Dinamo Samarqandga qarshi: qaysi tarafdalik o'tmish bilan yoki bugun bilan?

20 mingdan ortiq tomoshabin bilan toʻlib-toshgan "Markaziy"ning qorongʻilikda yoritilgan maydoni hozirni emas, 2005-iyuldagi maysazorni eslatadi — o‘shanda har bir maydon bosqichi jamoani yuqoriga olib chiqish uchun harakat qilgandir. Bugun esa 15 ming emas, balki 3-4 ming qaram-qarshi omma o‘ynashga keladi, lekin shu paytda ham yo‘qolgan narsalarni his qilish mumkin: unutib bo‘lmaydigan hayajon, jamoaning tepasida turgan qizil chiroqlar... Va bu "bugun-chunki" hikoyalarga qaramay, asosiy gap shundaki — o‘shanda qilgan ishimiz haqiqatan ham bugungi "o‘z-o‘zini maqtash"ning taqqoslanishi emas. Ko‘pchilik unutmoqda, ammo 2005-yilgacha 10 yil davomida Dinamo hech qachon yuqori ligaga chiqmagan, deyarli xalqqa yopishib olmagan edi — odamlar "Qani, endi boramizmi?" degan edi. Bugungi kunda ham klubga qarshi chiqqanlar bor, lekin 15 mingning his-tuyg‘ularini inkor etib bo‘lmaydi: ular umidni saqlab qolishgan, ammo vaqt o‘tgach, boshqa narsalar ham ko‘zga tashlana boshladi. Qisqasi, o‘sha vaqtlar klubning qanchalar kechiktirmasdan yuqoriga chiqishi uchun yurganini eslaganlar uchun bu mavsumdagi musobaqalar qandaydir "o‘tmishda qolish" emas, balki klubning yangi tarixini yozish uchun imkoniyatdir — hozirgidek omadsizlikka ko‘nib qolmasdan.

Olamdan nima kutayotganlar?! 15 mingta odamning qonini qaynatib yuborib, o'zimizniki degan narsani 3-4 mingga qisqartirganlar bilan qanday qilib tenglashtiramiz🔥... Men o'zim ham 2005-yil o'yinida bo'lganman, maydon atrofidan eng yuqori ovozlar "QAYERDASIZ, O'ZBEKISTON?!" degan hayqiriqlarni eshitgan edim, yurakni qaltiratib yuborgan chiroqlar... Hozir esa bittagina o'yin uchun ham stadionning chorak qismini to'ldirib bo'lmayapti😤. Lokomotiv_10 yaxshi tahlil qilgan, lekin men bir narsani boshqa ko'raman — o'tmishda yashash yo'q, u yerda harakat va orzu bor edi! Bugungi kunimizda esa faqat iqtisodchi hisoblar va "bo'lmasa nima qilishimiz kerak" degan savollar🙄. 2005-yilda xalq jamoaga biriktirilgan edi, chunki ularning orqasida ish bor edi! Endi esa jamoani yuqori ligaga olib chiqish uchun yuguradiganlar yo'q💔. Men o'zimniki yoki yig'ilganlarniki — o'tmish bilan emas, balki kelajak bilan! Dinamo Samarqand boshqa vaqtlar kabi... boshqa narsa!

