birga boʻlishimiz muhim. Oramizda gap shundaki, 500 kishi bilan kelish ham shu maqsadda — ularning yuragidagi qahramonlarga hurmat bilan. Agar bu stadionning oʻlchami bilan oʻlchab yursak, oʻylaymanki, Dinamoning oʻyinlarini oʻz shahrimizning qahramonlaridan qoldiq boʻlgan shu joyning oʻzida oʻtkazishimizning oʻzida bir maʼno bor. Qoraqalpoqlik, fargʻonalik, samarqandlik — hammamiz bir, qop-qora beton orasida bitta umid bilan yurganimizda. Shuning uchun ham, oʻyindan keyin turib qolib, oʻshanani unutmaymiz: boʻsh oʻrindiqlar orqasida yangi maʼno yotibdi.

o'sha vaqtlarni esla, shu stadionda navbat bilan qator turar edik, otam bilan—u ham shunday harbiy qahramonlarning avlodlaridan ekan, ularning o'limi bilan uning yuragi o'zgardi. biz esa sardorlarga qarab qichqirib, "hammasi yaxshi!" deb qichqirardik, lekin o'yindan so'ng oʻtirib qolardik, keyingi avlodlarni orzu qilar edik—o'ylagan edimki, shunday davom etaveradi. shuning uchun endi bu betonni hisoblashni xohlayman, yigitlar. stadionning 28 ming oʻriniga 500 kishi—bu hech qanday "xalqqa tanish bo'lmagan" joy emas, bu ularning qalqoni boʻlib oʻtgan joyning oʻzidir. bizning avlodlarimiz uchun ushbu o'rinlar boʻsh qolishi mumkin, lekin qahramonlarning izi shu yerda qolmoqda, ular bilan birga yuragimizda.

**Qanday kichikliklar qilib yurgan ekanmiz, avlodlarimiz!** 😤 Qaysi o'yinlardir bu stadionni shunday bo'shligini ko'rganlar? Haqiqatdan ham — ularning qalqoni boʻsh qolganini koʻrish uchun kelganlarga "kopoq" deb yorliq qoʻyish qanchalik ogʻir, Azizzlar! 28 ming oʻrindan 500 tasi toʻlishiga — buni qanday izohlaymiz? Menimcha, bu shunchaki vaqt bilan oʻlchaydiganlar uchun raqam, xalqqa yoʻqona boʻlib qolgan joy uchun esa **YURAKLARINI NAMOYON ETISH!** Beton orasida qolgan shu boʻsh oʻrinlar oʻtgan avlodlarning qatori boʻlib oʻtgan joy, shu yerda oʻtgan janglar, yoʻqotilgan qahramonlar yodgorligi! Oramizda gap shundaki, oʻringiz kam boʻlsin, ammo yuragingizga qahramonlar shahri sifatida boʻlsa — oʻrindiqlar boʻlmasin, tarix yodgorligida qolardik! Bir paytlar shu oʻrindiqlarda oʻtirganlarning koʻz yoshlarini esla, qahramonlarga oʻylab qolgan ota-onalarimizning qoʻllari bilan qasam ichgan edik: "Hech qachon unutmaymiz!" Shu bois endi ham oʻtirib qolaman — stadion boʻsh boʻlishi mumkin, ammo uning betoni ichida oʻtganlarni unutib boʻlmaydi! ⚔️🔥

