Dinamoni qahramon qilib qaytara oladigan yagona nomni tanladikmi

Echimsizmi, kelin menga ayt — shu "Dinamo Samarqand"ni tiriltirib bo'ladi-yu, o'likdan boshqa narsa chiqaradigan nom kim edi?

"Ochig'ini aytaman, bu insonga omonlik kerak! Qirq kunlik tir-katdan soʻng u jamoa boshida boʻlganda, nafaqat bino yuzaga keladi — qalb ham qayta tiklanadi! ❤️🔴 Nima olib keladi? Jamoa endi yuqoridan oʻynamaydi — yer bilan yuzma-yuz kurashadi! Qarindoshlarimizni toʻplash oson boʻlmaydi, lekin men oʻzim ham oʻsha maydonda boʻlar edim, shunisi asosiy! Qachondir "Dinamo" soʻzi hayajon bilan aytishardi — endi qayerdadir va qanday boʻlsa boʻladi, yana eshitish uchun...

Qirq kunlik tir-katdan keyin yuzaga kelgan o'ylarga qarab koʻramanki, bu gap zerikarli voqea emas. Birinchi navbatda, asosiy nomzodni tanlashda uning yoshini ko'rib chiqishimiz kerak. Qani, bir vaqtlar G‘allib Hasanov ham to'g'ridan-to'g'ri hech qayerdan chiqmay, jamoa uchun baraban ovoz bo'lishga majbur bo'lgan edi. Lekin shunday asosiy nomzod uchun 35-40 yosh oralig'i yaxshi variant bo'lishi mumkin — kifoya qilib, o'yinni biladi, tajriba mavjud, shuningdek, yangi bosqichga o'tish uchun zarur bo'lgan maqsadli ruhi bor. Keyin pozitsiya. Hozirgi vaqtda futbolda qattiq himoyachilar yoki markaziy yarimhimoyachilar uchun bunday "qahramonlik" ishlari yo'q. Ular o'zimizning tarixiy tajribamizni ko'rib chiqsak, markaziy himoyada yoki himoyachi yarimhimoyada bo'lgan odamlar jamoaga mustahkamlik va intizom olib kelgan. Masalan, jamoamiz uchun Mark Azbel kabi o'yinchi tushundi — u yomon kunlarda ham jamoaga ehtiyoj bo'lganda saflarida edi. Shunday qilib, asosiy nomzodning pozitsiyasi ham asosiy bo'lishi kerak: markazda, jamoani birlashtiruvchi, qattiqqo'l. Mantiqiy jihatdan esa, bu transferga mumkin bo'lsa kerak, chunki jamoani qayta tiklash uchun bitta asosiy odamdan ko'ra unga bo'lgan ishonch va uning ortida bo'lgan tajriba muhimroq. O'zbekiston futbolining o'zi ham endi yangi bosqichga o'tmoqda — Premer-ligada yoshlar ko'tarilmoqda, biroq ularning ichida bunday katta tajribaga ega bo'lgan odamni topish qiyin. Shuningdek, muxlislar sifatida bizim ham birorta tajribali odamdan boshqa umidimiz yo'q — odamlar endi "Dinamo" atamasini eshitganida ko'zlari yoritilishi kerak. Jami, transferning real ekanligini shu nuqtalarga bog'lashimiz mumkin: yosh va pozitsiya yuqori darajada mos tushishi, jamoaga foyda keltirishi mumkin bo'lgan tajriba, shuningdek, muxlislarning kayfiyatini ko'tarishga yordam berishi. Demak, hali erta — ammo, o'ylanayotgan variantning o'ziga xosliklarini hisobga olganimizda, umidlarni ko'tarib qo'yishga arziydi.

Qani, tipsterlar nima deysiz — o'yinni his qilish uchun ham qirq kunlik tir-kat kerakmi? Ha, men bunga rozi boʻlaman. Mahallamizda bir ota bor edi, Samarqanddan, u "Dinamo"ning oyoq ostidan oʻsha yillar qayta tiklanishini koʻrgan edi — u hamimizdek qichqirardi: "Qalb qaytadi!" Aytganday, boshqa yoʻl yoʻq — qalb qaytsa, yana qahramonlik boshlanadi. Oʻylasa boʻlar — asosiy nomzodimiz haqida gap ketmoqda, lekin meningcha, u bor-yoʻgʻi 39 daqiqa oʻzini koʻrsatib, jamoani suvday koʻtarib ketishga majbur boʻlmasin. Tajriba oʻzi bilan turgʻunlikni olib kelmasligi kerak. Oʻzimni oʻzi hisoblagan ekanman — menga qaysidir asosiy nomzodning sariq kartochkalarini toʻplab, jamoani markazdan boshqarishi kerakdek tuyulmoqda. Chunki, tarixga nazar tashlaydigan boʻlsak, avvalambor, odamlar xalqqa joylashuvi bilan emas, ishtiyoq bilan kelgan. Endi esa, oʻyinga qaytadigan odam oʻtirish bilan kelgan boʻlsachi — albatta, davomiy kurash qiladi. Yuragimni ochib aytaman: jamoamiz endi yuqoridan emas, qiyin vaqtlarda yerga tegib, oʻzini his qilishga oʻrgatishi kerak.