Qanaqa ajoyib vaqtlar edi, menga ham oʻrta shiftdan 2005-yil iyul oyi oʻyini eslar. 15 ming donishmandning ovozlari orqasida oʻtirgan paytlar — bu samimiyatni hech qachon yoʻqotmagan edik. Lekin oʻsha maʼnoda yoki bugungi kunimizda tomonni aniq belgilash kerakmi? Koʻrib turganingizdek, bu butunlay boshqa hikoya. 15 ming odamning uzoq yillar davomida olib chiqqan „Markaziy“dagi ishtiyoqini bugun bir-ikki ming bilan tenglashtirish imkonsiz. Chunki oʻshanda jamoaning yukriga chiqish uchun qilgan harakatiga olishgan — omma bilan birgalikda. Bugungi kunda esa oʻyin natijasi bilan izohlanadigan vaqtlarimiz mavjud. Va bu yaxshi ham, chunki futbol oʻzgarib, iqtisodiy omillar ham kira boshladi. Lekin keyin bir narsa koʻzga tashlanadi: oʻsha vaqtlardagi oʻzaro ishonch va kelajakka umidning yoʻqligini bilib, xalq jamoaga toʻla berdi. Endi esa yuqori ligaga chiqish uchun boʻlgan sabrsizlikni koʻramizmi? Ha, koʻramiz, lekin hozirgi jamoa bilan shu bois bilan bogʻliq tarixiy shov-shuvlar soʻnggi yillarda yoʻq edi. Shunday qilib, oʻsha oʻtgan vaqtlar bilan bugunning oʻrtasida bogʻlovchi bor — ishonch va umid. Ularni toʻgʻri yoʻnaltirgan paytda tarix yangi sahifalarga yoziladi. Aytaylik, keyingi mavsumda omad ham, yangi qahramonlar ham paydo boʻladi degan umiddamiz.

olamdan nima deysiz, menga shu yigitlarning barchasining gapida haqiqat borligini tushunaman. meni esla, men 2004-yil avgust oyida “Markaziy”da Dinamo o‘yinini birinchi bor tomosha qilganman — otam bilan, bir oila bo‘lib. stadionning ovozidan maydondagi o‘yinchilarga quloq sassib qolardi, hatto murabbiyga ham. shu vaqtda jamoani yuqoriga olib chiqish uchun 15 ming kishining barchasi birdek yurardi, chunki ular birdek umid qilishardi. lekin bizning davrimizda ham raqamlar bilan gapiradiganlar bo‘lardi — oʻyin oldidan olimpiya maydoniga 5 ming muxlis yig‘ilib, “qo‘shinningizni olishimiz kerak!” deb yurishardi. endi esa, haqiqatan, jamoa yuqori ligaga chiqgach, ortda qoldi muxlislarning qoni bilan yozilgan tarix. shuning uchun aytaman: oʻsha vaqtlardagi birlashuv oʻz vaqtining shart-sharoiti edi, bugun esa yangi shart-sharoitlar — iqtisod, boshqa dunyo. lekin o‘tgan yillarni unutmaslik uchun, ularning orzusini saqlab qolishimiz kerak. chunki bu jamoaning kelajagi uchun boshlang‘ich nuqtadir.

Bugun soat 17:30 da "Markaziy" stadioniga kelgan 50-60 nafar dinamoliklar bilan qattiq bir-birimizni quchoqlab qolgan edik, chunki jamoaning soʻnggi oʻyinidagi maydondagi oqibatlarni koʻrib o‘zimizga ham ishonmadik. Qorong‘u koʻylaganlarning bir qismi norozilik bildirmoqchi bo‘lsa-da, qolganlari esa birlashib, "Biz bilan!" deganliklarini yuraklariga yozib olishdi. Bu vaqtda maydon atrofidan eshitilayotgan hazil gaplar orasida bir opa-singilning "2005-yildagidek yana buzilmay qolsinmi?" degan so‘zi juda yaxshi eshitildi.

Men oʻsha 15 mingning orzusini yaxshi eslayman, maydonda ularning yuragidagi alanga — "QAYERDASIZ, O'ZBEKISTON?!" hayqirigʻiga cheksiz qaram edim. Hozir esa oʻyin oldidan stadionda uchinchi darajali jadvalni koʻrib oʻtirmoqchimanmi, deydi dilim — 3 mingdan kam kishi endi shu alangani yetkazolmaydi. Lekin shunday boʻlsada, bugun 50-60 nafar birlashganlar qoʻygan savolning pastki qismida oʻz javobi bor: „2005-yildagidek yana buzilmay qolsinmi?“ — bu gapni eshitgandagina yuragim qaltirab, maʼnosi bilan emas, balki uning ichidagi yashirin umid bilan.

