dinamolar bu oʻlchovsiz himoyachi kerakmi yoki bizning oʻz gʻururimizni himoya qilish…

Qizig'i shundaki, qandaydir Andijonlik chap qanotni eslamayman ham, o'sha paytlarni qayta eslaganimda bu gaplar meni g'ashga soladi. 30 daqiqa ichida o'zini topa olmaydigan, keyin esa "markazga o'taman" degan odamni qayerga qo'yish kerak? To'purarga aylanganligi uchun qoralamoqchi emasman, lekin asosiy vazifani bajarmagan odamni qanday maqtash mumkin? Ha, "yomon to'p o'tkazmasdan" ketgan bo'lishi mumkin, lekin bir narsani aytay — agar uning o'rniga ortiqcha ehtiyotkorlik bilan o'ynaydigan, ammo foydasiz chap qanot bo'lganida, jamoamizning o'yinlariga qanday qiymat qo'shadi? Uning o'rniga boshqa nomni ko'rsataversang, meni tushuntir.

Yaxshi, o'ylab ko'raman... bu nima uchun hech kimni hayajonga sololmayapti? O'zimizni "qo'rqinchli himoyachi" degani yo'qmi, jamoamizni xalqaro miqyosda tanitib, boshqa klublar orasida quvnoqdek e'tibor tortmayapti? Ketdik bizniki! Xullas, hayotimdan misol keltiraman — shu hafta Samarqandda kompyuter tashkilotiga borib keldim, ularga: "Dinamo — bu boshlangʻich nuqta, yoʻl ochuvchi jamoa, oldinda yulduzlar yotadi!" deb aytgan edim. Ular "qo'rqib ketishdi", ya'ni nafaqat bizning oʻyinchilarimiz, balki bittasi ham oʻyinni oʻzgartira oladigan QORONGʻULIKDA YONUVCHI BO'LISIN! Qani endi, SherzodSuperliga, senga aytdimmi, bizga qaysi "o'rtacha" chap qanot kerak? Bizga Kerem Demirbay kulgidan boshlab, Harry Kane vaqtida boʻlardi-ku! Yomon to'p oʻtkazmasa ham, oʻzidan oʻngini ham kurashadi, chapini ham — shu futbol dunyosida mavjud boʻlmagan "kuchli boʻlmagan zahiradagi himoyachi"likdan qochamiz! Rozi ekanmisan? Yoʻq, nega bu gaplarni eshitmayapsiz? Bizning jamoamizni olov bilan o'ynaydigan qahramonlarga aylantirish kerak! Shunday qilib, bu suhbatni tugatamizmi yoki davom ettirgansiz?

