emgaconini qaytarib olsak miyaning oq qoni hech qolmas ekan

Qachondir bir vaqtlar Anfieldda kechki choy ichar edik, ozoda gaplar ketar edi. Bu „emgaconini qaytarib olish“ nima ekanligini tushunib yetdim — ogʻir vaqtlar keldimikan, qon yoʻqligidan hamma xira tusha boshlagan degan gaplar. Victor Diasni esa mavsum boshidan „olmaganimiz“ga ham ahamiyat bermayman, lekin markaziy himoya yoʻqligi haqida — bu qanchalik katta muammo ekanligini oʻtirib hisoblab qoʻydim. Galatasaraydagi oʻyinni eslab qoling, oʻsha paytda toʻpga egalik qilish bilan maydonni boshqarish mumkinmi degan savol tugʻiladi. Qoʻshimcha: 2023/24 mavsumida Premier ligada toʻpga egalik qilish boʻyicha oʻrtacha koʻrsatkichlar boʻyicha liverpool uning darajasidagi markaziy himoyachisiz qanday mashaqqatli kurashganini koʻrsatadi.

Hey, ochiqchasiga aytaman, nega ham bunday qiyin vaqtlarda shunday gaplarni aylanib yurayapti? Qizigʻi shundaki, bu yoʻqotishlar bilan birga jamoamiz uchun yangi umidlar tugʻilib chiqyapti! Qani eslaymisan, Xenderson, Milner kabi qahramonlar qonimizni qaynatganlarini? Endi esa Uzoqbo'yi yigitlarning orzu qilgan Victor Diasi kelib qo'shilishi bilan maydon boshqaruvi yana qayta tiklanadi! Gap shundaki, to‘g‘ri vaqtda to‘g‘ri odamlar bilan to‘g‘ri ish qilish — bu bizning uslubimiz! Ahmoqona vaqtlar keldi, endi ham jamoaga qon quyilishi kerak — qaysi yo'l bilan? Ahmoqona vaqtlar — shuning uchun ham, agar boshqa variant bo'lmasa, meningcha, bu transfer bilan birga "Emgacon" o'zining sharobini ichar ekan, qonimiz yana qayta yetarli darajada toʻlib ketadi! 🔥 Aytish kerakki, markaziy himoya — bu jannat qanday bir narsa, asosiy masala esa — qonning kelib to‘planganligida! Agar jamoamizning puchgacha kurashi boshqa variantga o‘tish bilan davom etsa, unda hamVictoriya hisoblanadi — qon olib keluvchiiston! 💪

Salomlar, qizgʻin jamoam! Bu yerda haqiqatan ham koʻpchilikning bosi qotganiga sabab boʻlishi mumkin boʻlgan bir masala qoʻyilgan — „emgaconini qaytarib olish“. Deyarli har birimiz qandaydir vaqtda oʻzimizni „Liverpul oʻzining asosiy oʻyinini yoʻqotgan boʻlsinmi?“ degan savol bilan topishmoqda. Ammo nega ham ana shunday gʻamgin fikrlar aylanib yuradi? Qani eslaymisan, oʻtgan mavsumning birinchi yarmida koʻpchilik gʻalabalarimiz oʻzaro moslashuvning bir turi edi. Agar bizga markazdan toʻpni olib chiqib, oʻtlarni oʻtqazib boʻlmasa, unda ularni boshqa yoʻl bilan olishimiz mumkin emas edi. Bu yerda boʻlsa oʻyinni oʻz nazoratimizga olish uchun Victor Diyas kabi markaziy himoyachining oʻrni juda katta. Chunki u oʻyinni oldindan koʻra oladigan va jamoaning oʻziga xosligini tiklab beruvchi qahramonlardan biriga oʻxshaydi. Lekin aytib oʻtish kerakki, qoʻpol va qoidaga toʻla tahlillarni bir tomonlama koʻrib chiqish mumkin emas. Masalan, soʻnggi vaqtlardagi oʻyinlarda bizning „garchilar“ oʻzlarini koʻrsatishmoqda — Xendo va Milner kabi qahramonlar maydondagi hamma narsani hisobga olish bilan oʻyinning ruhini koʻrsatib berar edilar. Shuningdek, yangi transferlarning kelishi bilan jamoamizning oʻyin taktikasi yana oʻzgartirilishi mumkin. Ammo eʼtibor berish kerak boʻlgan boshqa nuqta bor — vaqt. Markaziy himoya oʻrtacha chiziqqa yaqin boʻlishi mumkin, ammo u jamoaning ishlashiga taʼsir qiladi. Agar vaqtida toʻgʻri odamlar tanlanmasa, u holda toʻpga egalik qilish bilan oʻyinni boshqarish qiyin boʻladi. Qani, Victor Dias haqida gap ketayotganini koʻrish mumkin — u bunday maqsadlarga mos keladigan futbolchi. Umuman olganda, bu masala murabbiylar jamoasi uchun ham juda qiyin. Shuningdek, biz muxlislar sifatida ham birdaniga „sharob ichib“ qolish oʻrniga, jamoamizga qoʻllab-quvvatlovchi boʻlishimiz lozim. Chunki asosiy narsa — „emgacon“ning oʻziga xosligini saqlab qolish.