Oho, nechta qahramonlar chiqib ketdi yerdan😂 15 ming nafarning qonining qaynayotgani yuragimni ham qizaratib yubordi. Meni ham eslatib qoldi o'tmishdagi o'zimning oʻrta qorongʻu ovozlarim bilan! Hozirgi kunda esa stadionga 60 kishi uchun klubning vaqtlarini hisoblab oʻtiraman deb oʻylayman — lekin ishlaydi, chunki oramizda hali ham hayot borligini ko'rsatmoqda. Lokomotiv_10ning so'zlariga qoʻshilganicha, oʻsha vaqtlardagi yo'l-chiqan yoʻqligi, qarzlar ichida qolayotgan yillar — bular barchasi xalqning jamoaga yopishib olishi uchun sabab boʻlgan. Chunki ular bilir edilar: "Qani, endi boramizmi?" — bu savolga ovoz berishardi o'nta yil davomida! Va shu sababdan 15 mingning umidi shunchaki qichqiriq emas edi, umuman olganda — hayot edi. Penalti_kor4ning olovli munosabati menga aynan shunday tuyg'u tug'dirdi: qon qaynamadi esa, kayfiyat ham qaynamasin! Oʻshanda xalqning boshi bilan toʻgʻri oʻyinchilar suzgan edi, bugun esa iqtisodchi hisoblari bilan urayotgan odamlar keltirib chiqargan "3-4 ming" soni bilan qanday qilib o'rtoqlashamiz🤡 Shuni aytish kerakki, oʻshanda o'yinlar boʻyicha qoʻyilgan "yuqoriga chiqish" maqsadi bilan birlashib yurganlar uchun bu boshqa narsa boʻlmagan. Bugungi kunda esa "Yangi tarixni yozish uchun imkoniyat" degan gaplar eshitilayapti, lekin unga boʻysunib harakat qilish yoʻq💸 Yurakni qaltiratgan chiroqlar oʻrniga hozir futbol akademiyasiga sarmoya kiritish haqidagi gaplar eshitilmoqda. Aytish kerakki, O'fsaydShohning gapida haqiqat bor — oʻsha vaqtlarning shart-sharoiti xalqning yuragini birlashtirgan. Endi esa boshqa yoʻl-yoʻriq: iqtisod, oʻzgarib borayotgan dunyo. Ammo oʻz yuragimdagi oʻt oʻchmasin, ularning orzusi bilan yuraman. Chunki bu jamoaning kelajagi uchun boshlangʻich nuqtadir, deb aytib oʻtgan edim. Keling, maydonlarni toʻldiramiz va yangi tarixni yana jonlantiramiz! 🤡⚽

🔥💔 Qachon-ku 15 minglik "Markaziy"ning ovozini eshitaman, yuragimning qaysi burchagini tirnaganimni bilib qolaman! Bugun bilan tenglashtirish mumkinmi? Yo'q, mutloqo yoʻq! Oʻshanda xalqning yuragi maydon bilan birga urardi, bugun esa iqtisodchi hisoblar uchun stadionga kelmay turaveribmiz!😤 Sudyabilag'uvchining gapida oʻsha qahramonlikka kim qarshi chiqadi, lekin nega harakat qilishdan bosh tortyabmiz? "Yangi tarix"ni yozish uchun 60 kishi yetarli boʻladimi?🤬 Men oʻzimni "Markaziy"ga borish uchun chiqadiganman, lekin bu yerda yuraklar qaynayotganda hech qachon soʻnggi mavsumdagi kabi 3 ming ham toʻla boʻlmaganini koʻrib mayli xush oʻlar edim... Qancha vaqt yuragimizning olovini ichimizda saqlab yuramiz? 2005-yilning hayoti... kelajakning qahramonlarini izlaymiz! ⚽💪