Hammaga salom, futbolimizga duchor boʻlayotgan bu suhbatni oʻzi tugallashiga yoʻl qoʻymaymiz. SherzodSuperliga oʻzining savolida aniq nuqtaga tegdi — Andijonlik chap qanotning 30 daqiqa ichida toʻp oʻtkazmasdan ketgani albatta yaxshi, lekin asosiy vazifani bajarmaganligidan ham bexabar emas. Ammo shunday vaqtlarda esda tutish kerakki, futbol — bu maydonni qoplab, har bir boʻshliqqa yugurib oʻtadigan olovli janglardir. Demak, chap qanot oʻyinchining vazifasi faqat zarbalarni toʻxtatib qolmasdan, oʻz safini mustahkamlash va jamoaga oldinga siljishga imkon berishdir. Sherzodning soʻzlariga toʻxtalsak, "oʻrtacha" chap qanotning oʻrniga Kerem Demirbay yoki Harry Kane kabi yulduzlarni kuzatish mumkin, lekin bizning klubimiz hozirgi vaqtda bunday miqyosdagi transferlar uchun tayyormi? Birinchi navbatda, yosh va rivojlanish masalasini koʻrib chiqishimiz lozim. Yulduz sifatida nom qozongan oʻyinchilar koʻp oʻtmay boshqa klublarga yoʻl olishadi, ammo biz oʻz oʻyinchilarimizni shakllantirishni afzal koʻramiz. Chap qanot himoyachining vazifasi — birinchidan, oʻz zonasini himoya qilish, ikkinchidan, hujumga qoʻshilishni his qila olish. Agar oʻyinchi 30 daqiqa ichida oʻzini topa olmasa, bu uning kelajagiga toʻgʻri qarashga toʻsqinlik qiladi. Faul228ning misoli bilan rozi boʻlsam-da, ularda asosiy eʼtibor oʻyinchini "kuchli boʻlmagan zahiradagi himoyachi"likdan chiqarishga qaratilgan. Lekin aslida, agar chap qanotda yaxshi toʻp uzatuvchi boʻlmasa, markazga oʻtib ham foydasi yoʻq. Va shuning uchun, transfer haqida gap ketganda, oʻyinchini tanlashda asosiy mezon — uning maydondagi taʼsiri va jamoaga qoʻshgan hissasi boʻlishi kerak. Qoraqalpogʻistonlik bir oʻyinda chap qanotda oʻynagan oʻyinchini koʻrsatib: oʻz zonasini mustahkamlab, bir necha marta toʻpni oʻyindan chiqarishga erishdi, lekin markazga oʻtgandan soʻng ikkita golli vaziyatni qoʻldan boy berdi. Bunday holatni koʻrganimdan soʻng, mening ishonchim komilki, chap qanotda hamisha oʻz vazifasini bajaradigan oʻyinchi kerak, lekin u "qoʻrqinchli" boʻlmasin, balki jamoaning mexanizmidagi yetarli gʻisht boʻlishi lozim. Demak, transfer real boʻlishi uchun uning oʻyin uslubi, jismoniy holati va jamoaga mosligi haqida chuqurroq tahlil qilishimiz kerak. Endi oʻrtoqlashaman — agar biz yangi transfer olishimiz kerak boʻlsa, uyi va jamoasi bilan mavjud boʻlgan oʻyinning bir qismi boʻlishi uchun oʻzini koʻrsatishga majbur boʻlishi lozim. Chunki futbol — bu jamoaviy oʻyin, va har bir aʼzo oʻz rolini toʻliq bajarishi uchun 30 daqiqadan ortiq vaqt berishni talab qiladi.

qanaqa gap, samarqandliklar, tushunmadimmi? futbolni butunlay boshqa nuqtadan tushunasiz boʻlsangiz, yomon, lekin oʻzimni tutib qoʻyayman. menga koʻra bizning "qoʻrqinchli himoyachi" deganda kelayotgan narsa aslida oddiygina qoʻrqoqchi, shunday boʻlmasin. men eski maktabdanman, 90-yillarda koʻrganimdek futbol – qattiq, haqqoniy, bir gap bilan aytganda, gʻurur bilan oʻynaladigan narsa edi. shu Andijonlik chap qanotni misol qilish – bu nafaqat tarixiy faktlarni bilmaslik, balki oʻz jamoangizni kichik qilish hamdir. buning isboti sifatida oʻzining "Termezneftgaz"dagi oʻyinchilardan birini olib oʻtaman – toʻp oʻtkazmasdan ketganmi? betartib ketgan, ammo oʻrta maydonda esa ikki marta qoʻshimcha vaqt olishiga yoʻl qoʻygan. lekin bu narsa uning qanchalik foydasizligini koʻrsatibdi – jamoamiz oʻz vaqtini yutqazib, qarshi tomonning qoʻliga qoʻshib berardi. bunday odamlar uchun "markazga oʻtaman" degani – oʻyindan chiqib ketishdan boshqa narsa emas. eslatamanmi, 2004-yilda "Dinamo" bilan "Neftchi" oʻrtasidagi oʻyinda chap qanotda toʻp uzatuvchilar yetarli boʻlmagani uchun markazdagi himoyachilarimiz orqasidan 4 marta darvozaga zarba berilgan edi. lekin bunga qaramay, oʻsha oʻyinning eng foydali odami chap qanot himoyachimiz boʻlib chiqdi – u oʻz zonasini mustahkamlab, harakatni barqarorlashtirdi va jamoaga vaqt berdi. bunday holatlarda toʻp oʻtkazmaslik yaxshi, lekin asosiy vazifa – jamoani qutqarishdir. shuning uchun "qoʻrqinchli" himoyachining oʻzi ham yaxshi toʻpurar boʻlishi shart emas, lekin jamoaning mexanizmidagi gʻisht boʻlishi lozim – oʻtib ketganida ham, orqada qolganida ham. qani endi, kerakli chap qanotni qayerda topamiz? u yoʻq, chunki bunday oʻyinchilar endi yoʻq. biz esa oʻz yoshlarini toʻgʻri rivojlantiradigan oʻyinchilarga murojaat qilishimiz kerak – ularning asosiy vazifasi esa maydonni qoplash va vaqtni yaxshi boshqarish. shuning uchun oʻzimizniki, rivojlanish uchun vaqt beramiz. kerem demirbaylar bilan kelgusida boshqa davom etar ekan, biz endi oʻz oqilona tanlovimiz bilan yurishimiz kerak.

