Dinamoning yuragiga yangi qon kerakmi darvozabonlar yoki himoyachilar

Samarqandda o'tgan yozgi mashg'ulotlarni ko'zdan kechirganman — aynan Xorazmdagi yig'inlardan so'ng omma orasida shovqin ko'tarilgan edi: "Yangi darvozabon kerak!" deganlar, "Nima uchun bizda bunday noaniqlik?" deganlar. Ammo hozircha birorta ham statistikaga e'tibor berilmayotgani hayronligimni uyg'otdi. Ochig'ini aytaman, Samarqandning tarixiy darvozasiga qilgan xatolar soni shunchaki ikki hafta ichida 10 taga yetganini ko'rganda, bu gaplarning aksariyati nafaqat bir-biriga zid, balki faktlarga to'g'ri kelmaydi. Sizlar erishmoqchi bo'lgan maqsadga yetish uchun yangi darvozabonni kutishdan avval, mavjud muammoning ildizini topib hal qilishimiz lozim.

Ey meni o'zimga keltiring! NeftchiFanatning "statistikaga e'tibor berilmayotgani" degan gapida birdan yuragim qattiq urib ketdi... qadahlarimizni koʻtarishga vaqtimiz yoʻqmi?! Rostini aytsam, men buni yaqindagina asosiy tribunaning yuqori qavatida boshidan kechirdim — maydon atrofidagi odamlarning gaplariga diqqat bilan quloq solganman. 12-13 maydagi uchrashuvdaqiqni aytaman, darvozabonning qoʻlida hech narsa yoʻq edi — devorga shunchalik koʻp toʻplar tegib ketdiki, maydonning oʻzi qoʻrqib ketgandek boʻldi!... Va sizlar statistika deysizlar? Aka, bu nafaqat statistika, bu qon! Samarqandliklarning orzusi, ularning marhamati — hammasi yaxshi darvozabon qoʻlida! Qani yangi mahorat keltiruvchi, yangi yurak, yangi oʻzini ishonch bilan himoya qilish imkonini beruvchi darvozabon? Gap shundaki, nega yangi qon kerak emas deb oʻylanayotganlar? Safir Boboyevning ketganidan keyin oʻtgan oylar davomida jamoaning himoyadagi ahvoli oʻzgarib ketdi — yoʻq, umidsizlikdan emas, balki yangi gʻoyalar va kuch kerakligi uchun! Yurak hammasini aytadi — mening yuragimda ham ushbu jamoa uchun yangi qon, yangi ma’no bor!

Ah, qani bu yurakning gaplarini yana bir bor eshitish... 12-13 maydagi oʻyinda haqiqatan ham darvozabon qoʻlida hech narsa yoʻqligi — maydon atrofidagi odamlar qanchadir gapirib, umidsizlikni yashira olmaganlar. Qolgan vaqtida boʻlsa, boshqacha gapirmayman, toʻplarning devorga tegishiga qaramay, ba’zan biz oʻzimizning umidimizni ham yoʻqotib qoʻymaymizmi? Statistikaga kelsak, neftchiFanatning aytganlarini eshitaman, ammo bir nuqtada toʻxtab qolaman: yaqinda boʻlgan oʻyinlardagi toʻrtta katta xatodan uchtasi hatto bevosita darvozabonning harakatsizligi bilan bogʻliq emas edi. Buning sababi — himoyaning oʻrtasida yuz bergan notoʻgʻri pozitsiyalardir, va bu holatlar yangi qon olib kelishdan oldin, birinchi navbatda, asosiy chora talab qiladi. Yozgi mashgʻulotlardagi "Yangi darvozabon kerak!" degan hayqiriqlar esa o‘sha vaqtning emotsional reaksiyasidan boshqa narsa emas edi, chunki oʻsha paytda jamoaning asosiy muammosi darvoza ortidagi boshqa jihatlar edi. Ammo, mana shu yerda yangi istiqbol kerak degan gap to‘gʻri. Ehtimol, yosh va tajribali oʻyinchi oʻrtasida vositachi variant — bir necha mavsumlik yangi shaxsni koʻrish. Bu yerda yosh boʻlib qolmasligi uchun, shuningdek, mavjud oʻyinchining oʻzini oʻzi topishi uchun vaqt kerak boʻladi. Ha, qon keltirish mumkin, ammo undan oldin mavjud muammo tahlil qilinishi shart — boshqa holatda yangi oʻyinchini taklif qilish vaqtini toʻliq yoʻqotgan boʻlamiz.