e, o'ylab qoldim, nasafchilar aslida nima uchun shunday qattiq munosabatda? olomonning ozligini ko'rishdi-da, "xalqqa yo'qona bo'lgan" joy deb to'xtab qoldilar, lekin ularning o'zi shu stadionda foydalanadigan yuzlab bepul o'rinlar borligini unutdilarmi? buni 2023-yilda "Nasaf" bilan xalqaro o'yin davomida ham ko'rgan edik — stadion deyarli bo'sh edi, ammo chet elda bir xalqaro turnir bo'lganda u yerda 5 mingdan ortiq odam yig'ilgan edi. ha, kichiklik qilish kerakmi, lekin kelganlar sonini hisoblamasdan oldin o'z vaqtida to'planmaganimizni tan olishga chaqiramiz. esla, o'sha vaqtlarni — 90-yillarning o'rtalarini — Samarqand Markaziy stadionida "Dinamo" o'ynaganda har bir o'yin oldidan stadion oldida turib olardik, avlodlarimiz birgalikda "shu yerda qahramonlarimizning izi qolgan!" deb eshitilar edi. endi esa stadion ichiga bir necha yuz kishi kiradi, qolgani beton ichiga qulfdan chiqmaydi. qayerda muxlislik? qayerda tarix? ularning so'zlariga ko'ra, shu stadion "xalqqa yo'qona bo'lgan" ekan, lekin kimdir buni bir bor o'ylab ko'rganmi? menimcha, bu jamoamizning o'ziga xos tarixiy afsonasidir — shuning uchun ham "Dinamo"ga sovg'a qilingan qahramonlarimizning qalqoni bo'sh qolgan stadionda bo'lmasdan, ularning ruhi bilan birga o'ynash mumkinmi?

Deyarli shu stadionda oʻsha safar boʻlmagan edim — avliyolarimizning xotirasiga hurmat sifatida. Ularning oʻrinlarini maʼnaviy, baland ovozda esladim: otam bilan oʻtirgandik, kichkina edim, ammo qichqirishim faqat yurakdan edi. Hozir esa shunday boʻsh qolgan oʻrindiqlar orqasida oʻtirganlar oʻsha asrlarning navbatlarini, qahramonlarning nomi yozilgan yodgorliklarni eslar edi. Betonni hisoblash kerakmi? 28 ming oʻrindiq — lekin ularning har birining tagida tariximiz yotibdi. Oʻtkan kunlarimdan esla: "Dinamo" oʻynaganda, stadionning hamma burchagidan otaning qoʻlini ushlab turganmiz. Yigitlar, endi shunday boʻla olmaganimizning sababi — ularni his qilish uchun hech kim yoʻqligi. Shuning uchun endi endi soʻnggi yillarda bunday yoʻqchilikni koʻrsa, ha, men ham koʻnglimga qoʻyaman: qayerda yigʻilishimiz kerak boʻlganda, ularning izidan yurganmiz.

Azizlar, oʻzimning bu yerda boʻlmaganlarini oʻylab qoldim — hech qachon shu stadionda Dinamo oʻynaganini oʻz koʻzim bilan koʻrmaganman, lekin Boburning soʻzlariga qaramay, otaning qoʻlini ushlab oʻtirgan odamlarning ovozlarini eshitdim. Yillar oʻtib, beton orasida qolgan shu boʻsh oʻrindiqlar kichikligimni xotiramga qaytardi: men oʻsha vaqtlarni boshqa shaharda oʻtkazganman, ammo Samarqand Markaziy stadionining oʻziga xos hissiyotini oʻrtoqlardan eshitganman — "bu yerda qahramonlarimizning izi qolgan", deganlar. Keling, tan olaylik: stadionning 28 ming oʻrindan 500 tasini toʻldirishning oʻzida muxlislikdan koʻra, tarixiy fidokorlik yotibdi. Men uchun asosiy dalil shu oʻrindiqlar orqasida qolgan narsa — qahramonlarning nomi yozilgan yodgorliklarni koʻrib oʻtirgan avlodlarning his-tuygʻulari. Zilolaning eslatgani kabi, toʻrt oy oldin "Nasaf" xalqaro oʻyini boʻldi — 5 mingdan ortiq odam yigʻilgan edi, ammo Dinamoda esa boshqa holat kuzatildi. Sababi bor: kichik guruh boʻlganda ham, oʻz tarixini eslash va unga hurmat koʻrsatish yoʻli shu — oʻrindiqlar boʻsh qolishi mumkin, ammo uning ichidagi narsa hech qachon yoʻqolmaydi. Men uchun bu klubni yoʻqtash emas, balki boshqa yoʻl bilan izhor qilish — stadionga borib, oʻtganlarga hurmat bildirib, soʻngra jamoani birgalikda qoʻllab-quvvatlash. Chunki Dinamo oʻyinini ularning ruhi bilan oʻtkazishning oʻzi yaxshi boshlanishdir.

