Dinamo Samarqandning qora-oq mardlik davrlari esga tushadi
qani bu yerga, qiziqlarim, yig'larim, hozir uyg'otdim o'shani — 1990-yilning may oyida Toshkentda Navbahorni mag'lub etganimizni...
oylariga bir necha kun qolgan edi, stadion g'alayonli bo'lib turardi, qizg'indi kutyapti, yo'llar to'la odam — o'shanda qanday edi, bilmaysizlar. men yigitlar bilan birga poyezdda ketgan edim, bekatlardaalqo'zg'ashlar, qoʻllaridagi rangli bayroqlar, barcha og'izlar "dinamo!" deb hayqirar edi. samarqandliklar "savol yo'q!" deb qichqirardi, o'zbeklar esa "navro'zi bilan!" deardi, shunday bir tinch urush bor edi, lekin nima uchun boʻlmasin — bizning Dinamo chopar edi.
o'yin oldidan xalq orasida gaplar juda qattiq edi: "navbaxor ustidan qozonib boʻlmaydi" deyishardi, kimdir "bizda hech narsa yo'q" deardi. lekin o'shanda meni eng zo'ri buni unutish mumkin emas — o'yin boshlanadi va bir daqiqa o'tmay, darvozadan birinchi gol! nafaqat men, balki butun stadion sevinib ketdi, qizlar qo'llarini qimirlatib olov yoqishdi, erkaklar esa qoshiq qaychi qilishdi — bu o'yinda hech kim bizning "dinamo"ning oʻtini oʻchirmasligini tushunardilar.
keyinroq navbaxorliklar orqaga chekinishdi, lekin oʻyinning soʻnggi daqiqalariga kelib, ularning himoyasi qoʻporildi. oʻshanda jamoamizning boʻyi balandlaridan biri, oʻzi- oʻzi hursand boʻlib, qoʻllarini silkitib, "qabul qiling, Toshkent!" degan edi. stadion butunlay gʻazabga toʻlib, qoʻllarining sonini koʻpaytirdi — qayerdan chalg'imasin, barcha voqea o'shanda sodir boʻlgan edi.
shunday qilib, 90-yilning shu may oyida muhim gʻalabani qoʻlga kiritdik va men hali ham bunga ishonaman — kimdir shunday deyishadi: "faqat vaqt oʻtib qaysi tomonning yaxshi ekanini koʻrasiz", lekin men buni hech qachon unutmayman. chunki hamma narsaning boshlanishi shu gʻalabada ediki...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Rostini aytsam, o'shanda men poyezddagi o'rtadagi vagonda o'tirar edim, derazadan tashqariga qarab yig'layotgan jamoadoshlarimning yoqalari to'lqinlangani, qizg'in "navro'z bilan!" va "dino — yuragimiz!" degan baqiruvlarni eshitib yig'lab yubormaganman. Navbahorliklar kiyimlarida oʻtirib, yuzlari oqartirilganini koʻrib, ichimdan “juda ham qoʻrqoqlari bor” deb o'yladim, lekin maydon markaziga qadam qoʻyganimda, oyoqlarim ostida oʻt yonayotganini his qildim — dinamo!
oy oynasidagi o‘shanda kunlar shunday qizg‘in o‘tardi — men esa keksalikka qaramay, yuragimda maydon sadosi, qoʻllarimda bayroqni ushlab, poyezdda turganman. eshitmay turib bo'lmas edi, qizg‘in bahslar avtobuslarda, poezdlarda, hatto boshqa shaharlar ayollarining gapida ham! bo'lajak chempionlarimizni shunday himoya qilishdi — keyinroq "Dinamo"ning oyoqlari ostidagi oʻt faqat maydondagina yonmadi, ularning orasida ham yonib turdi.
eshitgan edim, navbaxorliklarning birini: "sizlar Samarqandliklar nima qilishga urinaysizlar, jamoangizda esa jahon futbolchilari yoʻq!" degan. men javob bermadim, faqat qoʻlim bilan yoʻlni koʻrsatib: "barcha yoqadan olov chiqdi, shuning uchun bu gʻalaba bizniki" deb aytib oʻtaman. o'shanda yana bir narsa eslatib ketishim kerak — o'yindan soʻng stadiondan chiqayotganda, jamoadoshlardan biri orqamdan: "oyimga men ham keldim de, tomosha qilganman!" deb gʻalati gaplagandi. mening yuzim quvonchdan qizarib, qizlarimizning qoʻllari esa hali ham bayroqlarni baland tutib turardi. shunday kunlardagi o'sha hissiyotlar bilan hozir ham ulug'layman — vaqt oʻtib, jamoamiz boshqa cho'qqilarga ko'tarilgani yaxshi, lekin 1990-yilning mayi bizning qalbimizda abadiy yashaydi.
O'shanda jamoa mening esagimni ushlab qolgan edi, hali ham eshitaman — qoʻllarimni qimirlatib olov yoqishni, "dino! dino!" degan baqiruvlarni. Hozir esa stadionning hech bir burchagida bunday o't yoqmaydi, chunki jamoamizning oyoqlari ostidagi o'tning oʻchib ketganini koʻramiz.
Shu bilan birga, shov-shuv yoʻq — endi muxlislar oʻtirib, telefoniga qarab o'yinni kuzatishadi. 1990-yilda esa bir necha kun oldin poyezdda yo'l olganimizdek, hozir maydonga borib qoʻnish o'zimizdek tuyulardi. O'shanda shunday bir narsa bor edi — his-tuyg'ularimizni berkitishning imkoni yoʻq edi, mehnat qilish, ota-bobolarimizning qadrini bilish va natijada gʻalaba.
Ha, vaqt oʻtib, tuzumlar oʻzgarib, futbolimiz ham yangi bosqichga qadam qoʻydi — yoshlarga yangi yulduzlar paydo boʻldi, lekin birorta ham oʻyinimizda hali ham o'shanda eshitgan hayqiriqlarni eshitmadim. Buning uchun "Dinamo"ning qoʻshigʻi — unutilmas vaqtlarning qoʻshigʻi edi, u oʻzining oʻziga xos ruhi bilan yashaydi. Hozirgi jamoani hurmat qilaman, lekin ularning oʻziga xosligi boshqa — bu yana yangi tarix, yangi gʻalabalar uchun. Ammo 1990-yilning mayi hali ham yuragimda, koʻzim oldida, qoʻlimda bayroq bilan turibman.
E, ochigʻini aytaman, oʻshanda poyezd eshigi ochilib, men ham oʻzimdek bir qizil-oq bayroqni silkitib turibman edi. Yoʻlida Navoiy stantsiyasidan oʻtayotgandim, bir ayol meni koʻrib:
— Ey, bola, siz ham "Dinamo"ga borasizlarmi? — deydi.
Men qoshimni yumishtirib:
— Ha, birga boramiz, — deb qoʻllarimni yoyib oʻtirdim.
Uchi esa:
— Umuman olganda, bu jamoamizni qoʻllab-quvvatlash uchunmi?
Men bilan birdan:
— Yoʻq, — deb boshingni tepaman, — men yoʻlovchilarni qoʻllab-quvvatlayman, siz esa oʻzlarni qoʻllab-quvvatlang.
U pichirlab qoʻyadi, men esa bayroqni osmonda qimirlatib, "dino-dino!" degan baqiruvlarga qoʻshildim. 😂🤣
Memlar ham tahlil.