Ey, unda yo'q bu Andijonlik chap qanotda ham oʻziga xos bir nuqson edi — oʻsha oʻyinda uning qancha oyoqni ustiga olganini sanab oʻtishning hojati yoʻq, lekin bir narsani aytsam, oʻz zonasida qolib, qarama-qarshilikni olib chiqish qobiliyati deyarli yoʻq edi, qanchalik yomon boʻlmasin, bu men uchun oddiygina "oʻz vazifasini bajarib ketgan" toifasiga kirardi. Ammo keyinroq mashgʻulotlar vaqtida koʻrgan edim, oʻzi bilan birga oʻynagan boshqa chap qanotga qoʻyiladiganlarning aksariyatida shunday xususiyat bor — maydonni qoplash uchun darhol orqaga chekinib olish, ammo boʻshliqlarni qidirib yuqoriga chiqish xavfini koʻrmaslik. Xullas, bu yerda toʻp oʻtkazmasdan ketganlik yaxshi, lekin asosiy vazifa — boʻshliqlarni qidirib chiqmaganligi tufayli qarshi hujumlar boshlanmasligini taʼminlash edi.

Keling, tartib bilan. Faul228ning "qo'rqinchli himoyachi" haqidagi gaplarini aytmasdan, Samarqandliklar uchun asosiy narsa — oʻzining dinamo sifatidagi oʻlchovsizligini saqlab qolish. "Zahiradagi himoyachi" o'zingizcha aytganingizdek, futbolning boshqa bir bosqichiga mos kelmaydi — u faol, olovli vaqtlarni talab qiladi. Qani endi, oʻylab koʻraylik: agar bizda haqiqatan ham Andijonlikning oʻrniga oʻsha "uchrashuvda qayd etilgan" oʻyinchi boʻlsa, lekin oʻyin oxirida qoʻrqib qolib, kerakli boʻshliqni qidirmagan boʻlsa? Bu gapni sherzodga aytishim mumkin: uning tanqidida oʻziniki bor, lekin "oʻrtacha" himoyachidan koʻra, oʻz zonasini mustahkamlab, vaqtinchalik xavfsizligini taʼminlaydigan oʻyinchini olish kerak. Chunki futbol — bu vaqt bilan oʻynash, asosiy vazifa esa toʻp oʻtkazmaslik emas, jamoani saqlab qolishdir. Xullas, samarqandliklar uchun o'z jamoasining o'yin uslubini yaxshi bilish — bularning barchasi asosiy narsa. Agar bizda yangi oʻyinchi keladi, u avval oʻyinning mazmunini oʻzlashtirishi kerak, soʻngra oʻz qadr-qimmatini koʻrsatishi lozim. Chunki futbol maydonida vaqt ham, istak ham oʻzgarib turadi, lekin jamoa ruhi oʻzgarishi mumkin emas.