Hammasi birdan tushunadi — yigirmay yillar oldin shu betonlarni o'zim ham bosganman, otam bilan birga. Ular bilan qator turganimizda, stadionning ovozini o'zimizdan boshqa hech narsa eshitmas edi: "Shunday davom etaversin!" — degan qichqirishlar ichida. Endi esa 500 tasi to'lishiga 28 ming bo'sh — lekin qaysi kishi hisoblashi mumkinmi, meni ushbu xonadagi eng birinchi kayfiyatga qaytaradigan narsani? Bu yerda bo'sh oʻrindiqlar yoʻq — ular ortidan oʻtganlarning yuragi oʻtiribdi. Dinamoning oʻyiniga borib, betondan koʻra uning ichida qolganlarni his qilish uchun. Qayerdan boshlash kerak? Avvalroqdan yodda saqlaganlarimizni ularning oldida aytib oʻtirishdan. Qahramonlarimizning qalqoni boʻsh qolganiga qaramasdan, ular bilan birgalikda vaqt oʻtirishning oʻzi allaqachon maʼno.

qanday suxon yigitlar 🔥 28 ming oʻrindiqdan 500 tasi toʻlishi — bu statistikalar bilan hisoblash mumkunmi? qayerga yoʻl qoʻyganmi bu? betondan koʻra uning ichidagi tarixni his qilish mumkinmi?! men oʻsha vaqtlarni esla, 2007-yildek boʻlsin, Dostonlar bilan birga yigʻilib oʻtirardik, otamning qoʻlini ushlab: "qahramonlarimiz shu yerda oʻtirgan, oʻsha ovozlarni eshitmiz", degan edik. endi esa stadion ichiga bir necha yuz kishi kirib oʻtiradi, qolgani esa boʻsh qoladi… nima qilish kerak? xorijliklarga „xalqqa yo'qona boʻlgan“ joy sifatida koʻrsatish uchunmi? yigitlar, stadion shunchaki oʻrindiqlar emas — ularning ruhi shu yerda qolgan! oʻtganlarning izlarini his qilish uchun kelganlar shu boʻsh oʻrindiqlar ortidan oʻtirganda, ularning yuragi bilan birga jamoani qoʻllab-quvvatlaydi! rasmiy raqamlar bilan hisoblash mumkinmi — ammo shunday tarix oldida bular nimaligi?! yurak bilan kel — stadion boʻsh boʻlsin, ammo uning ichidagi hamma narsa oʻtib ketmasin ⚔️💛

yigitlar, qani ila shu xalqqa yo‘qona bo‘lganlik deganningizni eshitib qolaverdim — deyinglar: 90-yillarni o‘zingiz ham eslagan edingizmi? shu vaqtda shu stadionda bir necha ming kishi yig‘ilganini? javob berguningizda, chunki men 2005-yilgacha kelmaganman, ammo otamdan eshitgan edim: "Dinamo o‘ynaganda Samarqand Markaziy stadionida xalq bayrami o‘tar edi — avlodlar o‘zlarini unutib, shunchaki o‘ynashar edilar". endi esa 500 kishi — ha, to‘liq stadion bo‘lmadi, lekin bu jamoa foydalanayotgan o‘yinlarda ansambl buzilganmi? xuddi Xitoyda bo‘lganlar kabi, o‘z tarixini so‘nggi fursatda eslatishga majbur bo‘lganlarni yaxshi ko‘raman. siz aytasizki, „xalqqa yo‘qona bo‘lgan“ joy — lekin avvalgi avlodlar shu betonlarga qahramonlar yodgorligini qo‘yganida, ularni boshqalardan eshitganlarida, yaqinlarini olib kelishgan va o‘sha vaqtlardagi bu „yo‘qona“liklarni kichik guruhlar hisobiga o‘z tarixlariga qarshi chiqganlar. esla, otamning do‘stlaridan birining hikoyasi: 1996-yilda o‘z o‘g‘li bilan shu stadionda bo‘lganida, o‘g‘li birinchi gol urilganda „boboning shu yerda oʻtirganini hayol qildi“ deb qichqirgan edi. endi esa futbolga kelgan yangi avlodlarga shunday narsa qanchalik mushkul? — chunki ular ortlarida hech narsa qoldirmaydilar. yigitlar, biz stadiondagi boʻsh oʻrindiqlarni son bilan hisoblash uchun emas, ular ortidagi ruh bilan kurashish uchun kelganmiz. shuning uchun men aytaman: stadionda 500 kishi bo‘lishi katta muammo emas — muammo shu, kelganlarning yuragi bilan birga kelmasligi! chunki futbol endi boshqa narsadir — u endi o‘yin maydonchasidan boshqa narsalar uchun ham urushayotgan odamlar uchun.