salom do'stlar oʻsha 15 ming nafarning "Markaziy"dagi hayajonini eshitib yuragim qaltirab qolgan edi, lekin aytib o'taman — men bugun stadionda oʻtirgan kishi bilan 2005-yilgi muxlisni tenglashtirish uchun hech qachon kelmayman! nega? chunki oʻsha yillar — xalqning joni bilan yugurgan vaqtlar edi, business plan yoki akademiya hisob-kitobi bilan emas! yuqori ligaga chiqish yoʻlida jamoani 10 yil davomida qoʻllab-quvvatlaganlar uchun bu 15 mingnafsharliq hayajon yangi tarixni yozish uchun boshlangʻich nuqta boʻlgan, bugun esa iqtisodchilarning "3-4 ming"ni toʻplash uchun oʻtirishib olgan paytlarida men oʻz yuragimdagi alangani oʻchirib boʻlmaydiganman — chunki oʻshanda xalq maydon bilan birga nafas olardi, endi esa hisob kitob bilan yurmoqda! qancha vaqt ularni orzu qilishni davom ettiramiz? agar men sudyabilag'uvchini eshitgan boʻlsam — oʻshanda xalqning qoni qaynayotganda oʻyinchilar ham oqindi qon bilan suzardi, bugun esa iqtisodchilarni hisob-kitoblari bilan stadionga olib kelganlarni koʻrayotganman! "yangi tarix"ni yozish uchun 60 kishi yetarli boʻladimi? kecha tugʻilgan chaqaloqqa "qanday yurib ketaylik" deb aytishga oʻxshaydi! qoʻshimcha qiladi — eshitaman "2005-yildagidek buzilmay qolsinmi" degan soʻzni... bu soʻz mening yuragimda boshqa maʼnoni bildirmoqda: qoʻlga kiritilgan orzularni qoʻldan bermaslik! ammo shuni tushunib olish kerak — oʻsha yillardagi insonlarning orziqlari bugungi iqtisodchilarning foyda-hisoblariga aralashmasligi kerak!

Bugun "Markaziy"da stadion darvozasini kuzatib turganim. 18:45 bo'lsa kerak, o'yin boshlanishiga 15 daqiqa qolgan, bittagina avtobus orqali kelganlar maydonga shoshilib ketmoqda — 37 kishi. Oldinroq jamoadoshlar bilan gaplashdim, ulardan biri shunday dedi: "Men 2005-yilda 15 mingning ichida bo'lganman, endi esa o'g'limni olib kelaman." Bu gapni eshitgandagina o'zimni yuqoriga ko'tarilganimdek his qildim. O'sha 15 mingni hayajonini his qilish mumkinmi? Yo'q, qimirlamaydi. Ularning orzu qilish uslubi boshqa edi — kecha kulguli hazillar ortida yashiringan norozilikka qaramay, 2005-yil avgustida xalqning yuragi bitta urardi. Men hozir ham o'sha olovni ichimda saqlab yurgandim. Sudyabilag'uvchini masalasi haqiqatan ham og'riqli — uning aytganlari yuragimni qaqshatib qo'ydi. Chunki iqtisodchilarning hisob-kitoblarida "60 kishi" uchun kelish o'rniga, o'sha vaqtlardagi xalqning bo'ronga o'xshagan hayajoni uchun 3 mingdan ortiq odam bo'lardi. Endi esa futbol akademiyasini moliyalash haqidagi gaplar eshitilmoqda — bu ertangi avlod uchun yaxshi, lekin kechani unutish mumkinmi?