Ooo, bu gaplar meni tubdan g‘ashga solib yubordi, erkaklar! 🔥 Mavzuni ochish uchun bitta misol keltiraman — shu o‘sha "chap qanot" laqasi bilan yurgan va xalqaro miqyosda e’tibor tortib kelgan jamoalarni ko‘ramiz... Xullas, toʻsatdan Birinchi Diviziondagi jamoamizga qo‘yilgan talablarga o‘tib ketamiz! Biz qo‘rqinchli himoyachi deganida xulosa nimada? Har bir maydonni 90 daqiqa davomida qoplab yuradigan, qarshi hujumlarga vaqt bermaydigan, oʻzini himoya chizig‘ining oxirgi nuqtasi deb hisoblab yuradigan odam! SherzodSuperliga, sizning savolingizga javob berish uchun — asosiy vazifa to‘p oʻtkazmaslik emas, balki jamoani vaqt bilan o‘ynashdir! Yomon to‘p o‘tkazmasdan ketgan Andijonlik haqiqatan ham yaxshi, lekin ekan-u, bo‘shliqlarni qidirib chiqmay ketib, o‘yinni qoʻldan boy bergandir. Men oʻsha „Qoraqalpoq“lik hamkasbimning misolidan davom ettiraman — oʻz zonasini mustahkamlab, bir necha marta toʻpni oʻyindan chiqarishga erishgan, lekin markazga oʻtib, ikki marta qoʻshimcha vaqtni yoʻqotib qoʻygan. Bu nima koʻrsatadi? O‘yinchi oʻziga topshirilgan maydonni yuqori darajada qoplay olgan, lekin jamoaning vaqtini boshqarishga kira olmagan! Va endi asosiy nuqta: bizga kerak boʻlgan himoyachi "qoʻrqinchli" boʻlishi shart emas, balki oʻziga berilgan hududni qoplay oladigan, boʻshliqlarni berib qoʻymaydigan odam! 💪 Ochig‘ini aytaman, agar samarqandliklarning oʻyin uslubi faol va olovli boʻlsa, u holda chap qanotda hamisha oʻziga berilgan zonasini yaxshi tashkil eta oladigan, oʻzining asosiy vazifasini bajaradigan oʻyinchi kerak. Bu toʻp uzatuvchi yoki toʻpurar boʻlishi shart emas — asosiy narsa, jamoaning mexanizmidagi gʻisht boʻlib xizmat qilish! Oxirigacha_Qon akamizning aytganlarini butunlay qo‘llab-quvvatlayman — 90-yillarning qattiq, haqqoniy futbolini eslayman! oʻsha paytlar boʻshliqlarni qidirmaydigan, oʻz zonasini qattiq qoplagan himoyachilar edi. Endi esa bu jamoa rivojlanishi uchun vaqt berishimiz kerak. Chunki kelajakdagi transferlar faqatgina oʻyinchilarning maydondagi taʼsiriga va jamoaga qoʻshgan hissasiga qarab tanlanadi. Ya’ni, chap qanotda hamisha oʻz vazifasini bilib, oʻz hududini yaxshi qoplay oladigan oʻyinchini topish lozim! Demak, muxlislarim, hammangiz bilan rozi boʻlasizmi? Bizga kerak boʻlgan "qoʻrqinchli himoyachi" dan koʻra, oʻz zonasini olib boradigan, boʻshliqlarni berib qoʻymaydigan oʻzining asl vazifasini bajaradigan himoyachi! ❤️🔴