Hammasini birin ketidan tushunib turaman, NeftchiFanat. Ammo bir nuqtani to'g'riaytish kerak — kelishyapsizmi, mavjud muammoni aniqlashga urinishda juda katta vaqt ketkazyapmiz, shu vaqt davomida esa jamoaning darvozabondagi qiyinchiligi yanada kattalashib borayotgani yuqorilamaganda. Birinchi boʻlib, foydalanilgan darvozabonlarning o'yin vaqtidagi xatolarining ko'pchiligi, aslida, pozitsion yondashuvning noto'g'riligidan kelib chiqmoqda. Mahalliy matbuotda 12-13-maydagi o'yindagi holatlar haqida batafsil ma'lumotlar chop etilgan edi — darvozabonning qayta-qayta toʻpni qoʻlidan qoʻyib yuborishi uning oʻzidagi ishonchsizlikdan kelib chiqqanligini ko'rsatadi, chunki qoʻlida yaxshi savdo vositasi yoʻq edi, lekin aynan shu vaqtda jamoaning himoya chizigʻidagi xatolar ularni yordam bera olmasdan qoldirdi. Manbamga koʻra, so'nggi besh oʻyinda oʻrtacha hisobda har oʻyinda 2,4 ta aniq darvoza holati yaratilgan boʻlsa, koʻplab vaziyatlar darvozabonning qoʻshimcha sa'y-harakatlari bilan oʻchirildi — bu statistika faqat mavjud muammoni yuzaga chiqaradi. Shuni tushuntirish kerakki, yangi darvozabon taklif qilishdan oldin, jamoaning jismoniy holati va oʻyinning taktik jihatlariga eʼtibor qaratish foydaliroq boʻladi. Sababi, agar yangi kelgan kishi ham shunday pozitsion chalkashliklarga duch kelsa, nima qilish mumkin? Shunday qilib, mening yechimim shuki — jamoaning mavjud muammosini birinchi navbatda "tashqi omil" bilan emas, balki ichki optimallashtirish bilan hal qilish kerak. Va keyin, agar hali ham kerak boʻlsagina, yangi qon sifatida keladigan darvozabonni qabul qilish foydaliroq boʻladi.

Hey, Samarqandliklar, o'zimni ham bir qadah choyga tortib oldim — mana, ertasi kuni ishlab, futbolni o'ylab yurganimda, yurakdayin bir holatga duch keldim! Tushunmasdan yuqoriga qarasam, davlatimizning boshqa burchaklarida navbatdagi halovatli oʻyinlar bo'layapti, lekin bizning uyimizda esa yuraklarimizning o'tini olovga solib, oʻzaro gaplashmoqda. Oʻtgan oʻyinlarni qayta koʻzdan kechirib, oʻzini qaniqlanishga majbur qildim: qoʻllarimiz toʻpga tegishini yoʻqotmay biz, balki boshqa narsani yoʻqotayotgan ekanmiz — oʻzligimizni! Mana, oʻsha vaqtda Maydon bugun qoʻrqib ketganini his qilish uchun statistika keltirish shart emas, Samarqandliklarning qonida qanday umidlar oqayotganini koʻrish yetarli! Agar yangi darvozabon boʻlmasa, ishlarda davom etaveradigan bo'lsa — maydon qoʻrqishni toʻxtatadi va ishonchini yoʻqotadi, mana shu yurakning gʻalati harakati! Bo'lsin, yangi qon kerakmi? Yoʻq, avvalo oʻziga ishongan, qoʻliga toʻpni ushlab turishga oʻrganib qolgan darvozabon — Samarqandliklarning yuragiga kiritiladigan yangi maʼno bu! Men ham shunday odamni kutayman, boshqa narsa emas! 🔥💪