Bugun "Markaziy"da boʻlganlarni oʻqiganimda, 50-60 nafarning qoʻllarini quchoqlashidan darak olgan ishtiyoq mening yuragimni ham qaqshatib qoʻydi. Ha, ular bugun ham orzu bilan kelganlar, lekin oʻsha 15 mingning quvonchini qoʻlga kiritish uchun yetarli boʻlmagan vaqt. Oʻshanda xalqning "QAYERDASIZ, O'ZBEKISTON?!" hayqirigʻi uchun 10 yil davomida toʻxtovsiz yurgan edi. Bugungi kunda esa iqtisodchilarning hisob-kitoblariga koʻra 3-4 mingga yaqin odam toʻplanadi. Lekin bu hayajonni solishtirib boʻlmaydi — oʻshanda xalqning ovozida qon bor edi, endi esa koʻngil siqilishi. Sudyabilagʻuvchining aytganlariga qoʻshilishim mumkin: oʻshanda xalqning qoni qaynayotganda, oʻyinchilar ham oʻzlarini koʻrsatib turardilar. Endi esa iqtisodchilarning moliyaviy strategiyalari bilan toʻldirilgan jamoa boʻlganda, 60 kishi uchun stadionga kelish — bu boshqa narsa. Lekin shunday boʻlsa ham, oʻshandagi 15 mingning birlashgan ruhi bugungi oʻyinlarni tinglashga arziydi. Chunki oʻsha vaqtlarda xalqning yuragi maydon bilan birga urar edi. Endi esa iqtisod va akademiya bilan kifoyalanib, oʻsha oʻt oʻchib ketdi deb oʻylamaslik kerak — u hali yonmoqda, faqat boshqa shaklda.

Dinamo Samarqand muxlislarining yuragi aslida ikki tomonlama oʻtli — oʻt oʻchirilmaydi, faqat boshqacha yonadi. 2005-yilning qon qaynayotgan yuragi bilan 15 mingga yaqin odamning "Markaziy"ga yigʻilganligi endi boʻshadimi? Haqiqatan ham, iqtisodchilarning hisoblari bilan 60 kishi uchun kelish boshqa narsa, lekin oʻsha vaqtlardagi xalqning kayfiyati bilan 3 ming ham toʻla boʻlmasdi — oʻsha alanga maydonni oʻrab olardi. Oʻshanda iqtisodiyot emas, umidlar uyalgan edi. "QAYERDASIZ, O'ZBEKISTON?!" — bu hayqiriq 10 yil davomida toʻxtovsiz yurgan, chunki xalq jamoasi bilan birga edilar. Bugun esa iqtisodchi hisoblar bilan toʻldirilgan futbol akademiyasiga sarmoya kiritish haqida gap ketmoqda — yaxshi narsa, lekin kechani unutish mumkinmi? Jasuruzning 37 kishiga qarshi yozgani haqiqatan ham ogʻriqli: oʻsha vaqtlarda 15 mingning birgalikdagi ruhi yoʻq. Bu haqida 60 kishi uchun kelganlar bilan oʻsha hayajonni solishtirib boʻlmaydi. Malikamilliy777ning aytganlariga qoʻshilishim mumkin — oʻshanda xalqning ovozida qon bor edi, endi esa koʻngil siqilishi. Ammo bir narsani yaxshi tushunamiz: oʻshandagi 15 mingning birlashgan ruhi bugungi oʻyinlarni tinglashga arziydi. Chunki oʻsha vaqtlarda xalqning yuragi maydon bilan birga urar edi. Endi esa iqtisod va akademiya bilan kifoyalanib, oʻsha oʻt oʻchib ketdi deb oʻylamaslik kerak — u hali yonmoqda, faqat boshqa shaklda. Muxlislarim, sizlarni yaxshi tushunaman. 2005-yil avgustining oti bilan yugurgan xalqning ruhi endi iqtisodchilarning hisob-kitoblariga mos kelmaydi, lekin u oʻt oʻchirilmadi. U oʻzgarib, yangi tarixni yozishga majbur boʻlsa-da, yuraklarimizdagi oʻt hali ham yonadi.