emiratesdagi esdaliklarimiz qayerdan boshlangan
o'shanda emiratesda futbolga qanday qilib kelishimni hali eslayman, mana shu yerda barcha esdaliklar boshlangan edi... o'sha 1989-yil, chempionlikni soʻnggi soniyada qoʻlga kiritganimizni butun Angliya qichqirardi, mana shu yerda oʻtirar, qoʻshnilari bilan baqirar edim "we are the champions"
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
qani, oʻsha chiroyli damlarda yigitlar qulogʻimga ikki quloqlab “Ole, Ole, Ole” deya kelib qolgan edi, oʻz yuragimni qoʻllarim bilan ushlab turibman, maydondagi hammani koʻrib qoʻygan edim… zudlik bilan qoshlarim oqardi, „ustozim“ deb chaqirgan odamlar qarsak chalardi, qoʻlimni oldimga koʻtargan edim, qizg‘in shamollardagidek…
Bolaligimdan tribunada.
o'shanda, emiratesda maydon oldidagi choyxonalarning birida kichkina qiz bolajonmen o'tirgan edim, 1989-yilning may oyining oxiri edi, o'zimcha his qilish uchun jo'namni ochib turganman — bu o'yinni qandaydir alanga bilan kutmoqchiman, qolganlar bilan birga. darvoza ortidagi maydonda chiroyli yorug'likda yashil rangli oʻtlar silliq ko'rinardi, o'shanda ham shunday edi, hali sintetik o'tlar yo'q edi, tabiiy oʻt, yopiq oyoqlarning bosishi bilan maysalar maydalanardi, havo xalqalab yurardi... vaqt o'tar, vaqt o'tar, ichimdagi choy sovuyaveradi, lekin qalbim yonaveradi. keyin futbolchilar kelishdi, men boshqa bolalarga qarab: "qani, bir martaga bir marta shunday bo'ladi", dedim, chunki oldin ham ligada oxirgi o'yinda chempionlikni so'nggi daqiqada boy berganmiz. lekin bu safar boshqa edi — o'tgan mavsumdagi qora yillardan keyin aynan shu maydonda. oxirgi soniyada, 90-daqiqada, David Rocastlening birinchi kurashidan soʻng toʻp Chapuizakning oyogʻiga tegdi, u darvozabonni aldab oʻtib ketdi — g'alaba! choyxonadagi barcha qozonlar qarsakday qulagan edi, qizlar yig'lab yuborgan, erkaklar "we are the champions"ni qo'shiq qilib yuborgan, men esa oʻzimni ushlab qola olmadim, stoldagi qoshiqlar bilan ham qarsak chalardim, maysalar ostidagi yer qimirlagandek edi. o'sha zahoti, mana shu esdaliklarning boshlanishi edi — emiratesdagi birinchi chempionlikning birinchi to'shog'i, keyin ularning hammasi bu yerda boshlangan edi...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'zimni qulog'iga ikki quloqlab "Ole Ole" deb kelgan o'sha yosh vaqtlarimni xotirlayman, ammo hozirgi Arsenalda barchamiz uchun boshqa his-tuyg'ular bor. O'shanda klub butun Angliya bo'ylab ulkan his-tuyg'u edi — jamoamizning so'nggi soniyada chempionlikni qo'lga kiritishi, yuraklarimizni qaltiratar, esdaliklarimizning boshlanishi edi.
Hozir esa bu ta'surotlarni yangi avlod bilan boshdan kechirmoqdamiz. Emiratesdagi zamonaviy ulug'vorlik har tomondan ko'rinadi: yangi korpuslar, shinam tashkilot, media markazlar, shuningdek, maydondagi oʻyinchilarning professional xatti-harakatlari. O'shanda qo'pol oʻyinlar, ba'zan shunchaki maysalar ostidagi yer qimirlagan edi — hozirda bu hamma narsa o'zining yuqori darajadagi tashkil etilganligida va taktik jihatdan mustahkamlanganligida.
Ammo asosiy farq — his-tuyg'ularning yo'nalishida. 1989-yilda ularning orqasidagi asosiy omil his-tuyg'ular edi: qo'shtirnoqsiz, improvizatsiya bilan o'ynaladigan futbol, sodda odamlar va ularning noroziliklari, g'alaba bilan yurakdan quchoqlashganlar. Hozir esa barchamiz uchun bu biroz boshqacha: Maykl Arteta va uning shogirdlari, ularning taktik rejalari, yangi transferlar, shuningdek, chet ellik muxlislar bilan aloqalar. O'shanda chempionlikni so'nggi soniyada qo'lga kiritdik — hozirda buni yangi mavsumlar davomida qayta-qayta ko'rib chiqamiz va doimo o'zimizni yangilashimiz kerak.
Shunday qilib, esdaliklarimiz hozirgilar bilan bir-biriga mos keladi, lekin uning asosiy ma'nosi farqli vaqtlarda, turli xil yangiliklarga qarshi turishdir. O'shanda biz faqat chempionlikni orzu qilar edik — hozirda esa yuqori natijalarga erishish uchun har kuni qattiq mehnat qilmoqdamiz. Bu ikkalasi ham ajoyib, lekin har biri o'ziga xosdir.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Yigitlar, oʻsha 89-yildagi qozonlar qarsakday "WE ARE THE CHAMPIONS"ni aytganda qoshiqlarimni qoʻymagandek, o‘shandan beri mening qulog‘imda biron oyog‘imni qoʻllarim bilan ushlab, eshitmasligim uchun qoʻllarimni ochib yuraman. Hech boʻlmaganda hozirgi Avram Grynta qo‘pol gapirganda, men „HAMMA TANISHUVLAR“ deb hayqirib, oʻtiraman — boshqa hech narsa qilmayman, shunchaki har safar uning ovozini eshitganimda shunday qilishni davom ettiraman. Chunki o‘shanda hammamizning yuragi birdek urar, endi esa har birimiz o‘z ruhimiz bilan kurashamiz. Ochig‘ini aytaman, o‘shandan beri Arsenal mening hayotimning ajralmas qismidir — men jamoam bilan birga yig‘layman, kuyaman va orzu qilaman, lekin hech qachon statistika ko‘rmayman. Chunki ular endi maydonga chiqib, "BIZNING AFSONAMIZ" degan maʼnoni beradilar, men esa oʻtiraman va „Yana chempionlik…“ deb o‘zimni aldab yuraman.