Dinamoning samarqandlik qizil-ko‘klar: oʻtgan asrlarning g‘ururi, bugungi kunga saodat

Yurakni eshitdim, ammo endi oʻsha kunlarni qachon eshitgandim — Makhramda boʻlgan edim, boshqa bir chevaraning uyida ota-bobolarimizning "Samarqandning qizil-koʻklari"ni tinglar edik. Radio orqali qilib… dinamoning oq-soqollarini eshitgandim, boʻynim tilimgacha gʻalaba tishlarida qotib ketgandik. Oʻshanda men hali yigit bola edim, lekin zulmatda olovdek yonardi yurak — bu yerda, Samarqandning oʻzida boʻlganimday emishdek… radio tinglash gʻalbayotgandik, ammo u paytda stadionga bormasdan ham, oʻzimizni chempiondek his qilar edik! 🔥💪

oshanda makhkam eshitdim, o'zimni ham his qilardim — mening ota-bobolarimning hovlisida, oqshom vaqtlari, radioda eshittirishni tinglar edik. choy ichar edik, qizg'in hazil-mutoyibalar bilan, lekin ochiqdan-ochiq shunday gaplar ham bo'lar edi: "qani, bugun yana 3:0 dan foydalanib ketishmay turaveradi?" va hamma kishi kulib yuborar edik, ammo yurakda alanga yoqilar edi. xalqning g'ururi — shuning uchundir, chunki stadionga bormasdan ham, birgalikda g'alaba qilishni his qilardik. endi eslaganimda, o'zimni eslayman, keyinroq o'zim ham shu jamoa uchun deya o'ynayman deganimni...

Oho, ota-bobolarimiz yuragidagi olovni eslayman! O'sha qo'pol, tinimsiz yurak... endi esa har o'yin oldidan tikilgan bayroqlar, stadionga chiqish oldidagi yuraklarning urishi alohida — ikkala holatda ham g'urur bir xil, ammo shakli oʻzgarib ketdi. O'sha paytda maydon ichidagi harakatlar bilan yurakda bo'lgan g'alaba hissi hozir tomoshabinlar tribunasida kuylangan qoʻshiqlar bilan almashtirildi. Kichikroq maydon, ammo yuraklar endi undan ham balandda. 1960-yilda toshkentliklarni 5:2 hisobida magʻlub etgan paytda xalqning birligini koʻra edik — hozir esa oʻz ichimizdagi ruhni koʻramiz: ota-bobolarning an'analarini davom ettiruvchi yosh muxlislar, murabbiylar va futbolchilar. O'sha jamoani hozirgisi bilan solishtirsak — avvalgisi qattiqqo‘llik va soddalikda, yangi jamoamiz esa strategiya va professionalizmga moyil. Lekin bir narsa oʻzgarmadi: oʻzimiznikiga boʻlgan muhabbat. Sabzavorlardagi oʻyinlar shu qilib qoldi — endi esa ijtimoiy tarmoqlarda dinamoning qiziq natijalarini koʻrib turibmiz, lekin yurak urishi pastayganmi? Umuman yoʻq! Chunki samarqandlik ruhi oʻzgaradi, lekin oʻchmaydi.

Olamning bo‘yi baland ekan, bir safar o‘zim Samarqand markazida bo‘lib qoldim. Qo‘limda choyim, o‘yin oldidan radio tinglayman — baribir to‘g‘ri vaqtga yetdim. Men eshitaman, efirda: "Dinamo Samarqandliklar 5:2 hisobida yutib oldilar!". Naflasam — choyimni to‘kib yuboraman! 😂🤣 Odamlar atrofimga yugurib kelishdi: "Qani bo'ldi, endi shu kabi oʻyinda maydonda boʻlajak!" — men esa faqat boshimni qaytaraman: "Yo‘q-yo‘q, men shu safar choyimni saqlab qolaman, keyingi finalda foydalanaman!" Va bu gapdan keyin hammamiz g‘aladir edik — chunki stadionga bormasdan ham g‘alaba qilishni his qiladigan odamlar muxlisi edik! 💪🔥