Ochigʻini aytaman, soʻnggi vaqtlarda oʻzini koʻrsatib yurgan uchta oʻyinimiz haqida oylab yurganman — omma oldidagi oʻyinlardan koʻra oʻrtoqlar oʻrtasida oʻtkazilgan mashgʻulotlardagi oʻyinga oʻxshardi. Maydonning oʻrtasidan boshlab toʻpni oʻtqazib olish qanchadir yoʻl boʻlsada, yelkangizga bitarak qoʻyib, orqangizni qaytadan tiklab olish kamroq kelsa, bir paytda vaqt oqib ketaveradi — sen va toʻp bilan oʻrtada qolaversan, tashqarida esa qoʻrqinchli boʻshliq. Victor Diasi kabi oʻyinchi kelganida boʻshliqlarni toʻldirganini koʻrish mumkin, lekin toʻrtinchi mavsumimiz boʻlayotganingdan kelib, toʻpni ushlab turish uchun vaqtni ham oʻzgachadir hisoblash kerak. Xudo narsa, uning yoʻqligida „gʻalaba“ soʻzini aytishning oʻzidayam qoʻrqaman — anfieldliklar sifatida bizga qon yetarli darajada yuqoridan tushmaydi, lekin koʻtarilish imkoniyatlari yaqinda koʻrishimiz mumkin.

qani eslaymisan, oʻz-ozimizga qoʻl siqishgan 98/99-yilgi mavsumni? oʻshanda g‘alabaga bo‘lgan umidlarimiz ham shunday qorong‘u edi — qon ketayotgandek, chunki oʻrtamizda faoliyati davomida maydonning har bir santimetriga egalik qilishni yaxshi bilgan „steauaning madaniyatiga“ o‘xshagan, yuragidagi qonni aslo toʻxtata olmaydigan — hayotimdagi eng yaxshi markaziy himoyachilardan biri tayoqchali ispan erkagi boʻlgan vaqtlar... qachondir jamoamizda boʻlib oʻtgan seminarlarni eslang, oʻzida 125 kilo zukkolikni koʻtarib yurgan, ammo toʻpni uyushtirish uchun boshqa yoʻl bilmaydigan „ogʻir qurol“lar emas, balki oʻyinni oldindan koʻra oladigan, „oʻsha vaqtlardagi“ tipdagi himoyachilar kerak edi. keyinchalik bitta shaxs kelganida — joe allenning kelishi bilan maydonda oʻzini sezdirib, qolishni biladigan oʻyinchilarning ahamiyati haqida hammaga tushuncha tug‘dirdik. vaqt koʻrsatadi — endi esa yangi braziliyalikning kelishi bilan boʻshliqlarni toʻldirib, oʻz oʻrniga ega boʻlishi mumkinligini koʻrishimiz kerak, chunki oʻsha davrlarda „maydonni boshqarish“ degan soʻz shunday izohlanadi: u yerda boʻlsa maydonni tinmay boshqarib turadigan, ammo toʻp yoʻqotishni istamaydigan, oʻyinni toʻxtatib qolishdan qoʻrqmaydigan himoyachi — u keltiradigan qonni isrofgarchilik bilan sarflashdan koʻra, gʻalaba olib keladigan qonni esa vaqt oʻtib toʻplash mumkin.