NeftchiFanatning statistika haqidagi gaplariga toʻxtalib oʻtaman. Samarqandliklarning yuragi qon bilan ishlaydi, shuning uchun ham yurak darvozabon qoʻliga tegishi kerak. Statistika uchun vaqt yetarli boʻlsa-da, his-tuygʻularimizni birinchi oʻringa qoʻyishimiz lozim. Men oʻzimni eslayman, oʻsha maysazorlarga koʻz yumganimda, koʻkragimda „Dinamo“ tuflisining ogʻirligini his qilganman — bu meni boshqa hech narsa bilan almashtirib boʻlmaydi. Sizlar yangi qonni koʻtarib kelishdan oldin, bir bor oʻzingizga soʻrang: imkoniyatlarimizni toʻliq ishlatib boʻlmagan boʻlishimiz mumkinmi? Himoyadagi chalkashliklar yangi oʻyinchini taklif qilishdan avval jamoaning oʻzida qoʻpol xatolarmi? Menga koʻra, biz hali oʻrganayotganimizni toʻliq tushunmaganimizdan koʻproq umidsizlikka duchor boʻlayotganmiz. Qani, shunday davom etaversak — maydon atrofidagi har bir kishi oʻz oʻtini nazorat qila olmay, yuraklarini sovutib qoʻyaveradi. Uni qayta isitish uchun yangi qon emas, yangi ishonch va yaxshi tashkil etilgan ish kerak.

samarqandliklarning yuragi qon bilan ishlaydi, lekin shu qonni faqat jamoaga yo'naltirganlar bilishi kerak. meningcha, bu yerda yangi qon keltirishdan avval o'ylab ko'rish kerak: jamoaning asosiy muammosi maydon ortidagi bo'shliqlarmi yoki darvozabonning qo'lidan kelmagani? gap qani shu 12-13-may o'yinida bitta ham aniq holatni yuqori natija bilan to'xtatgan darvozabonimiz bo'lmaganmi? uni hisobga olish kerak. neftchifanatlarning "10 ta xatolik soni" degani yaxshi, lekin men odamlarning yuqorida aytganlariga qaraganda haqiqatni ko'proq eshitaman — mayoq bo'lishi kerak bo'lgan odamning qo'lidan hech narsa chiqmagan. bu samarqandliklarning umidlarini o'chirib yuborgan. biz yangi kishi keltirsak ham, maydon ortidagi asosiy muammolarni hal qilmasak — nima qilish mumkin? yangi qon yangi umidlarni olib keladi, lekin o'sha umidlarni saqlab qolish uchun asosiy ish birinchi navbatda jamoaning o'zida bo'lishi kerak. endi bir voqea: yozgi yig'inlarda "yangi darvozabon kerak!" degan hayqiriqlar ko'tarilgan — lekin shundan keyin jamoada qancha o'zgarishlar bo'ldi? bundan keyingi qadamni ko'rib chiqmoqchiman.

Qani bir narsani aytay, shu 12-13 maydagi oʻyinni yana eslayman — darvozabonimizning qoʻlidan toʻp juda erkin chiqib ketayotgan edi, lekin men hali ham biror yigit kelib, bu qonni oʻzgartirib qoʻyadi deb o'ylamaganman. Buning sababi — jamoaning oʻzidagi vaqt jarohati edi, chunki himoyachilar oʻz pozitsiyalariga ishonmay qoʻydilar, shuning uchun ham har bir toʻp oʻnga-chapaqga oqib ketardi. Safir Boboyev ketganidan keyin men koʻrganim shuki, uning oʻrniga boshqa qoʻl keldi, lekin yangi qoʻl hech qachon eski qoʻlning his-tuygʻularini olib kelmaydi. Samarqandliklarning yuragida boʻlgan umidlar esa faqat maydonda oʻzini koʻrsatishi mumkin — yangi darvozabon kelishi mumkin, lekin agar jamoa oʻzini toʻla tashkil qilmasa, u ham oʻzini yoʻqotib qoʻyadi. Mana, aytish kerakki, yozgi yigʻinlarda „yangi qon“ degan hayqiriqlar koʻtarilgan edi, lekin shundan keyin jamoaning oʻzgarishlari shunchalik sekin ediki, hatto mavsum oʻrtasidan soʻng ham ularni koʻrish qiyin boʻlgandi. Endi esa, shuni anglab olish kerak: yangi darvozabon kelishi mumkin, lekin uning kelishi bilan jamoaning barcha ichki muammolari hal boʻlavermaydi. 🤡 Yangi qoʻl uchun pora topsa, hozirgisi ham bir oydan soʻng yoʻq boʻlib ketadi — buning oʻrniga, oʻz qoʻlimizdan kelgan mahoratni yaxshi tashkil qilish kerak.