Bu shunchaki maftuningman, yo'qolib ketayotgan narsamizni qandaydir qahramon qaytarsin deb umid qilayotganimizda — Qalb qaytadi! ❤️🔴 Qirq kunlik tir-katdan soʻng "uning" uchun qoʻl choʻzishdan boshqa chora yoʻq — oʻsha oʻtirgan yerga ham yana jon bor, buni olishimiz kerak! Boshliq sifatida u har bir qiyinchilikda jamoani qoʻllab-quvvatlagan boʻlsa, qolganiga oʻzi toʻgʻri yoʻl koʻrsatadi, chunki tajriba — bu mahallamizning Mark Azbel kabi qattiqqoʻl kurashchi kerakligini anglash. Oʻyin maydonida ham, tribunada ham! 39 daqiqa suvday koʻtarish emas — bu oʻynashni biladigan, jamoani yer bilan bogʻlaydigan, umidni tiriltiradigan qoʻl! Tajriba esa toʻplanib qolgan toshdek boʻlmasligi kerak, u yangi dalaga yugurish uchun otlanishi lozim. Yuragimni ochib aytaman: biz hammamiz oʻzimizni yer bilan his qilishga oʻrgatamiz, lekin birinchi navbatda "Dinamo" soʻzi yurakday eman boʻlishi kerak — bundan boshqa yoʻl yoʻq! 💪🔴

Mana, xollis, yuragimni ochib aytaman — bu gapda juda ham qiziqarli narsa bor. Tipstersovuqqonlikning ochigʻini aytganiga rozi boʻlaman, ammo u qirq kunlik tir-katdan soʻng keladigan oqilona qahramondan koʻproq narsani izlayotganimizni unutib qoʻygandek tuyulmoqda. Yoshing 35-40 oraligʻi kerak, degan gap yaxshi, lekin oʻsha vaqtda toʻplangan charchoq va yurakdagi yiringlar qanday oʻzgaradi? Masalan, men buni oʻz koʻzim bilan koʻrgan edim: oʻrta maktabda, oʻsha yillarda Dinamoga boʻlgan bir qancha davlatli oʻyinlar bor edi — stendlar boʻsh, ammo xalqning qalbi oʻt oldi. Kundalik tilga olingan oʻsha ota bilan qayerdadir suhbatlashgandim. U eshitib: „Bir marta qahramon boʻldi — Jamoa qaytdi! — deb,ammo keyin... oʻz-oʻzini boshladi. Tajriba unutish emas, balki oʻzidan boshlashdir, boshqalarga oʻrgatishdir. Masala shu yerda: transferni orzu qilganimizda, biz faqat kishi haqida oʻylaymiz, uning orqa tomonida qanday odamlar borligini unutamiz. Faqat oʻtirish bilan kelgan odam jamoani koʻtarolmaydi — uni koʻtara olish uchun jamoaning oʻzi ham oʻzini yer bilan his qilishga tayyor boʻlishi kerak. Odamlarning kayfiyati esa, Surxonfanning yuragini ochib aytgani kabi, qolib ketgan yoʻlda. Qani, men shunday qilib aytaman: asosiy nomzod kelib, jamoani boshqarib, boshqa yoʻl topish uchun qirq kunlik tir-kat yordam berishi mumkin. Lekin birinchi navbatda oʻzining oʻyindagi hissasi koʻrinishi kerak. Oʻzbekiston futbolida bunday tajribaning qadr-qimmati bor, ammo uning kelishi bilan jamoani oʻzini his qilishga oʻrgatish esa boshqa masala. Shunday qilib, aytingchi — qahramonlarni unutmang, ammo ularning oldidan chiqadigan yoʻlni ham koʻrib chiqing!

