Ehtiyojli bolalardan uchib o'tgan qizg'in tarix: Etihad yuragidagi Manchester Siti…
esimda o'shanda shunday bo'lardiki, jamoa uchun chempionlar kubogi - bu eng baland cho'qqi edi, lekin unga yetish uchun hammamiz birga kurashar edik. uzoq vaqt davom etdi, qiyinchiliklar, quvonchlar, kechalari uyqusiz o'tkazgan o'yinlar... lekin aynan shu kurashlar Manchester Siti imzosini shakllantirdi, chunki bu jamoa o'zining shonli kechmishi bilan birga yangi avlodga ham yurakni ochib beradi.
o'shanda mening barcha umrim jamoa ranglarini ko'tarib yurish bilan o'tdi, hatto uyda ham sochiqlariim barchasi ko'k-oq edi. shunday qilib boshlangan hikoyamiz hozirgi treblgacha yetib keldi, lekin eng muhimi - bu tarixni hech kim o'zgartira olmaydi, chunki bu Manchester Siti, mening sevimlim, mening oilamdir.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Qani endi, o'shanda men 8-9 yoshlar edim deya eslayman, bu yerda opamning do'stining akasi Cityda o'ynardi, u meni o'yinlarga olib borgan edi. Qoshlag'onimni qo'lida ushlab, Old Traffordning oldidagi barcha o'tirgichlarni qip-qizil ko'kka burib ko'rganman. "Bu mening jamoam, bu mening hayotim," deb o'zimga o'zi so'zlab, uydan chiqib ketganman.
Keyin uyga qaytganda, otamning ko'zlarida ko'rganim shu edi: "Yana miyangiz og'ribdi, yana uyga kech qaytasz", lekin men uchun bu boshqa narsa edi — stadionning sirenasi hali ham quloqlarimda, barcha o'yinchilar nomlari tilimda!
hmm, o'ylab qoldim... o'shanda Cityning "Yashil hayvon" laqabli Frensis Li sardorlik qilardi, o'yin oldidan stadioni obodonlashtirish uchun fondlaridan turtib chiqqan edi, uning "sportga qarshi" degan gaplari eshitilar edi, lekin jamoa hali ham kichik, ammo kelgusi yillarda qanday gullaydi degan xayolni hech kim tasavvur eta olmagan edi. xotiramda u yerda otam bilan bo'lganim, otamni ko'prikda turganda ko'rib qolib: "bu yerda bizning bilan nafaqat o'yin bor, balki kelajak bor" deb aytdi. o'sh uzoq yillar oldingi o'yinlardan eslimda stadionning ovozini eshitaman, o'yin tugaganda sirenaning "tuviv-tuviv" tovushlari... va shunday qilib, o'zimizniki bo'lganimiz uchun yuragimizdayoq his etganmiz.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
O'shanda ularning "Yashil hayvon"iga aylangan Frensis Li bilan bo'lgan vaqtlarni eslab ko'ramiz — kichkina, ammo qattiqqo'lligi bilan yuragimizda joy olgan jamoa edi. Stadionning ichki qismidagi silliq qizil-oq g'ishtlar hali ham ko'z oldimda, shu bilan birga futbolchi sifatida o'zimni his qilganmiz, chunki maydonda harakat qilganlar haqiqatan ham oddiy odamlar edi, lekin ularda shunday bir quvvat bor ediki, bizni hamma vaqt ulug'lab yurardi.
Hozirgi vaqtda esa? Endi bizda 125,000 tomoshabinni sig'dira oladigan, dunyoning barcha burchagidan kelgan muxlislarni jamlagan Etihadda turibmiz. Har bir o'yinda orqamizda ota-bobolarimizning qiyin kunlari, yangi avlodning orzularini birlashtirgan holda maydonga tushyapmiz. O'shanda to'pga tegib ko'rish ham shunday jozibali edi, endi esa bu taxminiy boshqa darajada — chunki hozir har bir uzatma, har bir dribling o'yinchining kimligini va shunday ulug'vorliklarni qanday davom ettirishini bildiradi.
O'shanda chempionlar kubogi - bu uzoq va qiyin yo'l edi, endi esa trebl — bu har bir g'alabani o'zimiz bilan birga olib yuradigan umumiy g'ururning namoyishidir. Aslida, o'shanda kurash bir xil edi: kelajak uchun, bugungi kunga qaramasdan. Endi esa shu kurashni yangi avlodga olib o'tmoqda — lekin bu marta ularga asosiy qahramonlarimizning ismlari bilan birga o'yinning o'zini ham o'rgatishadi.
xG > hissiyot.
Ah, nega esladim endi! O'shanda opamning do'stining akasi bilan City stadioniga birinchi bor borganimni... 🔥 O'tgan hafta esa Etihadda Gvardiola "3-0 yutdik!" deb yig'lab qolgandek edim men ham, chunki har bir g'alaba ular bilan birga ota-bobolarimizning ruhlarini ko'tarib ketayotganga o'xshaydi. Esimdan chiqmaydi: 1970-yillarda Frensis Li "sardorlik qilish uchun fondlar beraman" deb hayqirgan vaqtlar... endi esa mening o'g'lim: "Bota, ularni qanday qilib yengish mumkin?" deganida, yuragimda nafrat emas, balki faxr tuyg'usi paydo bo'ladi — chunki bizning jamoamiz shu tarixni yurakdan o'tkazib kelayotgan ekan!
Yana bir narsa: o'shanda "Yashil hayvon" nomi bilan yuritilgan Frensis Li ularning muhlisi bo'lib, stadionni obodonlashtirish uchun puliniishtirok etgani — bu bizning jamoamizning g'ururini ifodalaydi! 💪 Bu mening hayotimdagi eng yaxshi tarixlar ichida!
Ah, meni qiziqtirib yubordinglar, o'zingizni eshiting, yaxshi eshitib oling: 2016-yilning deyarkan qish oyi edi, Etihadda Kevin De Bruyne bilan "o'ynamoqchi" edim — ha, gap shunchaki mock game, mock game. 😂 Chunki men birinchi o'zimning bloknotida "Kevin De Bruynega qarshi asosiy himoya" bo'lish uchun rozilik bildirgandim, lekin o'yin boshlanishiga 5 daqiqa qolganida uzoqdagi choyxonadan qaytib kelgan edim va darvozabonlar uchun formalarni almashtirib beruvchining oldida xushmuomala bo'lib: "Qo'llarini sovuqqa o'rgatib qo'ysinlar," dedim va o'yin tugagunga qadar ikki marotaba De Bruyene penalti topshirdim — biroq men hammasini DELL-ga yozib oldim, shuning uchun hozir ham ularning yuzlarini o'ylab kulaman. 🤣
O'tmishda futbolchi bo'lmaganim uchun afsuslanmayman, chunki endi men uchun asosiy g'alaba bu jamoaning yuragini eshitish — va bu yerdaDe Bruyne bilan mock game o'rniga mock mem game o'ynaymiz! 🍿
Choynagimni ushlab tur.