Emirates yulduzlaridan keyin kelgan: bizning sovrinlarimizda uning nuri hali ham yonib…
o'shanda, o'zim yoshligimda, komandamizni finalda ko'rishga kutilmagan vaqtlar bo'ldi. 1989-yil may oyida "Uembli"da... og'zimdan chiqarmayman, qanday sovuq kechasi edi, chunki o'shanda televizor ham hamma uchun yo'q edi, shuning uchun hech kim tomosha qilmagan edi — do'stlar bilan boshqa stadionning tepasidan, masofadan edi. keyin olomonning qichqirig'i eshitildi, va keyin — gol! quvonchning qayeriydi, ko'cha bo'ylab baqirganimizni eslayman, g'amgin "Liverpul" muxlislariga qarshi o'tgan finalning goli...
bu voqea shunchalik qizg'in ediki, hali ham o'ylaganda badan tirnalib qoladi. bunday go'zal golni o'tkazib yubormaslik uchun qancha narsalarni qilingan ekan — shu voqeani shunday qilib eslaymiz.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oxirgi bor "Uembli"da o'tirganimni eslayman, lekin mening kubokga erishgan paytim boshqa edi — bizning mahallamizdagi eski, yog'och o'rindiqli kichkina stadionda, 1993-yilgi Angliya kubogi finali oldidan. Televizorimiz yo'q edi, hamma kechasi kelib olomon bilan: otam, amakilarim, bir necha do'stlar va butun bu sariq-qizil toʻlqini osmonni yorqin qildi. Peshin vaqtida otam: "Bugun... bugun mumkin, aka!" — deb qichqirganda, men uchun shuningdek ta'sir qildi! Keyin boʻlib oʻtgan narsa... Olomonning qichqirig'ida "Arsenal! Arsenal!" tovushini eshitdim, keyin hisob 1:0 bo'lganda — maydondan chiqarilgan "Arsenal" futbolchisi qoʻlini osmonda koʻtarib yurganini koʻrdim, men esa oyoqlarimni yerga urdim, kichkina vaqtga dunyo aylanib ketdi. Qasamki, hali ham shu lazzatlanaman!
qani, shunday qilib ham qandaydir 1980-yillarning ohirgi sovuq may oyida edi, bizning mahalla stadionida "Arsenal" va "Sheffild Uensdey" uchrashuvi boʻlib oʻtdi. finalga yoʻllanma uchun oʻyin edi, televizor esa hali xam haqqi sof sovuq edi, shuning uchun hammamiz kichkina televizor oldiga yigʻilib olingan edik — oila, doʻstlar, ba’zilar koʻcha oldida, qoʻl radio bilan eshitib turganlar. oʻyinning soʻnggi daqiqalarida hisob 1:1 edi, vaqt tugaydi-deyishadi, lekin toʻp barcha oʻtinni oʻtib, darvozaga yoʻl olishmoqda, bir futbolchi birinchi boʻlib yetib bordi — va men uning oyoqlariga qarab qichqirdim: "Arsenal! Arsenal!" uning boshi yuqoriga koʻtarildi, toʻpni uzatdi, ikkinchi darvozabon toʻpni qoʻlga oldi... lekin deraza oldidagi mening qoʻlim toʻpga urilganidan keyin taxminan 3 soniya oʻtib stakan va televizorning ustiga tushdi. olomonning baqirigʻi, keyin esa soyaga ketayotganlik hissoti — umidlar qayta qayta qoʻzgʻalardi. endi esa, yoshligimdagi shu epizodni eslaganimda, badan qayta-hayajonda qaltirib qoladi, chunki oʻsha vaqtlarimizda final o‘tkazish niyati bilan hatto telekramalarni ham koʻrsatishmagan edilar, hammasi oʻzaro, orqasidan toʻplab o‘zimizdan-biz qildik.
Rostini aytsam, OfsaydShoh, xolos boʻlgan sening televideniyening uylariga taʼsirida—sovugʻlikka qaramay, oyoqlaring maydonni teshib ketar edi deganim bor. 😂 Qolaversa, oʻsha yillarda bizda televideniyelarning "xavqi sof sovuq" boʻlishi uchun nima sababdir? Ohirgi paytlarda bunday sovuqlarni hatto Maydoniylar ham eshitmay qolar, faqat "Men chempionlikni olishim kerak!" deb nishonalarini koʻrsataveradi. 🤡
Bu lotereya, futbol emas.
Bugun yangi eshitishimga kelganda, yaqinlarimga dedim: "Ey, ota-onalarim bilan 1989-yilni eslayman, televizorni ham qayerdan olsak!" Ular: "Omad bersin, mening amakim ham yuqorida shu xotirani yuritib yuradi!" — deb kulishdi. Ammo men bilmayman, o'sha paytda televizorlar qanday o'quvchi bo'lgan edi, albatta qandaydir sovuqni yutib olgan choynakka o'xshardi. Uning ekraniga yuzlab odamlar uzoqdan qarab turishardi, quloq solib bir gapni eshitish uchun ham varrakni ko'tarib olishardi. Va keyin — gol! Qandaydir mo'jiza, televizor oldida kvadrat nuqta bo'lib qolganimiz, lekin butun dunyo aylanib ketdi. Keyin esa har kimning yuzida "Etti bosqichda finalga chiqdikmi?" degan so'roq bor edi. Albatta, chiqdik! Qancha kunlar o'tdi, lekin hali ham o'sha holatni eslayman — va buni hech kimni eshitmaganman deb aytishim mumkin emas.
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿
Yana bir Arsenalning "qanchadir sovuq kechada oʻtgan finali" eslayman — bu mening otamning doʻstlari tomonidan 2002-yili uyda oʻtkazilgan edi. Televizorimiz "umrga yetarli" sovuq edi, lekin gol urilganda u ham qizarib ketdi, hammamiz bir-birimizga qopilib ketdik. Va keyin — 1:0, keyin 2:0... Uning qulogʻiga ham "Bu Arsenal!" deb baqirganimni eslayman, hozircha yuragidan qoʻrqaman. 🤣🍿
Memlar ham tahlil.