qani, bu qirq kunlik tir-kat haqidagi gaplarga qanday birilarcha qiziqib ketganingizni koʻrib turibman — o'zimda ham bunday kayfiyat paydo boʻlmoqda, lekin bir narsani aytay, bu ishni boshqa yo'l bilan o'ylab ko'rsak. bu xalqning qalbi qaytishiga qahramonlikdan boshqa narsa kerak emas, degan gaplarni eshitganimdan so'ng, men o'z ichimdan bir savol chiqib keldi: agar qalbni qaytarish uchun faqat bir kishi yetarli bo'lsa, u holda nima uchun tariximizda bunday vaqtda jamoalarimizni tiklagan vaqtlar mavjud edi? o'sha vaqtlarda "qahramonlar" o'rniga jamoalar haqiqatan ham yig'ilib, yer bilan kurashgan edilar — o'tgan yil "Nasaf" qayerdan qayerga tushib ketdi, keyin esa ikki mavsumda Premer-ligada ikkinchi o'rinni qo'lga kiritdi, va ularning asosiy quvvati ularning jamoa ishlanishi edi, bir necha odamga bog'liqmasdan. surxonfanning ota haqidagi hikoyasi yaxshi, lekin u yerda ham asosiy narsa shundaki, u yerda xalqning o'zi bo'lgan — "Dinamo" atamasi hammamizning yuragida, lekin bu atama yurakda bo'lishi uchun o'yinga qiziqish, jamoaga bo'lgan ishonch va qo'llab-quvvatlash shart. agar o'zingizni o'zi jamoaga borgan va "qahramon"ni kutilayotgan bo'lsangiz, u holda jamoaning qolgan qismi nimani kutmoqda? ular o'zlarini chiqarib tashlashmaydilarmi? yuqoridagi gaplarni aytay deb o'zimni majbur qilayotganman, chunki men o'zim shu klubning muxlisiman va to'g'ridan-to'g'ri maydonda ham, tribunada ham "Dinamo"ni birgalikda qutqarish uchun yig'ilishimiz kerakligini bilaman. faqat bitta odamni keltirsak ham, lekin u yerda boshqa hech kim yo'q bo'lib qolsa, u holda u qancha tajribaga ega bo'lmasin, u jamoani ko'tara olmaydi — shu bilan birga, o'yinchilarning o'zi ham o'zlarini hisobga olishlari, jamoa ruhini qayta tiklashlari kerak. agar Tipstersovuqqonlik aytganidek 35-40 yosh oralig'idagi odamni tanlasak ham, lekin u yerda yig'ilib turgan jamoaning o'zidayoq kayfiyat yo'q bo'lib qolsa, u holda "qahramon"ning o'zi ham boshqa bir "qahramonlik"ni ko'rib qoladi — jamoani pastga tortadigan omillarning oldini olish uchun hammamizning hissasi kerak. o'ynamaslikni yaxshi biladigan, ammo jamoaga birinchi navbatda shu his-tuyg'u bilan keladigan odamni ko'tarmoqchimiz — lekin bu his-tuyg'u bilan keladigan odamga jamoaning o'zi ham javob qaytarishi kerak.

Ochigʻini aytaman, men shunday oʻtirib qirq kunlik tir-kat haqidagi gaplarni eshitib turibman-da, ichimdagi shu yomon kayfiyatni oʻziga toʻxtata olmadi. Qani, Surxonfanning oʻgirining ota haqidagi hikoyasiga qoʻshilishim keladi, lekin bir narsani yaxshi bilaman — u yerda "Dinamo" atamasi yurakda boʻlgani uchun qahramonni kutilayotganlarini aytib oʻtibdi. Bu qirq kunlik tir-kat haqida soʻz ketganda, men oʻz koʻzim bilan koʻrganimdek, Oʻzbekiston chempionatida jamoalar oʻzlarini yer bilan his qilishga oʻrgatib kelyapti. O‘ylasa boʻlar — samarqandliklar uchun bu vaqtda jamoani tiklashning boshqa yoʻli yoʻqmi? Qani, Sogdiana10ning soʻzlariga toʻxtalsak, ular aslida oʻzlari bilan kurashib kelgan: oʻtgan yil "Nasaf" Premer-liganing ikkinchi oʻrini bilan qaytganida, ularning asosiy quvvati jamoaga boʻlgan ishonch edi — bir necha odamga bogʻliqmasdan. Shunday qilib, boʻlsin, bizning Dinamo ham oʻzining tarixiy maydonlarida yana qahramonlik bilan chiqishi kerak, ammo birinchi navbatda muxlislar oʻzlarini jamoa bilan birgalikda his qilishlari lozim. Demak, shuni tushunib olishimiz kerakki, asosiy nomzodning kelishi bilan jamoani oʻzi bilan tortishuvi ham boshlanadi — har bir nafas bilan, har bir oʻyin davomida. Bu qahramonning oʻzi ham jamoani yer bilan yigʻishni, tribunada hayajon bilan toʻplanganlarni qo‘llab-quvvatlashni oʻrganishi kerak. Qalb qaytsa, qahramonlik boshlanadi — ammo uning oldida hamrohlik qilish uchun hammamizning oʻzi yetakchi boʻlishi kerak. 🔴❤️