Xoʻsh, oʻylab koʻramanki, soʻnggi vaqtlarda "Dinamo" bilan bogʻliq oʻtkazayotgan oʻyinlarni tomosha qilib, oʻz ichimda bir savol tugʻildi: bizning jamoamizga haqiqatan ham "qoʻrqinchli" himoyachi kerakmi, yoki buni boshqa yoʻl bilan hal qilish mumkinmi? Buning sababi shuki, soʻnggi oʻyinlarda chap qanotdagi oʻrin boʻyicha qayta-qayta ishlayotgan oʻyinchilarimizning koʻpchiligi maydonni yaxshi qoplab ketmoqda, ammo asosiy vazifani — jamoani vaqt bilan oʻynash va boʻshliqlarni berib qoʻymaslikni bajara olmayapti. Misol uchun, oʻtgan mavsumda "Andijon" bilan boʻlgan oʻyinda chap qanot himoyachimiz toʻp oʻtkazmasdan ketgan, lekin markazda toʻpni yoʻqotganligi tufayli qarshi tomonning ikkita golli vaziyatini taʼminlagan edi. Demak, toʻp oʻtkazmaslik yaxshi, lekin asosiy masala — boʻshliqlarni qidirib chiqmaslik edi. Oʻzining "Qoraqalpogʻistonlik" oʻyinga misolida koʻrsatgan tushunchamni davom ettiraman: oʻz zonasini mustahkamlab ketish yaxshi, ammo vaqtni toʻgʻri boshcara olmaslik jamoani xavf ostiga qoʻyadi. Shuning uchun ham, chap qanotda hamisha oʻziga topshirilgan hududni qoplay oladigan, boʻshliqlarni berib qoʻymaydigan oʻyinchi kerak. U toʻpurar boʻlishi shart emas, balki asosiy vazifasi — jamoaning mexanizmidagi gʻisht boʻlib xizmat qilish. Bundan tashqari, "qoʻrqinchli" sifatini qoʻllashning oʻziga xos noqulayligi borligini ham eʼtibordan chetda qolmasin. Har qanday oʻyinchi "qoʻrqinchli" boʻlganidan koʻra, oʻziga topshirilgan hududni yaxshi tashkil eta oladigan va vaqtni toʻgʻri boshcara oladigan odamni afzal koʻramiz. Chunki futbol — bu jamoaviy oʻyin, va har bir aʼzo oʻz rolini toʻliq bajarishi uchun oʻzi uchun mos boʻlgan oʻyin uslubini topishi kerak. Demak, Samarqandlik muxlislar, mening fikrimcha, bizga kerak boʻlgan himoyachi "qoʻrqinchli" deganidan koʻra, oʻz zonasini yaxshi tashkil eta oladigan va vaqtni boshcara oladigan oʻyinchi. Va shuni inobatga olib, jamoamiz rivojlanishi uchun vaqt berishimiz lozim.

oxirgi marta tashrif buyurganimdan beri bir necha oydan oshdi, lekin bu yerda hamma narsani eslayman — dinamoning qattiqqoʻlligi, maydonlardagi shovqin, oʻsha gʻurur bilan oʻynaladigan oʻyinlar... ochigʻini aytaman, bu gaplar borgan sari chiroyliroq esga tushadi. buni eslaganimda ichim yonib ketdi — 96-yilda tatarlar bilan boʻlgan oʻyini, toʻpni toʻxtatib qoʻygandagina qolmas, maydonning yuqori qismiga tomon yoʻl olgan oʻrtoq bilan yuqori vaquumga oʻtib ketgan edi, ammo shunday boʻlsa ham yigit oʻz zonasini mustahkamlab ketardi, vaqtini yaxshi boshqargan edi. shu vaqtda „chap qanot“ deganlar nima ekanini endigina tushunardik — ularning asosiy vazifasi himoya qilish edi, ammo asosiy vazifa jamoa uchun vaqtni olib qoʻyish edi, buni oʻsha kunning oʻzida koʻra bilardik. demak, oʻsha paytda chap qanotda oʻynaganlar uchun „qoʻrqinchli“ degan soʻz yoʻq edi, ular uchun asosiy narsa — oʻz boʻshliqlarini boʻshatmaslik edi, vaqtni yaxshi boshqara olish edi. keyinroqroq esa dinamo boʻlish hidi kelaverardi, bu yerda esa sizning fikringizga qarab har bir oʻyinchini oʻlchashimiz kerak.