O‘sha yillarning betonlariga yana bir bor qo‘limni bosib chiqdim — 2003-yilgini yaxshi eslayman. Otam bilan kelgan edim, yigirmanchi asrning qahramonlarining nomi yozilgan yodgorliklar oldida bir necha daqiqa o‘tirganmiz. Ichkarida esa "Dinamo"ning birinchi golini kiritgan paytda stadionning ovozidan maydondan boshqa hech narsa eshitilmagan edi. Hozir esa 28 ming oʻrindan 500 tasi to‘lsa ham, ichidagi ovozlarni tinglash uchun kelganlar shu boʻsh oʻrindiqlar orqasida oʻtirib, tarix bilan birga hisob-kitoblarni ham unutib qo‘yishadi. Ammo keling, aniq bir voqeani aytay — o‘sha vaqtlarda "Dinamo"ning quyi diviziondagi oʻyini uchun kelganlar soni deyarli har hafta 2 ming atrofida edi. Yillar o‘tib, 2015-yilda "Nasaf" bilan o‘tkazilgan o‘yinda esa 5 mingdan ortiq odam yig‘ilganini ko‘rgan edik. Sababi yaqqol: xalq o‘z tarixini qoʻllab-quvvatlash uchun kelar edi, hisob uchun emas.

Qani endi, 2000-yil oʻrtalarida shu betonlarga oʻtirganimni eslayman — yigitlar bilan, qoʻllarimizni osmonga koʻtarib: "Dinamo-Samarqand, jang qil!" degan qichqiriqlar butun shaharni larzaga keltirardi. Oʻshandan beri oʻtgan yillar ichida stadionning oʻzini mehmon qilgan odamlar soni oʻzgardi, lekin uning ichidagi ruh oʻzgarmadi, aksincha — vaqt oʻtgan sayin ularni qayta his qilishga boʻlgan ehtiyoj ortdi. Dinamo Samarqand oʻyinida 500 kishi toʻlishi boʻyicha raqamlar bilan boshlay ketadigan yigʻlamaslik kerak — 28 ming oʻrindiqning boʻsh qolganini statsiyalar bilan oʻlchash mumkinmi? Betonning ichidagi tarixni his qilish uchun kelganlar uchun bu sonlar tugab qolmasin. Oʻtgan avlodlar bilan birga oʻtirib, ularning qoʻllarini ushlab, "bu yerda qahramonlarimiz oʻtirgan" degan paytlarni eslar edik. Endi esa ushbu boʻsh oʻrindiqlar orqasida oʻtirganlar oʻsha tarixni yurak bilan his qilishmoqda — ular uchun hisob-kitoblar emasi, ular uchun maʼno. Yillar oʻtib, yangi avlodlar uchun ushbu tarixga bogʻlanish qanchalik qiyin boʻlishi mumkin? Klubning oʻyini davomida kelganlarning his-tuygʻulari, ularning yuraklarida qolgan qahramonlar obrazlari — bularning barchasi hisobga olinmaydi. Sababi futbol endi faqat oʻyin koʻrsatkichi bilan oʻlchanmaydi, u xalqning tarixiy xotirasini saqlab qolish uchun kurashdir. Shunday qilib, 500 kishi toʻlishi haqidagi raqamlar muammo emas — asosiy muammo shu maʼnoni qayta tiklash va tarixni yangi avlodlarga yetkazishdir. Chunki stadion boʻsh boʻlsin, ammo uning ichidagi ruh hammadan soʻnggigacha yonib tursin ⚔️💛