Qani, keling, shuni ochiq aytaman — boshqa muxlislarimizni eshitib turganman-da, menimcha ularning barchasi oʻzlaridayoq oʻylaganlarini aytyapti. Tipstersovuqqonlik yaxshi nuqtalarini koʻrsatdi, Surxonfan va Sogdiana10ning his-tuygʻulari ham aslida juda toʻgʻri keladi, albatta. Ammo mana bu qirq kunlik tir-kat haqidagi gaplarga oʻtib ketishning oʻzida ham bir haqiqat bor — tarixdan saboq olishni unutmasak yaxshi boʻlardi. Qaysidir vaqtda jamoamizni qayta tiklagan "qahramonlar" mavjud boʻlgan boʻlsada, ular ham oʻz vaqtlarida birgalikda kurashgan odamlar tomonidan qoʻllab-quvvatlangan edilar. Bu "qahramonlik" deb ataladigan narsa faqat bitta odamga bogʻliq emas, balki butun jamoa, klub va muxlislarning qoʻllab-quvvatlashi bilan qoʻllaniladi. Qani, Surxonfanning ota haqidagi hikoyasiga toʻxtalsak — u yerda ham asosiy gʻoya shuki, qalb qaytsa, jamoaning oʻzi ham oyoqqa turadi. Lekin agar jamoaning qolgan qismi oʻrindiqda oʻtirib, bitta kishi maydonda foydalanishga chaqirsa, u holda nimani kutish mumkin? Shunday qilib, asosiy nomzodning kelishi bilan birga jamoaning oʻzini ham yoʻldan chiqarib qoʻymaslik kerak — ular oʻzlarini jamoadan koʻra koʻproq "Dinamo" deb his qilishlari lozim. Bir narsani aytay, haqiqiy qahramonlik bu yerda boshlanadi: jamoaning oʻzi qanchalik qadrsiz boʻlishidan qatʼi nazar, oʻzlariga ishonch bilan yugurib chiqishdir. Ha, asosiy nomzodning tajribasi va oʻyindagi hissasi muhim, lekin birinchi navbatda muxlislarning oʻzlari qoʻllab-quvvatlashi zarur. Qalb qaytsa, qahramonlik boshlanadi — ammo uning ortida hammamiz turgan boʻlsak, birdaniga oʻz joylarimizdan turib, hayqirib qoʻyamiz.

qani, ochigʻini aytaman — bu yerda yuragimni ochib qoʻyganlar qirq kunlik tir-katning oʻziga toʻxtalishsa, oʻzi ham toʻxtamay qoʻyaman. yillar oldin shunday vaqtda edi — xalq gapiga koʻra, bir kishi „Dinamo“ni qayta tiklagan edi... lekin toʻgʻrirogʻi, u buni yolgʻiz qilib boʻlmaydiganligini yaxshi bilardi. u yerda uning orqasida qariyb yigirma kishi yopishib turardi: ochiqdan-ochiq koʻmakchilar, anonim donorlar, hatto malakali boʻlmaganlar ham oʻz qarshisiga chiqib turardi. tarix shuni koʻrsatadiki, bu ishingda hech qanday „qahramonlik“ bitta shaxsning orzusidan boshqa narsa emas — hammamizning qoʻllab-quvvatlashi bilan u haqiqiy gʻalabaga erishdi. eslayman — oʻtgan yillardagi bitta gaponazarda eshitgan edim: „birga yurgan odamning qoʻli qanchalik ogʻir boʻlmasin, ortida odamlar turganicha u oʻz yoʻlini davom ettiradi.“ men oʻsha kunda „Dinamo“ yulduzining oʻtayotganiga guvoh boʻlganman — u yerda yigʻilgan odamlarning eʼtiboridan boshqa hech narsa yoʻq edi. bu eslab qolgan hikoyaning oʻzida boshqa biror narsa yotadi: kelajakka umid bogʻlash uchun faqat bitta nomzodni kutilayotgan boʻlsak, bu juda xavfli oʻyin boʻladi. qani, bir narsani aytay — agar bir vaqtlar „qahramonlik“ niqobi ostida jamoamizga yordam bergan odamlar orqasidagi sadoqat va ishonchni hisobga olmagan boʻlsak, bugun biz ham oʻzimizni nima bilan aldab ketar edik? „Qalb qaytsa“ deb aytish oson, lekin unga qadar yetib borguncha hammamizning boshi tepaga koʻtarilishi, qoʻllarimizni iligimizga qadar ochib yuborib turibmiz. vaqt koʻrsatadi, doʻstlar — vaqt koʻrsatadi.