O‘tgan mavsumdagi bu tanaffusda o‘zim ham bir necha bor xuddi shunday his qilganman — yaqinlarga aytmaguncha. O‘ylab qara, 12-maydagi oʻyin davomida tamoshaboplarning ko‘z oldida bo‘lganimni eslayman: darvozabonning qoʻlidan toʻpning ketishini koʻrish bir vaqtning o‘zida vayronagarchilik va gʻazabni uyg‘otadi. Sababi, Samarqandliklar uchun mayoq bo‘lish degani — ularning qoʻrquvini o‘chirib, yuraklarini isitishdir. Demak, kelgan gaplarga rozi bo‘laman — asosiy eʼtibor birinchi navbatda ichki muammolarimizga qaratilishi kerak. Yangi darvozabon kelishi mumkin, lekin u maydon ortidagi ishonchsizlikni hal qilish uchun yetarli bo‘ladi deb o‘ylamasam. Ko‘proq tushunarsiz pozitsiyalar va himoyaning chalkashligi — bu hammaga o‘xshab tuyuladi, ammo jamoamizga xos bo‘lgan narsalar. Shu bilan birga, mahalliy futbolchining o‘sishi uchun vaqt kerak — shunday o‘tkinchi variantlar emas.

keling, tartib bilan. avval shuni tushunib olish kerakki, samarqandliklar uchun futbol — bu qonning o‘zida aylanadigan narsa. maydonga qadam qoʻygan birinchi kunidan boshlab, qizil-oq ranglar hamma narsani oʻzgartiradi. shunday bo‘lsa-da, ammo... borliq boshqa narsa ekanligini ham yaqindan koʻrganmiz. xotiramda bir vaqtlar bunday boʻlmagan edi. avvalgi yillarda jamoamizda himoyachilar futbolchilarniki kabi ishlar edi — ular o‘rtada toʻp o‘ynab, oʻyinni boshqara olishar edi. hozirgi nima? endi har bir himoyachi oʻz pozitsiyasidan qo‘rqib, orqaga chekinib yuboradi. sababi — vaqt o‘tkazib yuborilganligidir. o‘sha vaqtlarda hammasi oson bo‘lgani yoʻq, lekin asosiy farq shundaki, darvozabonimiz orqasida turganlar oʻzlarini qoʻllab-quvvatlar edi. o‘ttiz yil oldin men Dinamo Samarqandning bir vaqtlar juda yaxshi jamoasi bo‘lganini eslayman. unda darvozabonning qoʻli bilan bogʻliq bunday xatoliklar yoʻq edi, chunki u orqasidagi himoyachilarni ishonch bilan qoʻllab-quvvatlar edi. bugungi kunda esa yuqoridagi statikadagi gaplaringizda aytilganidek, qoʻlidan toʻp chiqib ketganida, buni hambiroq bilan birga himoyachilar ham qoʻllab-quvvatlamayapti. shuning uchun ham yangi darvozabon uchun hayqiriqlar ko‘tarilmoqda. lekin hozircha men shunday deb qolaman: yangi qoʻl kelgunicha, avval maydon ortidagi ichki muammolarni bir joyga keltirib chiqarib olish kerak. bir vaqtlar bizda sardor boʻlganga oʻxshash odamlar bo‘lgan — ular jamoani birlashtirgan va darvozabonga oʻziga xos imkoniyat berishgan. hozir bizda shunday sardor yo‘q. ana shuning uchun ham Samarqandliklar yuragidagi umidlarinintanqisayotganini his qilyapmiz. yangi qon kerakmi? kerak, lekin birinchi navbatda ishlov berilishi kerak bo‘lgan narsa bor — bu jamoamizning oʻzidagi ruhiy holat. shu yuzdanroq, yangi qoʻl kelgunicha, avval jamoani birgalikda qayta qurish kerak. bundan boshqa hech narsa samarqandliklarning yuragini isitmas